Moja była teściowa śledzi naszą rodzinę.
Moja teściowa, pani Grażyna, miała wtedy 52 lata i była matką mojej zmarłej żony, Zofii.
Ożeniłem się mając 23 lata. Zofia była w ciąży jeszcze przed ślubem i wtedy przyszła na świat nasza córka, Jadwiga.
Po dwóch latach przyszło nam się mierzyć z tragedią: Zofia ciężko zachorowała i niedługo potem zmarła.
Zostaliśmy we dwoje ja i Jadwiga. Postanowiłem przenieść się do innego miasta, do moich rodziców, do Krakowa. Było to rozsądne: pracowałem po 10 godzin dziennie, a rodzice mogli zająć się Jadwigą. Tak się umówiliśmy.
Wkrótce dostałem awans i kupiłem dom oddalony o pół godziny jazdy od rodziców. Od tej pory opiekę nad Jadwigą sprawowali na zmianę moi rodzice i wynajęta opiekunka (na co nalegałem, bo nie chciałem nadmiernie ich obciążać). Teraz Jadwiga ma osiem lat.
Pewnego dnia pani Grażyna postanowiła przeprowadzić się do naszego miasta, aby mieszkać bliżej wnuczki. Było to dla mnie sporym zaskoczeniem Nie tyle ze względu na powód jej decyzji (był zupełnie zrozumiały), co na odległość, jaka nas dzieliła mieszkała wcześniej aż pod Gdańskiem.
No trudno, pomyślałem. Zofia była jej jedyną córką, a Jadwiga jedyną wnuczką. Chce być bliżej rodziny i nie czuć się samotnie.
Od czasu przeprowadzki teściowej zaczęły się jednak kłopoty…
Przebywała w moim domu niemal przez cały dzień. Serio całe dnie, również wtedy, gdy wracałem z pracy. Jakby tego było mało, zaczęła nas odwiedzać także w weekendy a słowo odwiedzać nie do końca oddaje sytuację, bo przesiadywała od rana do wieczora.
Bywała u nas choćby wtedy, gdy Jadwiga była w szkole. A oto niektóre z jej tłumaczeń:
Nie masz kobiecej ręki w domu, zostaję więc, żeby ogarnąć. Kurz zbiera się codziennie przecież sam sobie nie poradzisz.
Twoje kwiaty więdną, jeszcze chwila i będziesz musiał je wyrzucić.
Wczoraj krążyli po okolicy złodzieje, ale nie weszli tutaj, bo byłam na miejscu.
Nie martw się, nie wezmę ani grosza.
Mam wrażenie, iż uważała, iż duch Zofii został ze mną w domu. Nie raz słyszałem, jak rozmawia sama ze sobą (albo z kimś niewidzialnym?).
Po wielu rozmowach uznałem, iż jej zachowanie przekracza wszelkie granice i narusza moją prywatność. Wydawało się, iż bierze sobie do serca moje argumenty. Lecz…
W zeszłym tygodniu kropla przelała czarę goryczy. Od półtora roku spotykam się z pewną kobietą, która, podobnie jak Jadwiga, nosi piękne polskie imię Bronisława. Ustaliliśmy, iż ten weekend spędzimy we dwoje u mnie, bo Jadwiga miała być u moich rodziców.
Miała być romantyczna kolacja, film… Zrelaksowaliśmy się na kanapie. Nagle słyszę szelest i jakiś stukot w przedpokoju. Odwracam się i widzę zamazaną sylwetkę pani Grażyny, która jak gdyby nigdy nic weszła do środka, nie fatygując się nawet, by zadzwonić czy zapukać.
Co tym razem? Znowu kwiaty?
Ale to nie ja wybuchłem złością ona pierwsza ogarnęła mnie gniewem i zanim zdążyłem się zirytować, oskarżyła mnie o zdradę i brak szacunku wobec pamięci Zofii.
Zamurowało mnie. Podszedłem, wszystko jej powiedziałem wprost, zabrałem klucz i poprosiłem, by opuściła dom:
Tu nie jesteś już mile widziana!
Pani Grażyna nie ma już nikogo bliskiego, a wiele osób, w tym moi rodzice, radzi mi przemyśleć sprawę jeszcze raz. Ludzka przyzwoitość? Czuję, iż powinienem jednak pójść na kompromis i pozwolić czasem Jadwidze odwiedzać babcię. Ale nasz dom pozostanie dla niej twierdzą nie do zdobycia. I basta.
