Znam Adama jeszcze z dzieciństwa. Wychowywaliśmy się na tym samym podwórku naturalnie więc byliśmy przyjaciółmi. Gdy byliśmy nastolatkami, trzymaliśmy się w paczce i często chodziliśmy do centrum Warszawy. Tam spacerowaliśmy albo po prostu przesiadywaliśmy na ławce, żartując lub rozmawiając. Z dziewczynami nie traktowaliśmy relacji zbyt poważnie. Bardziej nas obchodziło, co pomyślą koledzy nie chcieliśmy stracić twarzy przed nimi.
Potem powołali mnie do wojska, a Adamowi jakimś cudem udało się tego uniknąć. Po powrocie z wojska znalazłem pracę, później się ożeniłem. Z żoną przeżyliśmy razem dziesięć lat, doczekaliśmy się dwójki dzieci. Ale z czasem odkryliśmy, iż staliśmy się sobie całkiem obcy. Coraz częściej się kłóciliśmy, aż w końcu zrozumieliśmy, iż nie powinniśmy już dłużej być razem. Rozwiedliśmy się.
Minęły dwa lata. Teraz już wolnym człowiekiem, spotkałem Adama zupełnie przypadkiem. Przez te dwanaście lat bardzo się zmienił przytył wyraźnie.
Usiedliśmy razem w kawiarni na Nowym Świecie i zaczęliśmy rozmawiać. Okazało się, iż i on jest po rozwodzie, też szuka nowej partnerki. Minął kolejny rok. Poznałem kobietę i wzięliśmy ślub. Potem znów, zupełnie niespodziewanie, spotkałem Adama i dowiedziałem się, iż i on znalazł sobie kogoś. Jednak nie przepadałem za jego żoną. Była bardzo otyła.
Co takiego ci się w niej podoba? zapytałem go.
Adam odpowiedział mi, iż jest świetną gospodynią i dobrze gotuje.
Poza tym przynosi mi spokój ducha! mówił. Mogę napić się spokojnie piwa, obejrzeć mecz, wyjść z kolegami do pubu. Jest idealną żoną. Niczego mi nie zabrania ani nie robi scen.
Byłem zaskoczony, słysząc to. Dla mnie kobieta życia to ktoś zupełnie inny. Jasne, ważne jest, by umiała dobrze gotować i dbała o dom, ale najważniejsze jest to, żebyśmy się kochali.
Dla niektórych najważniejsze są porządek i dobre jedzenie. A ja chcę, by mnie i moją ukochaną łączyło coś więcej, żebyśmy byli jak jedna osoba, wzajemnie się szanowali i rozumieli. Fajnie mieć wspólne zainteresowania. Możemy razem gotować, sprzątać tak zresztą często robimy z żoną.
Gdy dwoje ludzi jadą jednym rowerem i oboje pedałują w tym samym kierunku, mają dużo większą szansę dojechać do celu.
Zgadzasz się ze mną?
