Mój mąż myśli tylko o sobie – zjada wszystko, nie zostawiając choćby dziecku. Adam potrafi pochłonąć całe zakupy: banany, twarożek, ciastka, jabłka, choćby urodzinowy tort – a potem nie ma nic na podwieczorek dla syna. Mamy kredyt hipoteczny i liczymy każdy grosz, a on tylko mówi: „Kupimy nowe, nie przejmuj się!” Teściowa go broni, a ja boję się, iż syn będzie głodny przez własnego ojca egoistę! Czy to ja przesadzam?

Dziś znowu zdenerwował mnie Tomasz. Poszłam do kuchni z zamiarem zrobienia synkowi podwieczorku, patrzę nie ma bananów. A przecież wczoraj kupowałam całą kiść specjalnie dla małego!

Tomek, co się stało z bananami? pytam go.
Zjadłem, bo miałem na nie ochotę odpowiada bez mrugnięcia okiem.
Nie mógłbyś zostawić chociaż jednego dla naszego Antka? W końcu to on najbardziej lubi banany do kaszki.
Przesadzasz. Przecież można kupić kolejne, to nie jest koniec świata.
To idź i kup teraz.
Nie mogę, zaraz zaczyna się mecz Wisły z Legią. Jak mogę opuścić taki mecz?!

I tak jest zawsze. Twarożek, szarlotka, jabłka żeby nasz synek coś dostał, muszę chować jedzenie po szafkach albo do spiżarki. Bo z moim mężem to nic nie zostaje, wszystko znika błyskawicznie.

Jesteśmy małżeństwem już pięć lat. Antek za kilka miesięcy skończy dwa lata. Spłacamy kredyt hipoteczny czyli nie jest łatwo. Tomek twierdzi, iż sam utrzymuje rodzinę, bo dał nam dach nad głową. Fakt, sprzedał swoją kawalerkę i dorzucił się do wkładu własnego, ale moi rodzice też bardzo nam pomogli. Mama od początku mówi, iż Tomasz to straszny egoista. Chyba powinnam jej teraz przyznać rację.

Ostatnio przygotowywałam przyjęcie urodzinowe dla Antka. Starałam się zrobić jak najwięcej smakołyków, a Tomek tylko krążył po kuchni i co chwilę z czegoś podjadał. Najgorzej było z tortem zostawiłam go na balkonie, bo w lodówce nie było już miejsca. Przynoszę ciasto do kuchni, żeby pokroić, a tam został tylko jeden ozdobiony kawałek, resztę ktoś już nadgryzł! Tak mi było wstyd przed gośćmi.

I to nie był wyjątek. Owszem, Tomasz pracuje, ale czy to oznacza, iż nie może pomyśleć o reszcie rodziny? Jego wieczne tłumaczenie: Nie szkodzi, kupimy jeszcze jutro!. Tylko iż to nie rozwiązanie! Mamy ograniczony budżet, bo przecież rata kredytu, ubranka dla dziecka, rachunki Trzeba jakoś dzielić te wydatki, zwłaszcza kiedy planuję, żeby coś wystarczyło na dłużej. On zjada zapas z tygodnia w dwa dni.

Teściowa oczywiście zawsze staje po stronie Tomka.
Czepiasz się. Facet pracuje, niech je, skoro ma ochotę. Zamiast mieć pretensje, po prostu gotuj więcej radzi.
Ale choćbym nie wiem ile nagotowała, wszystko zniknie. Nie da się kupować w kółko rachunki same się nie zapłacą.

W końcu powiedziałam Tomaszowi, iż jeżeli jeszcze raz tak zrobi po prostu się rozstaniemy. Podzielimy mieszkanie, każdy pójdzie w swoją stronę. On zrobił się obrażony, pobiegł od razu do mamy na żale. Teraz teściowa nie chce ze mną rozmawiać. A ja zastanawiam się, czy faktycznie przesadzam, czy może wreszcie powinnam sama o siebie zadbać. Czy naprawdę wymagam zbyt dużo? Dziś czuję się bezradna, ale wiem jedno chcę, żeby mój syn nigdy nie był głodny przez czyjeś egoistyczne podejście.