Młody polski kierowca autobusu udzielił swoim pasażerom niezwykłej lekcji życia. Jego postawa wzbudziła podziw całego autobusu

Dzisiaj byłem świadkiem niezwykłego gestu 25-letniego kierowcy autobusu PKS, Pawła Kowalskiego. Oto co się wydarzyło.
Na jednym z przystanków wsiadła do autobusu starsza pani, około osiemdziesiątki. Obserwowałem uważnie całe zajście. Kobieta wyjęła z torebki haftowaną chusteczkę w środku schowane były pieniądze. Starannie odliczyła odpowiednią kwotę i poprosiła pana Pawła, żeby zatrzymał się na kolejnym przystanku przy osiedlowym sklepie. Kierowca, jak zawsze uprzejmy, przystanął. Starsza pani podała mu pieniądze i powiedziała:
Dziękuję, synku.
Jednak pan Paweł nie przyjął gotówki. Uśmiechnął się, wyjął własny portfel i oświadczył, iż wróci za trzy minuty. gwałtownie pobiegł do sklepu spożywczego, a po chwili przyniósł starszej pani torbę z czterema litrami mleka, śmietaną, bochenkiem chleba, makaronem oraz kawałkiem mięsa. Wręczył jej te zakupy. Starsza pani była zakłopotana i odpowiedziała drżącym głosem:
Nie trzeba, dziecko, mnie emerytury starcza na chleb i to, co najważniejsze.
Lecz pan Paweł odpowiedział stanowczo:
o ile pani tego nie przyjmie, to wyrzucę wszystko do śmietnika.
Starsza pani rozpłakała się, bardzo mu podziękowała, życzyła zdrowia i wszelkiego powodzenia. Paweł wrócił na swoje miejsce za kierownicą. Nagle kobieta w średnim wieku, około czterdziestki, zaczęła się żalić:
Czy naprawdę warto było wydawać swoje pieniądze, marnować nasz czas przez jakieś tam dziękuję?
Pan Paweł odwrócił się do niej, otworzył drzwi i poprosił, by wysiadła, mówiąc:
Przez osoby o takim podejściu jak pani, starsi ludzie sądzą, iż młodzi nie mają szacunku ani serca, bo uczycie swoje dzieci tylko obłudy i chciwości!
Kobieta wysiadła z autobusu czerwona jak burak! Brawo, panie Pawle! Gdyby wszyscy byli tacy, świat byłby lepszy.
Dobro wraca, a pomoc drugiemu człowiekowi to najlepsza inwestycja w siebie i swoją przyszłość. Warto być życzliwym tak buduje się prawdziwą wspólnotę.