Młody kierowca autobusu miejskiego z Warszawy udzielił wszystkim pasażerom ważnej lekcji życia. To, jak się zachował, jest naprawdę godne podziwu

Dziś wydarzyło się coś, co dało mi porządnie do myślenia. Jako zwykły pasażer, byłem świadkiem niezwyklej sytuacji z udziałem młodego kierowcy autobusów PKS, 25-letniego Bartosza Kowalskiego. Jechałem miejskim autobusem z Lublina do Nałęczowa, gdy na przystanku wsiadła starsza pani, na oko osiemdziesięcioletnia. Uważnie ją obserwowałem powoli wyjęła z woreczka z haftem, pełniącego funkcję portmonetki, drobne pieniądze parę złotych, pieczołowicie odliczyła należną kwotę za bilet i poprosiła, by kierowca zatrzymał się przy następnym sklepie spożywczym.
Bartosz jak najbardziej zatrzymał autobus na żądanie. Staruszka wyciągnęła podała mu odliczone złotówki i podziękowała, mówiąc cicho:
Dziękuję, synku.
Bartosz spojrzał na nią i nie przyjął banknotu. Zamknął kasę, schował portfel. Po chwili powiedział, by pasażerowie poczekali, bo zaraz wróci. Wysiadł i pobiegł do pobliskiego sklepu. Z zaskoczeniem widziałem przez szybę, jak wrócił po paru minutach z siatką zakupów: cztery litry mleka, śmietana, świeży chleb, paczka makaronu i kawałek mięsa na rosół. Wszystko wręczył starszej pani.
Staruszka, która nazywała się pani Alina Nowak, chciała odmówić, mówiąc:
Daj spokój, synku, mam skromną emeryturę, ale na chleb jeszcze mam.
Ale Bartosz był nieugięty:
jeżeli pani nie przyjmie, oddam to potrzebującym innym, ale szkoda by się zmarnowało.
Pani Alina rozpłakała się ze wzruszenia. Uściskała go, dziękując serdecznie i życząc mu zdrowia oraz wszystkiego dobrego. Bartosz wrócił na swoje miejsce za kierownicą. I wtedy odezwała się jakaś kobieta, mniej więcej w moim wieku, może czterdziestoletnia, która syknęła pod nosem:
I po co było robić przedstawienie, tracić czas i pieniądze za jakieś dziękuję?.
Bartosz powoli odwrócił się do niej, otworzył drzwi i spokojnie, ale stanowczo powiedział:
To właśnie przez takie osoby jak pani, starsi ludzie sądzą, iż współczesna młodzież to tylko samoluby bez serca. A pani swoim dzieciom nie przekazuje nic poza pieniędzmi i obłudą.
Pani, cała czerwona ze wstydu, wysiadła bez słowa na najbliższym przystanku, unikając spojrzeń innych pasażerów.
Długo myślałem o tym, co zobaczyłem. Być może codzienność nieczęsto daje okazję do takich gestów, ale Bartosz pokazał, iż szacunek dla starszych i zwykła ludzka dobroć to coś, co buduje prawdziwą wspólnotę. I nauczyłem się dziś, iż jeden dobry uczynek potrafi rozświetlić dzień wielu osobom Warto po prostu być człowiekiem.