Mieszkam razem z moją mamą, Haliną. Mama ma już 86 lat, co w naszej kamienicy budzi podziw i trochę zazdrości (jak ona to robi, iż wciąż po schodach śmiga? pyta pani Krystyna z drugiego piętra).
Ja mam na imię Bożena i też nie jestem już podlotkiem, w zeszłym miesiącu świętowałam swoje uwaga! pięćdziesiąte siódme urodziny. Uroczystość była kameralna takie dwuosobowe przyjęcie: ja, mama i nasza legendarna szarlotka. Gości? Ani widu, ani słychu, bo nie mam przyjaciółek, a rodziny poza mamą też niestety brak. Los postanowił postawić mi figla: nie wyszłam za mąż, dzieci też się nie pojawiły. Cóż, życie lubi malować własnymi farbami.
Ale z mamą trzymamy się dzielnie. Przez te wszystkie lata potrafiłyśmy się wspierać w najgorszych momentach. Mama, mimo wieku (niektórzy mówią, iż powinna dostać medal za wytrzymałość), wciąż z uporem rusza na spacery po parku im. Kościuszki i z zaskakującą gracją omija dziury w chodniku. Trochę się boję, co zrobię, kiedy jej zabraknie, ale nie ma sensu teraz o tym myśleć Halina trzyma się mocno.
Jestem już na emeryturze, choć wciąż dorabiam trochę wiadomo, polska emerytura starcza ledwie na czynsz i kilka bochenków żytniego chleba. Nie narzekam jednak, bo mam swoją cudowną mamę, a przecież nie jesteśmy w najgorszej sytuacji. W bloku jest sąsiad Andrzej, który nie ma nikogo; biedak zawsze pożycza cukier.
Wieczory mija nam spokojnie: pijemy wielkie kubki herbaty z cytryną, dziergamy szaliki dla wnuków sąsiadów (pośrednie hobby), oglądamy Teleexpress i stare polskie seriale, które mama zna na pamięć (Czterdziestolatek i Alternatywy 4 rządzą!). W weekendy piekę ciasta czasem drożdżówka, czasem makowiec i zapraszamy sąsiadów. Zbiera się nas cała gromadka, plotkujemy, śmiejemy się z historii sprzed lat i słuchamy opowieści o ich dzieciach i wnukach.
Cieszę się, gdy innym się wiedzie, i modlę się, żeby kłopoty omijały mój dom szerokim łukiem. Tak sobie żyjemy skromnie, ale z humorem i marzę tylko, żeby to spokojne, ciepłe życie trwało jeszcze długo. Dla mnie i dla mojej dzielnej mamy.
