Mieszkam razem z moją mamą. Mama ma już 86 lat.
Tak się złożyło, iż nigdy nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Tak potoczyło się moje życie, dość nietypowo. w tej chwili mam 57 lat. Niedawno obchodziłam urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie, ja i moja mama. Nie mam kogo zaprosić. Nie mam przyjaciółek, a zarówno ja, jak i mama, nie mamy żadnych innych bliskich.
Żyjemy razem i zawsze się wspieramy. Mama ma 86 lat. Nie wiem, co zrobię, gdy jej zabraknie. Mimo wszystko, mama czuje się dobrze! Chociaż z każdym rokiem zdrowie jej się pogarsza, ona się nie poddaje. przez cały czas sama wychodzi na spacery.
Jestem już na emeryturze, ale wciąż pracuję, bo nasze emerytury nie wystarczają, żeby godnie żyć. Mimo to nie tracę ducha i cieszę się, iż mam przy sobie ukochaną mamę. W końcu inni ludzie mają o wiele trudniej. Są tacy, którzy nie mają ani mieszkania, ani rodziny, ani pieniędzy.
My z mamą żyjemy spokojnie i cicho. Wieczorami pijemy herbatę, dziergamy na drutach, oglądamy nasze ulubione filmy i seriale. W weekendy piekę ciasta i zapraszam sąsiadów na spotkanie. Opowiadają nam wtedy o swoich bliskich. Cieszę się, gdy innym się dobrze wiedzie i modlę się, żebyśmy razem z mamą zostały oszczędzone przez los od wszelkich kłopotów.
Tak płynie nasze życie. Chciałabym, żeby ta codzienność trwała dla mnie i mojej mamy jak najdłużej…
