Mieliśmy ogromne marzenia, iż mama po odejściu na emeryturę wyprowadzi się do domku w górach i zostawi nam z mężem swoje trzypokojowe mieszkanie w centrum Krakowa!
Chcę wam opowiedzieć o mojej sąsiadce, pani Irenie. Teraz ma 68 lat. Od lat mieszkała w przestronnym M-3, w którym zawsze unosił się zapach świeżego chleba z piekarni za rogiem. Ostatnio pani Irena wystawiła swoje mieszkanie na wynajem i spakowała walizki, ruszając w podróż po Polsce.
Jej córka, Bożena, pojawiła się w moich drzwiach cała w nerwach:
Czy pani widziała, co wymyśliła moja mama?! Tak bardzo liczyliśmy na nią z Markiem… Teściowa mnie już pogania, twierdzi, iż jak moja mama, to i ja na starość zdziwieję. Powiada: „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci!” A my przecież niedawno wzięliśmy kredyt w złotówkach na nowy samochód! Już drugi miesiąc zalegamy z ratami. Myśleliśmy, iż mama się zlituję, iż nam pomoże. Ale nie! Wynajęła mieszkanie i pojechała w Polskę!
Przyglądałam się Bożenie z niedowierzaniem. Dlaczego jej mama miałaby spłacać im kredyt za samochód, skoro może podziwiać wschody słońca nad Bieszczadami? Bożena jednak nie przestawała narzekać:
A moja teściowa tylko krzyczy, iż ciasno, iż już nie wytrzymuje, iż wpychamy się jej do życia. A przecież mama teraz się bawi na urlopie, a my musimy gnieździć się u teściowej!
Zrozumiałam, iż Bożena bardzo liczy na litość. Ale ja byłam pełna podziwu dla postawy pani Ireny. Zasłużyła na to, by żyć po swojemu. Kto powiedział, iż emerytka ma się zamienić w osobę bez własnych marzeń, zawsze na służbie bliskich? To jakiś absurd. Zapytałam więc Bożenę:
Skąd bierzesz przekonanie, iż twoja mama musi być ratunkiem dla waszych długów? Dlaczego przez te piętnaście lat wspólnego życia z Markiem nie oszczędzaliście na własne mieszkanie? Przecież mogliście kupić własne M-2, wtedy nikt by was nie strofował!
Bożena wzdychała:
Tyle mieliśmy nadziei, iż mama prędzej czy później wybierze się do jakiejś chatki na Mazurach, a my z Markiem wreszcie wprowadzimy się do jej mieszkania w centrum Krakowa. To były nasze jedyne szanse!
Pomyślałam, żeby Bożenę trochę rozbawić i powiedziałam:
A może pani Irena zakocha się na nowo? Przecież jej koleżanka, Jadwiga, pojechała kiedyś samotnie na wyjazd nad Bałtyk i wróciła z nowym partnerem poznanym w smażalni ryb w Helu. Teraz piszą do siebie kartki z każdego zakątka Polski. Może i pani Irenę czeka romantyczna przygoda?
Bożena popatrzyła na mnie, jakby zobaczyła ducha. A ja ostatnio widziałam na Facebooku zdjęcia pani Ireny spod Malborka promienna, szczęśliwa, pod zamkiem, z szerokim uśmiechem, jakby cofnęła się o dwadzieścia lat. W komentarzach pisała, iż dawno nie czuła się tak lekko i swobodnie. Czułam razem z nią tę radość. Emerytura nie znaczy końca marzeń to przecież początek nowej opowieści, pełnej dziwnych, pięknych zwrotów akcji jak w snach, gdzie wszystko jest możliwe.
