**Dzień 1 (wtorek)**
Matka przyjedzie dzisiaj wieczorem. Na stałe. Już załatwiłem.
Podniosłam wzrok znad laptopa. Nie od razu pojęłam, co powiedział. Spytałam wzrokiem – spojrzałam na męża, który stał w drzwiach kuchni i wpatrywał się w telefon, jakby właśnie zakomunikował coś błahego. Że chleb się skończył. Że korki na Wisłostradzie.
– Co znaczy „na stałe”?
– Dokładnie to. – Schował wreszcie telefon do kieszeni. – Bolą ją stawy, ciężko samej. Bierzemy ją do siebie.
Zamknęłam laptopa. Powoli, ostrożnie – tak, jak zamyka się coś kruchego, żeby nie pękło. Pracuję jako analityk finansowy zdalnie, a kuchenny stół jest moim biurem od dziewiątej rano. Była szósta wieczorem.
– Tomek. Nie rozmawialiśmy o tym.
– A co tu rozmawiać? – Wzruszył ramionami – tym gestem, którego nauczyłam się nienawidzić. Lekkim, niedbałym, jakby moje słowa ważyły mniej niż powietrze. – To moja matka. Mam ją zostawić?
Wstałam. Podeszłam do okna, popatrzyłam na podwórko – dzieci kopały piłkę, piszczały, przewracały się i zrywały. Zwykły wieczór. Tylko w piersi coś ściskało i nie puszczało.
– Mamy dwupokojowe mieszkanie – powiedziałam równym głosem. – Gdzie ona będzie mieszkać?
– W salonie. Kanapa jest wygodna.
– To mój gabinet, Tomek.
– Pracujesz w kuchni. Jaka różnica.
Odwróciłam się. Popatrzyłam na niego – na tego mężczyznę, z którym byłam sześć lat. Stał przy lodówce, otworzył ją i zaglądał do środka z rzeczową miną, jakby rozmowa była skończona. Decyzja podjęta, kropka, można jeść kolację.
Tak to u nich działało z Zofią Kowalską. Matka decydowała – syn wykonywał. W tym schemacie byłam dekoracją. Wygodną, funkcjonalną, łatwą do wymiany.
Zofia Kowalska pojawiła się o ósmej wieczorem z dwiema walizkami i wielką torbą wypchaną jakimiś garnkami. Nie rozumiałam, po co wieźć garnki, skoro jedzie się do ludzi, którzy garnki mają. Milczałam.
– No i jestem! – Teściowa weszła tak, jak wchodzi się do własnego mieszkania po długiej nieobecności. Rozejrzała się, skrzywiła usta. – Tomku, kurzu na półce. Widzisz? Tutaj.
– Mamo, dopiero weszłaś…
– Tylko mówię. – Zdjęła płaszcz, rzuciła go na wieszak tak, iż połowa zsunęła się na podłogę, i poszła oglądać mieszkanie. Stałam w przedpokoju i patrzyłam, jak ta kobieta otwiera drzwi do sypialni, zagląda do łazienki, dotyka firan w salonie.
– Kanapa twarda – oznajmiła Zofia Kowalska, nie patrząc na mnie. – Tomek, macie zapasowy materac?
– Znajdziemy, mamo.
– I zimno tu. Kaloryfer słabo grzeje?
– Normalnie grzeje – powiedziałam.
Teściowa spojrzała na mnie – pierwszy raz od progu. Długie spojrzenie, oceniające, jak na targu patrzy się na nieświeży towar.
– No, może tobie normalnie. Ja marznę.
Tomek już ciągnął z komórki jakieś stare koce. Poszłam do kuchni. Usiadłam. Otworzyłam laptop, zamknęłam. Znowu otworzyłam. Cyfry na ekranie nie składały się w żaden sens.
Za ścianą Zofia Kowalska opowiadała synowi, iż sąsiadka Klaudia wreszcie sprzedała działkę, i dobrze zrobiła, i w ogóle trzymanie się majątku to głupota, ona na przykład oddaje wszystko z łatwością. Pomyślałam, iż teściowa nie oddała w życiu niczego z łatwością. Każdą swoją przysługę pamiętała latami i przedstawiała do spłacenia z procentami.
**Dzień 8 (środa)**
Pierwszy tydzień przypominał powolną powódź. Najpierw woda podnosiła się niezauważalnie – kostki, kolana. Jeszcze można było udawać, iż nic się nie dzieje.
Zofia Kowalska nie pracowała – była na emeryturze i bardzo się tym szczyciła. Całe dnie spędzała na kanapie z telefonem, oglądała jakieś filmiki pełnym głosem, czasem dzwoniła do koleżanek i szczegółowo, z emfazą, relacjonowała cudze losy. Nie myła po sobie naczyń. Nie zbierała okruszków ze stołu. Kiedyś znalazłam w zlewie nieumytą patelnię, w której, sądząc po zapachu, coś smażono jeszcze wczoraj.
– Zofio Kowalska, mogłaby pani zmywać po sobie?
– Zmęczona jestem. Stawy – odpowiedziała, nie odrywając wzroku od telefonu.
– Dopiero co chodziła pani pół godziny po sklepie.
– To co innego.
Tomek wieczorem powiedział, iż mogłabym być łagodniejsza. Matka jest starsza, chora, trzeba wejść w jej sytuację. Weszłam w tę sytuację – milczałam. Ale coś wewnątrz mnie odnotowało ten moment. Zachowało, jak zachowuje się istotny plik.
**Dzień 11 (sobota)**
Po trzech dniach Zofia Kowalska przestawiła meble w salonie. Po prostu wzięła i przesunęła fotel do okna, a stolik do kanapy. Dowiedziałam się o tym, kiedy weszłam do salonu po mój terminarz i zobaczyłam, iż wszystko stoi inaczej.
– Po co pani to przestawiła?
– Tak wygodniej. Do czytania potrzebuję światła.
– To wspólny pokój.
– No i co? Nie wyrzuciłam niczego. – Teściowa choćby się nie odwróciła. – Tomek nie ma nic przeciwko.
Tomek, oczywiście, nie miał nic przeciwko. Tomek nigdy nie miał nic przeciwko, jeżeli chodziło o matkę. Wychował się w rodzinie, gdzie słowo Zofii Kowalskiej było prawem natury – jak grawitacja, jak zmiana pór roku. Kwestionowanie go nie miało sensu.
Stałam pośrodku przestawionego salonu i myślałam o tym, iż pół roku temu pojechaliśmy z Tomkiem oglądać trzypokojowe mieszkanie w nowym bloku. Podobało mi się – jasne, z dużą kuchnią, z widokiem na park. Tomek powiedział, iż drogo, poczekamy. Teraz rozumiałam, iż on już wtedy wiedział. Po prostu nie powiedział.
To nie był spontaniczny pomysł. To był plan.
**Dzień 13 (poniedziałek)**
Dziesiątego dnia Zofia Kowalska znalazła w lodówce mój jogurt – drogi, zamówiony specjalnie, bez cukru, z probiotykami, bo dbam o dietę – i zjadła go. Po prostu wzięła i zjadła. A puste opakowanie wstawiła z powrotem.
Otworzyłam lodówkę rano, zobaczyłam puste opakowanie, zamknęłam. Postałam sekundę. Otworzyłam znowu – może mi się wydawało. Nie. Puste.
– Zofio Kowalska, zjadła pani mój jogurt?
– Jaki jogurt? – Teściowa patrzyła niewinnie, prawie zdziwiona. To umiała – robić minę człowieka, którego oskarża się niesłusznie.
– Biały, w małym kubeczku. Stał na drugiej półce.
– Myślałam, iż jest wspólny.
– U nas nic nie jest „wspólne” bez pytania.
– Ojej, co ty taka. – Zofia Kowalska machnęła ręką. – Jogurt. Wielka strata.
Wieczorem Tomek znowu powiedział, iż czepiam się drobiazgów. Matka nie celowo. Trzeba przywyknąć do wspólnego życia, to wymaga czasu. Popatrzyłam na niego długim spojrzeniem i nic nie odpowiedziałam.
Już myślałam. Liczyłam. Zastanawiałam się.
**Dzień 15 (środa)**
Na tym wybryki teściowej się nie skończyły.
Perfumy stały na toaletce od miesiąca – francuskie, w ciężkim flakonie koloru starego bursztynu. Kupiłam je sobie na urodziny, długo wybierałam, wąchałam próbki w drogerii, czytałam opisy. To nie były zwykłe perfumy – to była mała osobista radość, których ostatnio robiło się coraz mniej.
Pewnego ranka flakonu na toaletce nie było.
Znalazłam go na podłodze w przedpokoju. A raczej to, co z niego zostało – skorupy, bursztynowe kałuże na parkiecie, ostry zapach, który przesiąkł cały przedpokój i długo się trzymał.
Zofia Kowalska siedziała na kanapie z telefonem.
– Co się stało z moimi perfumami?
– Spadły. – Krótko, bez intonacji, jak raportuje osoba, której nic do tego.
– Jak się znalazły w przedpokoju?
– Wzięłam obejrzeć. Flakon był śliski, wyślizgnął się.
Przykucnęłam, zebrałam skorupy do gazety. Ręce miałam spokojne – sama się dziwiłam temu spokojowi. W środku coś ściskało i pulsowało, ale na zewnątrz – żaden zbędny ruch.
– Brała pani moje rzeczy bez pozwolenia.
– Obejrzeć wzięłam, nie ukradłam. – Zofia Kowalska oderwała się wreszcie od telefonu, a w jej spojrzeniu było to właśnie – lekkie zirytowanie kogoś, kogo rozprasza się błahostkami. – Wielka tragedia. Perfumy. Kupisz nowe.
– Za pani pieniądze?
Teściowa milczała. Odwróciła się do telefonu.
Tomek wieczorem powiedział, iż matka nie celowo, iż trzeba chować rzeczy, jeżeli są takie cenne. Zapisałam tę rozmowę w tej samej wewnętrznej teczce, która z każdym dniem robiła się coraz cięższa.
**Dzień 18 (sobota)**
Aerogrill kupiłam dwa lata temu – długo czytałam recenzje, porównywałam modele, w końcu wzięłam dobry, niemiecki, z timerem i kilkoma programami. Gotowałam w nim prawie codziennie: skrzydełka, warzywa, rybę. Tomek mówił, iż to najlepszy zakup do kuchni, jaki kiedykolwiek zrobiłam.
W piątek wróciłam z biura – raz w tygodniu jeżdżę na spotkania – i poczułam w kuchni charakterystyczny zapach spalonego plastiku. Aerogrill stał na stole z otwartą pokrywą. W środku było coś czarnego i nie do poznania.
– Co pani w nim gotowała?
– Ziemniaki. – Zofia Kowalska stała przy kuchence z niezależną miną. – Wstawiłam i zapomniałam. Zdarza się.
– Włączyła pani maksymalną temperaturę?
– Nie znam się na tych waszych urządzeniach. W domu miałam zwykłą kuchenkę.
Wzięłam aerogrill, zaniosłam do łazienki, obejrzałam. Spirala była przepalona. Obudowa stopiona z jednej strony. Nie nadawał się do naprawy.
– Zofio Kowalska, to urządzenie kosztowało dwa tysiące złotych.
– No i co chcesz ode mnie? Żebym zapłaciła? – W głosie teściowej pojawiła się nowa nuta – nie zwykłe rozdrażnienie, ale coś ostrzejszego. Niemal wyzwanie. – Emerytka jestem. Chora. Nie mam takich pieniędzy.
– Chcę, żeby pani nie ruszała moich rzeczy.
– Jestem we własnej rodzinie! – Zofia Kowalska podniosła głos – pierwszy raz tak otwarcie, i poczułam, iż to ta prawdziwa twarz. Ta, którą teściowa do czasu trzymała w odwodzie. – Tomek jest moim synem! To jego mieszkanie!
– To nasze mieszkanie. Wspólna własność, jeżeli panią to interesuje.
Zofia Kowalska umilkła. Znowu ta niewinna mina – obrażonej, niezrozumianej, zmęczonej starszej pani. Umiała przełączać się błyskawicznie, jak zmienia się kanał.
Tomek, kiedy się dowiedział, długo tłumaczył, iż matka chciała pomóc, iż nie zna się na sprzęcie, iż trzeba było sama schować aerogrill. Słuchałam go, patrzyłam na znajomą twarz i myślałam: on naprawdę tak myśli? Czy po prostu mówi to, co łatwiejsze?
Nie zrozumiałam. Pewnie to było jedno i to samo.
**Dzień 21 (wtorek)**
Firanka w sypialni była lniana, szaroniebieska, z drobnym geometrycznym wzorem. Zamówiłam ją specjalnie – pod kolor ścian, pod narzutę. Powiesiłam sama, równo, na żabkach, które gładko sunęły po karniszu.
Rozerwanie znalazłam w sobotę rano – długie, ukośne, od górnego brzegu prawie do środka. Jakby ktoś szarpnął ostro i mocno.
Zofia Kowalska jadła śniadanie w kuchni – popijała herbatą przywiezione ze sobą sucharki, patrzyła w telefon. Na pytanie o firankę nie odpowiedziała od razu.
– Zawadziłam o karnisz. Firanka się zaczepiła.
– Po co pani w ogóle była w naszej sypialni?
– Przechodziłam, zajrzałam. Co, nie wolno?
– To nasza sypialnia.
– Ojej, jakie tajemnice. – Zofia Kowalska odgarnęła sucharkiem. – Wielkie rzeczy, firanka. Zszyjesz.
Wyszłam z kuchni. Poszłam do sypialni, zamknęłam drzwi, usiadłam na łóżku. Popatrzyłam na podartą firankę, która wisiała krzywo i przepuszczała za dużo światła.
Trzy tygodnie. Przez trzy tygodnie – perfumy, aerogrill, firanka. I to tylko to, co było od razu widoczne. A ile drobnego, niewidzialnego – przestawione, przesunięte, dotknięte cudzymi rękami bez pytania?
Wyjęłam telefon, otworzyłam notatki. Lista już tam była – zaczęłam ją pisać w drugim tygodniu, sama nie wiedząc po co. Po prostu notowałam. Datę, co się stało, reakcję Tomka. Metodycznie, jak raport służbowy.
Dodałam trzy nowe linijki.
Potem otworzyłam inne okno – wyszukiwarkę. Wpisałam: koszt wynajmu kawalerki, dzielnica Ursynów. Popatrzyłam na cyfry. Zamknęłam. Otworzyłam znowu.
Za drzwiami Zofia Kowalska włączyła na pełny regulator kolejny filmik. Głos z telefonu krzyczał radośnie o promocji w jakimś sklepie. Tomek w salonie śmiał się z czegoś razem z matką.
Siedziałam w sypialni z podartą firanką i liczyłam. Nie pieniądze – choć też. Liczyłam dni. Liczyłam siebie.
I coś wewnątrz mnie, długo milczące, zaczynało mówić coraz wyraźniej.
**Dzień 22 (niedziela) – punkt zwrotny**
Wszystko wydarzyło się w niedzielę.
Rano pojechałam do galerii handlowej – potrzebowałam nowych firanek do sypialni i chciałam wybrać sama, spokojnie, bez cudzych komentarzy. W galerii było jasno i głośno, pachniało kawą i świeżym pieczywem z pobliskiej piekarni. Chodziłam między regałami z tkaninami, dotykałam materiału, oglądałam kolory.
Obok stała młoda para – wybierała razem, sprzeczała się cicho, śmiała. Dziewczyna mówiła: „Te, spójrz, są idealne”. Chłopak krzywił się, potem przytakiwał, i oboje znowu się śmiali.
Patrzyłam na nich dłużej, niż powinnam. Potem wzięłam potrzebny materiał, poszłam do kasy.
W kieszeni zawibrował telefon. Tomek.
– Kiedy wracasz?
– Za godzinę. A co?
– Mama chce, żebyś wstąpiła do sklepu. Mówi, iż potrzebne jej ulubione cukierki. Zapisz nazwę.
Zatrzymałam się w środku przejścia. Dookoła szli ludzie, ktoś trącił mnie wózkiem, przeprosił. Nie poruszyłam się.
– Tomek – powiedziałam bardzo spokojnie. – Nie zrobię tego.
– No wiesz, ale ona sama nie może, stawy…
– Tomek. Nie.
Schowałam telefon do torby i poszłam do kasy. Zapłaciłam, wyszłam na ulicę. Postałam chwilę, podstawiając twarz słońcu. Potem wyjęłam telefon znowu i otworzyłam notatki.
Lista była długa.
Wróciłam do domu o wpół do drugiej. W mieszkaniu pachniało czymś smażonym – Zofia Kowalska stała przy kuchence i coś mieszała, głośno rozmawiając przez telefon z koleżanką. Na stole leżały moje deski do krojenia – wszystkie trzy, choć do jednej patelni wystarczyłaby jedna.
– To moje deski – powiedziałam, wchodząc do kuchni.
– Używam – rzuciła teściowa w słuchawkę, mając na myśli mnie, choć mówiła do koleżanki. Tam, po drugiej stronie, ktoś się roześmiał.
Odłożyłam firanki do sypialni. Wróciłam do kuchni, nastawiłam czajnik. Tomek siedział w salonie z laptopem i udawał, iż pracuje, choć po dźwiękach było słychać, iż ogląda mecz.
Zofia Kowalska skończyła rozmowę, odwróciła się do mnie.
– Pomyślałam sobie. Kanapa w salonie jest za mała. Trzeba kupić nową. Tomek mówił, iż was na to stać.
– Tomek mówił.
– No. W Ikei są ładne. Widziałam w telefonie.
Popatrzyłam na teściową. Na tę twarz – pewną siebie, przyzwyczajoną, iż zachcianki są spełniane. Przypomniałam sobie perfumy na podłodze. Spalony aerogrill. Podartą firankę. Listę w telefonie.
– Zofio Kowalska – powiedziałam – chcę, żeby pani coś zrozumiała. Nie kupię kanapy.
– Czemu?
– Bo nie muszę.
Teściowa otworzyła usta, ale ja już szłam do salonu.
– Tomek, musimy porozmawiać.
Zamknął laptop – jednak mecz, odgadłam – i popatrzył na mnie z miną kogoś, kto z góry jest zmęczony rozmową.
– jeżeli chodzi o kanapę…
– Chodzi o wszystko. – Usiadłam naprzeciwko, złożyłam ręce na kolanach. – Chcę, żebyś szczerze odpowiedział mi na jedno pytanie.
– No.
– Zamierzasz coś zmienić?
Milczał. Długo – dłużej, niż potrzeba na szczerą odpowiedź. Potem powiedział:
– Matka jest chora. Nie mogę jej wyprosić.
– Nie proszę o wyproszenie. Proszę, żebyś był mężem, a nie przede wszystkim jej synem.
– To matka, Kinga. Rozumiesz, co to znaczy?
– A ja jestem żoną. Rozumiesz, co to znaczy?
Spuścił wzrok. Otworzył laptop znowu.
Koniec. I odpowiedź.
**Dzień 22 (niedziela) – wieczór**
Pakowałam jego rzeczy metodycznie, bez pośpiechu, jak robi się coś dawno postanowionego. Wyjmowałam z szafy – koszule, dżinsy, dresy – układałam na łóżku w stosy. Potem wyciągnęłam z komórki dużą walizkę, tę samą, z którą pojechaliśmy do Barcelony trzy lata temu. Otworzyłam, zaczęłam wkładać.
Tomek pojawił się w drzwiach sypialni, zobaczył i zamarł.
– Co robisz?
– Pakuję cię.
– To znaczy?
– Dosłownie. – Zdjęłam z wieszaka jego marynarkę, złożyłam starannie. – Chcesz mieszkać z mamą – mieszkaj. Tylko nie tutaj.
– Kinga, ty poważnie?
– Całkowicie.
Stał i patrzył, jak wkładam jego rzeczy do walizki. Nie spieszyłam się, nie rzucałam – układałam równo, jak umiałam. W pewnym momencie zrobił krok do przodu, ale spojrzałam na niego w taki sposób, iż się zatrzymał.
– To nasze mieszkanie – powiedział w końcu. – Nigdzie nie pójdę.
– To wyprowadzi się ona. Wybieraj.
Za ścianą Zofia Kowalska włączyła telewizor. Głośno, jak zawsze. Jakieś talk-show, gdzie wszyscy krzyczeli na siebie i przerywali.
Tomek milczał.
Zapięłam walizkę, postawiłam przy ścianie. Wzięłam z krzesła jego kurtkę, przewiesiłam przez wierzch. Potem przeszłam obok niego do przedpokoju, włożyłam buty i otworzyłam drzwi wejściowe.
Szeroko. Do oporu.
– Tomek – zawołałam z przedpokoju. – Otworzyłam drzwi.
Wyszedł z sypialni. Zobaczył walizkę u moich stóp, otwarte drzwi, moją twarz – spokojną, bez łez, bez drżenia w głosie. To go chyba przeraziło najbardziej.
Z salonu wyjrzała Zofia Kowalska. Popatrzyła na walizkę, na otwarte drzwi, na mnie.
– Tomku – powiedziała takim tonem, jakim mówi się dzieciom: nie słuchaj obcych, chodź do mnie.
I on zrobił krok. W jej stronę.
Obserwowałam ten krok – mały, prawie niewidoczny. Ale mówiący bardzo wiele.
– Dobrze – powiedziałam cicho. – To wychodźcie oboje.
Tomek odwrócił się – w oczach coś mignęło, podobne do strachu albo do zrozumienia, które przyszło za późno.
– Kinga…
– Walizka w przedpokoju. Resztę możesz zabrać innego dnia, kiedy mnie nie będzie. – Wyjęłam telefon, nie patrząc na niego. – Zadzwonię w sprawie dokumentów.
Zofia Kowalska otworzyła usta – i zamknęła. Coś w moim głosie, w mojej postawie, w tym, jak stałam w otwartych drzwiach, nie zostawiało miejsca na negocjacje. Teściowa umiała wyczuć, gdzie presja działa, a gdzie – nie. Tutaj nie działała.
Tomek wziął walizkę. Powoli, jak we śnie. Zofia Kowalska włożyła płaszcz – milcząc, z zaciśniętymi ustami, z miną głęboko obrażonego człowieka.
Wyszli.
Zamknęłam drzwi. Przekręciłam zamek. Postałam sekundę w ciszy przedpokoju – prawdziwej ciszy, bez telewizora, bez obcych głosów, bez zapachu cudzego jedzenia.
Potem poszłam do kuchni, nastawiłam czajnik, otworzyłam laptopa.
Za oknem żyło zwykłe niedzielne miasto. Gdzieś krzyczały dzieci, przejeżdżały samochody, ktoś śmiał się na klatce schodowej sąsiedniej klatki.
Nalałam herbaty, objęłam kubek obiema rękami i popatrzyłam w okno.
Pierwszy raz od miesiąca było mi spokojnie.
**Dzień 43 (niedziela)**
Minęły trzy tygodnie.
Przestawiłam stół z salonu z powrotem do okna – tam, gdzie stał przed tym wszystkim. Powiesiłam nowe firanki w sypialni. Kupiłam sobie perfumy – inne, jaśniejsze, z nutami białej herbaty i cedru. Postawiłam na toaletce.
Tomek napisał kiedyś – krótko, bez wielkich liter, jak piszą ludzie, którym jest niezręcznie: „możemy pogadać?” Odpowiedziałam nie od razu. Potem napisałam: „Przez prawnika”. Więcej nie pisał.
Zofia Kowalska zadzwoniła raz. Zaczęła od żalu, przeszła do skarg na stawy, potem powiedziała, iż zniszczyłam rodzinę i za to mi się oberwie. Słuchałam minutę, potem powiedziałam: „Zofio Kowalska, niech pani więcej nie dzwoni”. I rozłączyłam się.
Telefon zamilkł.
Wieczorami pracuję przy swoim stole pod oknem – w ciszy, z kubkiem herbaty, z muzyką w tle. Czasem zostaję do późna – nie dlatego, iż muszę, ale dlatego, iż chcę. Bo to mój wieczór, mój stół, moja cisza.
W piątek kolega z pracy, Damian, napisał na firmowym czacie: „Jest fajna kawiarnia na Nowym Świecie, bywasz tam?” Pomyślałam chwilę i odpisałam: „Nie. Ale można spróbować”. Spotkaliśmy się w sobotę, przesiedzieliśmy dwie godziny, rozmawialiśmy o pracy i o miastach, o tym, gdzie chciałoby się mieszkać. O niczym szczególnym – i właśnie dlatego było lekko.
Wróciłam do domu o zmierzchu. Otworzyłam drzwi, weszłam, zapaliłam światło.
Wszystko stało na swoim miejscu.
Na moim miejscu.
Zdjęłam kurtkę, powiesiłam na haczyku – tym po prawej, bo tak mam wygodnie, a nie dlatego, iż ktoś tak za mnie zdecydował. Poszłam do kuchni, otworzyłam lodówkę. Stał w niej jogurt – biały, w małym kubeczku, na drugiej półce.
Nietknięty.
Wzięłam go, otworzyłam, stanęłam przy oknie. Za szybą zapalały się światła w domach naprzeciwko, miasto przechodziło w wieczorny tryb, cichy i jednostajny.
Zjadłam jogurt do końca. Powoli, ze smakiem.
I uśmiechnęłam się – tak po prostu, bez powodu, albo ze wszystkich powodów naraz.
