Kasia stała przy oknie i patrzyła w szare niebo.
Trzy miesiące temu była szczęśliwą mężatką.
Dziś czuła się jak służąca we własnym domu.
Poranek zaczął się od znajomego pukania do drzwi.
„Jak długo będziesz się wylegiwać?” – krzyknęła teściowa.
„Bartku, synku, czas do pracy!”
Kasia westchnęła ciężko.
Wanda Kowalska znowu mówiła tylko do syna.
Bartek przeciągnął się leniwie i zaczął się ubierać.
„Co mu dałaś na obiad?” – pytała teściowa w kuchni.
„Znowu te sałatki? Mężczyzna potrzebuje żuru!”
Kasia milczała, choć w głowie krzyczała.
W trzy miesiące nauczyła się łykać gorycz jak pigułki.
„Mamo, daj spokój” – mruknął Bartek, wiążąc krawat.
„Jak to daj spokój?” – sapnęła Wanda.
„Martwię się o twoje zdrowie. A ona choćby gotować nie umie.”
Kasię ścisnęło w gardle.
Dziesięć lat pracy na uniwersytecie, doktorat – a teraz cisza i pokora.
„Może już wystarczy?” – wyszeptała, sama zdziwiona swoją odwagą.
„Co powiedziałaś, synowo?” – Wanda odwróciła się gwałtownie.
Bartek udawał, iż szuka teczki.
„Mówię, iż dość udawania, iż mnie tu nie ma” – głos Kasi się wzmocnił.
„To nasz dom. Mój i Bartka.”
„Twój?” – zaśmiała się teściowa.
„Ja budowałam ten dom trzydzieści lat temu. Ty jesteś tu tymczasowa.”
Te słowa zabolały bardziej niż policzek.
Kasia spojrzała na męża, czekając na wsparcie.
Bartek już wkładał płaszcz.
„Muszę lecieć, spóźnię się!” – krzyknął i zatrzasnął drzwi.
W ciszy Kasia usłyszała triumfalny chichot teściowej.
Wanda zaczęła myć czyste naczynia, demonstrując wyższość.
„Dziś przychodzą moje koleżanki. Dopilnuj porządku w salonie.”
Kasia wyszła bez słowa.
W sypialni wzięła telefon i zadzwoniła do przyjaciółki, Anety.
„Miałaś rację” – szepnęła. „Nie wytrzymam dłużej.”
„W końcu!” – odpowiedziała Aneta. „Pamiętasz to mieszkanie, o którym mówiłam?”
„Pamiętam. Czy ta kawalerka jest wolna?”
„Tak. Trzymałam ją dla ciebie. Przyjdź dziś i zobacz.”
Cały dzień Kasia wykonywała polecenia teściowej jak automat.
W głowie miała już plan.
Wieczorem, gdy Wanda przyjmowała koleżanki, Kasia wyszła niezauważona.
„Gdzie się wybierasz?” – zawołała teściowa.
„Do sklepu, po zakupy na kolację” – odpowiedziała spokojnie.
Mieszkanie było małe, ale jasne i ciche.
„Biorę je” – powiedziała agentce, podając dowód osobisty.
„Kiedy mogę się wprowadzić?”
„Kiedy chcesz. Wystarczy kaucja.”
Gdy wróciła do domu, z salonu dobiegały głosy.
„Ona nie jest tą, której Bartek potrzebował” – mówiła Wanda.
„Nie umie gotować, nie radzi sobie w domu.”
„A nie mówiłam” – wtrąciła Grażyna. „Te wykształcone kobiety do niczego się nie nadają.”
Kasia stała w przedpokoju, ściskając torbę z zakupami.
Każde słowo kłuło jak igła.
Nie weszła do salonu.
Spokojnie zaniosła zakupy do kuchni i zaczęła gotować.
Następnego dnia, gdy Bartek wyszedł do pracy, powiedziała teściowej prawdę.
„Wyprowadzam się. Znalazłam mieszkanie.”
Wanda zamarła z łyżką w ręku.
„Co ty wygadujesz? A Bartek?”
„Bartek wybrał już dawno. Wybrał ciebie.”
Teściowa próbowała się śmiać, ale głos jej się załamał.
„Nie masz dokąd pójść.”
„Mam. I mam siebie. To wystarczy.”
Kasia spakowała walizkę szybko, bez emocji.
Zostawiła na stole list dla Bartka.
„Kochałam cię. Ale nie potrafiłam kochać twojej matki za ciebie.”
Wieczorem była już w nowym mieszkaniu.
Otworzyła okno, wpuszczając chłodne powietrze.
Telefon zadzwonił – Bartek.
„Kasia, co się stało? Mama mówi, iż odeszłaś.”
„Odeszłam, bo nikt mnie tam nie potrzebował.”
„Przecież ja cię kocham.”
„Kochasz mnie, ale słuchasz jej.”
Bartek milczał długo.
„Wróć, proszę. Pogadam z mamą.”
„Rozmawialiście już trzy miesiące. Nic się nie zmieniło.”
Odłożyła telefon i spojrzała na pustą ścianę.
Czuła ulgę, nie żal.
Następnego dnia zadzwoniła do dziekana uniwersytetu.
„Czy mogę wrócić do wykładów w tym semestrze?”
„Czekaliśmy na pani telefon” – usłyszała w odpowiedzi.
Po tygodniu Aneta zapytała, czy żałuje.
„Ani przez chwilę” – odpowiedziała Kasia.
Wanda próbowała jeszcze dzwonić, grożąc i błagając na zmianę.
Kasia nie odbierała.
Bartek przyszedł raz, z kwiatami i przeprosinami.
„Zmienię się. Powiem mamie, żeby się nie wtrącała.”
„Powiedziałeś to już wcześniej.”
Zamknęła drzwi spokojnie, bez trzasku.
Wieczorem usiadła przy oknie nowego mieszkania.
Na stole leżały jej notatki do wykładu.
Po raz pierwszy od miesięcy poczuła, iż dom jest naprawdę jej.
Nikt już nie kazał jej mówić szeptem.
Zrobiła sobie herbatę i uśmiechnęła się do siebie.
Wiedziała, iż dobrze zrobiła.
Czasem trzeba odejść, by znowu zacząć żyć.
