Dwa tygodnie na spakowanie rzeczy i znalezienie innego mieszkania powtarza z żalem Elżbieta, spoglądając na trzy walizki stojące w przedpokoju. Jej córki są na nią śmiertelnie obrażone.
Elżbieta bardzo wcześnie została wdową. Sama, bez skarg, wychowywała dwie córki: Malwinę i Jagnę. Nigdy nie narzekała, chociaż los jej nie oszczędzał. Córki dorosły na wykształcone, samodzielne dziewczyny. Wszystko dzięki matce Elżbieta pracowała w warszawskiej przychodni i po godzinach szyła, aby starczyło na czesne i podręczniki.
Kilka lat temu Malwina, starsza córka, przedstawiła narzeczonego Marcina. Mamo, to mój przyszły mąż, ale nie ma gdzie się podziać powiedziała. Po ślubie gwałtownie pojawił się malutki Staś i trzeba było oddać młodej rodzinie największy pokój. Elżbieta zamieniła się, zamieszkała z Jagną w małej sypialni.
Początkowo była przekonana, iż to tymczasowe. Myślała: Pomogę jeszcze chwilę, potem kupią coś własnego. ale Malwina i Marcin nie spieszyli się z usamodzielnieniem się. Było im wygodnie; rachunki zapłacone, lodówka pełna. Elżbieta gotowała obiady, piekła ciasta, prała ubrania. Ani razu nie usłyszała: Dziękuję.
W domu zaczęły wybuchać konflikty. Jagna nie zamierzała sprzątać łazienki po szwagrze. Mam dość! mówiła zirytowana. Malwina narzekała, iż Staś cały czas płacze, a ona nie daje rady. Marcin przesiadywał przed komputerem, twierdząc, iż wynoszenie śmieci zostawi kobietom.
Coraz częściej Elżbieta wolała siedzieć po godzinach w pracy, byle nie wracać do ponurego mieszkania na Mokotowie. Pewnego dnia zebrała się na odwagę i powiedziała: Malwina, może najwyższa pora poszukać czegoś własnego? Zaskoczona córka odparła: Ale jak mamy coś wynająć, skoro odkładamy na wkład własny do kredytu? Zresztą, to też twój wnuk.
Z czasem było tylko gorzej. Sytuację przeważyła Jagna, która ściągnęła do domu chłopaka, Kacpra: Mamo, Kacper jest z Gdańska, nie zostawię go samego. U nas zamieszka. Elżbieta z trudem ukryła nerwy. Gdzie? W kuchni? spytała. Jagna odparła spokojnie: Kuchnia byłaby dla ciebie, a ja z Kacprem w pokoju. Przecież nie musisz tam ciągle gotować.
Te słowa były dla Elżbiety ciosem. Uświadomiła sobie, iż dzieci już nie liczą się z jej zdaniem. Przyszło jej do głowy: Jeszcze trochę, a przekonają mnie do domu opieki.
Zebrała się w sobie i powiedziała twardo: Macie dwa tygodnie, żeby się wyprowadzić. Spakujcie rzeczy i znajdźcie własne mieszkanie.
Córki obraziły się okropnie. Zagroziły, iż nie będzie widywać wnuka, a na starość zostanie sama. Sama sobie na to zasłużyłaś usłyszała jeszcze.
Dziś Elżbieta zbliża się do pięćdziesiątki. Zastanawia się, czy córki odwiedzą ją z życzeniami, czy może zostanie sama przy cieście z kremem. Zadaje sobie pytanie: Czy powinnam była im na to pozwolić? A może to ja miałam rację?
Powiedz, jak ty byś postąpiła czy wyrzuciłabyś własne córki z domu, jeżeli zupełnie przestałyby cię szanować?
