Mamo, uśmiechnij się Arina nigdy nie lubiła, gdy sąsiadki przychodziły do nich i prosiły mamę, żeby zaśpiewała. – Aniu, zaśpiewaj, masz taki piękny głos, a jak pięknie tańczysz – zaczynała śpiewać mama, a sąsiadki dołączały, czasem wszyscy razem tańczyli na podwórku. Wtedy Arina mieszkała z rodzicami na wsi, w swoim domu. Był też młodszy brat Antoś. Mama była wesoła i serdeczna – gdy sąsiadki wychodziły, powtarzała: – Przyjdźcie jeszcze kiedyś, miło nam się siedziało, czas gwałtownie zleciał – a sąsiadki obiecywały, iż wrócą. Arinie nie podobało się jednak, gdy mama śpiewała i tańczyła – było jej wstyd. Chodziła wtedy do piątej klasy i w końcu powiedziała: – Mamo, proszę, nie śpiewaj i nie tańcz… Wstydzę się – chociaż sama nie rozumiała do końca, dlaczego. choćby dzisiaj, kiedy sama jest już dorosła i ma dzieci, nie potrafi tego wytłumaczyć. Mama odpowiedziała wtedy: – Ariśka, nie wstydź się, kiedy śpiewam – ciesz się. Przecież nie będę już wiecznie śpiewać i tańczyć, teraz póki jestem jeszcze młoda… Arina wtedy o tym nie myślała. Nie zawsze w życiu jest wesoło. Kiedy Arina była w szóstej klasie, a brat chodził do drugiej, tata od nich odszedł. Spakował rzeczy i wyszedł na zawsze. Arina nie wiedziała, co się stało między rodzicami. Dopiero kiedy była nastolatką, zapytała: – Mamo, czemu tata od nas odszedł? – Dowiesz się, jak dorośniesz – odpowiedziała mama. Ania nie mogła jeszcze powiedzieć córce, iż nakryła męża z inną kobietą, Weroniką, która mieszkała niedaleko. Arina z Antosiem byli wtedy w szkole, a ona wróciła niespodziewanie, bo zapomniała portfela. Drzwi nie były zamknięte, zdziwiła się, bo mąż powinien być w pracy – była dopiero jedenasta. Wchodząc, zobaczyła nieprzyjemną scenę w sypialni. Zaniemówiła – a Iwan i Weronika spojrzeli tylko z uśmiechem: „O, co ty tu robisz…” Wieczorem, gdy mąż wrócił, doszło do kłótni. Dzieci bawiły się na dworze i niczego nie słyszały. – Spakowałam ci rzeczy w torbę w sypialni, zabieraj i idź. Nigdy ci nie wybaczę zdrady. Iwan wiedział to, ale próbował jeszcze z nią rozmawiać. – Aniu, to był głupi błąd, może o tym zapomnimy? Przecież mamy dzieci. – Powiedziałam ci: idź – odpowiedziała żona i wyszła na podwórko. Iwan zabrał rzeczy i już nie wrócił. Ania stała za domem, patrzyła ukradkiem, ale nie chciała go już więcej widzieć – zdrada na dobre wryła się w jej duszę. – Jakoś damy radę, – myślała i płakała. – Nigdy mu nie wybaczę. Słowa dotrzymała. Została sama z dwójką dzieci. Wiedziała, iż będzie ciężko – ale jak ciężko, przekonała się później. Musiała pracować na dwa etaty: w dzień myła podłogi, w nocy pracowała w piekarni. Nie dosypiała, a uśmiech znikł z jej twarzy na zawsze. Choć tata odszedł, Arina z Antosiem utrzymywali z nim kontakty – mieszkali tylko cztery domy dalej, z Weroniką. U niej był syn w wieku Antosia, chodzili choćby do tej samej klasy. Mama nie zabraniała spotkań z ojcem, dzieci chodziły do niego w odwiedziny. W trójkę bawili się w domu albo na podwórku, ale obiady zawsze jedli w domu u siebie – Weronika ich nie częstowała. Tylko się bawić – proszę bardzo. Czasem syn Weroniki przychodził z Antosiem i Ariną do ich domu – sąsiedzi patrzyli zdziwieni. Mama wszystkich karmiła, nie miała nic przeciwko pasierbowi męża. Ale Arina już nigdy nie widziała, jak jej mama się uśmiecha. Była dobra i troskliwa, ale zamknięta w sobie. Często po powrocie ze szkoły Arina bardzo chciała, by mama z nią porozmawiała – opowiadała więc różne historie ze szkoły. – Mamo, wyobraź sobie, Genek przyniósł na lekcje kotka, a ten miauczał podczas lekcji. Nasza wychowawczyni nie rozumiała, kto miauczy, i trochę go zrugała. My powiedzieliśmy, iż kotek jest w jego torbie. Wtedy wyrzuciła Gienka z klasy i kazała przyjść jego mamie. – Tak, rozumiem… – tylko powiedziała mama. Arina widziała, iż mamę już nic nie cieszyło. Nieraz słyszała w nocy jej szloch. Mama potrafiła godzinami patrzeć przez okno, zamyślona. Gdy Arina dorosła, zrozumiała: – Musiała być bardzo zmęczona, przecież pracowała na dwa etaty, w nocy nie spała. Brakowało jej pewnie witamin. Dla nas z Antosiem starała się jak mogła. Zawsze byliśmy ubrani czysto i schludnie, rzeczy odprasowane. A wtedy błagała: – Mamusiu, uśmiechnij się, tak dawno nie widziałam twojego uśmiechu… Ania bardzo kochała dzieci – na swój sposób. Rzadko tuliła, czasem chwaliła za wyniki w nauce i za to, iż nie sprawiają kłopotów. Dobrze gotowała i dbała o dom. Arina czuła miłość mamy najbardziej wtedy, gdy ta zaplatała jej warkocze. Głaskała wtedy córkę po głowie smutna, z opuszczonymi ramionami. Ania straciła wcześnie zęby, ale nigdy nie wstawiła sztucznych. Po skończeniu szkoły Arina choćby nie myślała, by iść do miasta na studia – nie chciała zostawiać mamy samej, wiedziała, iż to wymaga pieniędzy. Poszła do pracy w sklepie niedaleko domu. Pomagała mamie – Antoś gwałtownie rósł, potrzebował ubrań i butów. Pewnego dnia do sklepu przyszedł Michał. Nie był z ich wsi, tylko z sąsiedniej, oddalonej osiem kilometrów. Arina mu się od razu spodobała, choć był od niej dziewięć lat starszy. – Jak masz na imię, piękna? – zapytał z uśmiechem. – Nowa jesteś? Wcześniej cię tu nie widziałem, a nieraz przejeżdżałem. – Arina. Ja też pana nie widziałam. – Ja pochodzę z innej wsi, Michał jestem. Tak się poznali. Michał zaczął często przyjeżdżać samochodem do Ariny, wieczorami podwoził ją po pracy. Chodzili na spacery, a potem zabrał ją do siebie do domu. Mieszkał z mamą, która była bardzo chora, z żoną się rozszedł – wyjechała z ich córką do miasta, nie chciała opiekować się teściową. Michał miał duże gospodarstwo i ładny dom. Ugościł ją suto – śmietana, mięso, cukierki na stole. Arinie się spodobało. Mama Michała leżała w swoim pokoju. – Arina, wyjdź za mnie, – pewnego razu zaproponował Michał. – Bardzo mi się podobasz. Tylko od razu mówię, iż trzeba opiekować się chorą mamą, ale będę ci pomagał. Arina milczała, cieszyła się w duchu, choć nie dała tego po sobie poznać – nie było jej trudno dbać o chorą mamę. Michał czekał w napięciu. – Trzeba się zgodzić, w końcu najem się do syta mięsa i śmietany, – pomyślała, a głośno powiedziała: – Dobrze, zgadzam się! – Michał bardzo się ucieszył. – Arinka, bardzo się cieszę, kocham cię… Bałem się, iż taka młoda, a zgodzisz się za mnie, dorosłego, rozwiedzionego… Obiecuję – nigdy cię nie skrzywdzę, będziemy szczęśliwi. Michał pracował i pomagał Arinie w gospodarstwie. Po ślubie Arina przeprowadziła się do Michała na wieś. Szczerze, już nie chciała mieszkać w domu – Antoś dorósł, uczył się w technikum samochodowym w mieście. W domu był tylko na weekendy i wakacje. Minął czas. Arina naprawdę była szczęśliwa z mężem. Mieli już dwóch synów – jeden po drugim. Nie pracowała, w domu była masa roboty, dzieci, a teściowa zmarła po dwóch wspólnych latach. Jednak duże gospodarstwo wymagało dużo troski. Michał czasem mówił z troską: – Nie noś ciężkich wiader, sam to zrobię, twoje zadanie – wydoić krowę i nakarmić kury oraz kaczki, świniami sam się zajmę. Arina wiedziała, iż mąż ją kocha, jest dobry dla dzieci. Nigdy nie mieli z mamą dużego gospodarstwa, ale wszystko umiała zrobić – Michał był hojny. – Arina, zawieźmy coś teściowej – trochę mięsa, śmietany i mleka. Przecież ona musi wszystko kupować, a my mamy swoje, domowe. Ania przyjmowała wszystko z wdzięcznością, choć nigdy się nie uśmiechała. Nawet, gdy bawiła się z wnukami, była poważna. Często ją odwiedzali – Arina nie wiedziała już, co zrobić, by przywrócić mamie euforia życia. – Arina, może pójdziesz do księdza do kościoła? Może coś doradzi, – podsunął Michał, a ona się tego pomysłu chwyciła. Ksiądz obiecał modlić się za Annę, powiedział: – Proś Boga, aby twoja mama spotkała na swojej drodze dobrego człowieka, – więc Arina modliła się. Pewnego dnia mama poprosiła córkę: – Córciu, pożyczysz mi trochę pieniędzy? Chcę zrobić sobie zęby. – O rety, mamusiu, wszystko ci opłacę z radością! – ucieszyła się Arina, ale wiedziała, iż mama nie zgodzi się na prezent. Dała jej brakującą kwotę – mama od razu obiecała oddać dług. Przez jakiś czas Arina nie odwiedzała mamy, rozmawiały tylko przez telefon – mąż był zajęty, pomagał wujkowi Kaziowi, który przeprowadzał się z miasta na wieś. W mieście się nie ułożyło – żona wyrzuciła go z domu, dzieci dorosły, on został sam. Michał pomagał Kaziowi załatwić formalności przy zakupie domu w ich wiosce – dom był solidny. Michał czasem wpadał do wuja, Arina też parę razy tam była. Pewnego dnia mąż wrócił i mówi: – Wydaje mi się, iż wuj Kazik chce się ożenić. Przypadkiem słyszałem, jak przez telefon rozmawiał z kimś serdecznie… – I bardzo dobrze – powiedziała Arina – młody jeszcze, nie będzie sam siedzieć, dom dobry, gospodyni się przyda. niedługo Kazimierz zaprosił ich w gości. – Chciałbym was zaprosić. Spotkałem moją pierwszą miłość, razem chodziliśmy do szkoły. Jutro się przeprowadzi, przyjdźcie potem do nas. Po dwóch dniach Michał z Ariną wybrali się w odwiedziny. Gdy Arina weszła do domu, oniemiała z wrażenia. Przed nią stała jej mama – była zawstydzona, ale uśmiechała się. Wyglądała pięknie, Arina widziała, jak bardzo się zmieniła. – Mamo! Tak się cieszę… Czemu nic nie mówiłaś? – Nie chciałam nic mówić, a nuż by się nie udało. – Wujku Kazi, ty czemu nie powiedziałeś? – Bałem się, iż Ania się rozmyśli… Ale teraz jesteśmy szczęśliwi. Michał i Arina bardzo się cieszyli, iż Anna i Kazimierz się spotkali – teraz Anna znów promieniała i wciąż się uśmiechała. Dziękujemy za lekturę, subskrypcję i wasze wsparcie. Powodzenia w życiu!