Mam 69 lat i pół roku temu moja żona odeszła na tamten świat. Przeżyliśmy razem czterdzieści dwa lata. Nie mieliśmy dzieci. Byliśmy tylko my dwoje nasze życie, nasza praca, nasze przyzwyczajenia i drobne radości.
Na początku wydawało się, iż to nic poważnego zmęczenie, ból, który przychodził i odchodził, badania, które wydawały się nie takie pilne. Potem jednak przyszły kolejne testy, szpitale, terapie. Byłem przy niej na każdym kroku.
Nauczyłem się rozkładu jej leków na pamięć. Zapamiętałem, czego już nie może jeść. Potrafiłem po jej spojrzeniu rozpoznać, kiedy cierpi i nie może zasnąć. Siedziałem wtedy obok niej i tylko trzymałem ją za rękę, bo czasem człowiek nie może zrobić nic więcej, tylko być obok.
Wstawałem wcześniej, żeby zrobić jej śniadanie. Pomagałem się kąpać, gdy brakowało jej już sił. Rozmawiałem do niej, opowiadałem drobiazgi, by nie myślała o chorobie Ale bywały też momenty, iż nie odpowiadała. Nie dlatego, iż nie chciała, tylko jej ciało po prostu już nie dawało rady.
W dniu, kiedy odeszła, leżała w łóżku i trzymała mnie za rękę. Nie było żadnych dramatycznych słów. Nie było teatralnych pożegnań. Po prostu przestała być. W jednej chwili była tu, a w następnej już jej nie było.
Zadzwoniłem po pogotowie. Ale to już nie miało znaczenia.
Dzień pogrzebu był dziwny. Przyszli ludzie, których nie widziałem od lat. Mówili rzeczy, które przechodziły mi koło uszu: To była dobra kobieta, Teraz już odpoczywa, Musisz być silny. Ja tylko kiwałem głową, sam już nie wiedząc, na co się zgadzam.
Po wszystkim wszyscy się rozeszli.
A mieszkanie stało się nagle ogromne. Nie szerokością, ale przez to, iż nie ma już w nim życia.
Najgorsze są noce. Kładę się spać wcześniej, bo nie mogę znieść ciszy. Oglądaliśmy razem Wiadomości. Zawsze komentowała wszystko z humorem, potrafiła mnie rozbawić, a potem pytała, czy zaparzyć mi herbatę.
Teraz zostawiam telewizor włączony tylko po to, by słyszeć jakieś głosy. By choć przez chwilę nie czuć pustki.
Nie mam dzieci, do których mógłbym zadzwonić. Nie doczekałem się wnuków. Nie mam komu powiedzieć, iż dziś boli mnie kręgosłup, iż lekarz zmienił mi leki albo iż się przestraszyłem, bo nagle źle się poczułem i nie miał mi kto podać szklanki wody.
Niedziele są jak kamień u szyi. Kiedyś chodziliśmy razem do parku. Kupowaliśmy świeży chleb, wracaliśmy powoli, jakbyśmy mieli dla siebie całą wieczność. Ona zawsze chodziła krok wolniej ode mnie, a ja żartowałem, iż jest uparciucha, a ona śmiała się głośno.
Teraz chodzę sam.
Ludzie patrzą na mnie z litością albo nie patrzą w ogóle. W sklepie kupuję tylko to, co niezbędne, bo już nie wiem, dla kogo gotować.
Są takie dni, kiedy nie odezwę się do nikogo. Ani słowa przez cały dzień. Czasem aż się dziwię, gdy sąsiad mnie pozdrowi, bo mój głos brzmi wtedy jakoś obco jakbym dawno go nie używał.
Nie żałuję, iż nie mieliśmy dzieci. Ale dopiero teraz rozumiem, na czym polega starość w samotności.
Wszystko robi się wolniejsze. Cięższe. Cichsze.
Nikt nie czeka na ciebie. Nikt nie pyta, czy wróciłeś do domu bezpiecznie. Nikt się nie martwi, czy wziąłeś leki.
Jestem tu jeszcze, bo nie mam innego wyjścia. Wstaję. Robię, co trzeba. A potem znowu kładę się spać. Nie szukam współczucia. Nie chcę, żeby mnie ktoś żałował.
Po prostu musiałem to wypowiedzieć:
Kiedy tracisz osobę, z którą przeżyłeś całe życie, nagle okazuje się, iż wszystko inne przestaje mieć znaczenie.
