Mam 69 lat, a sześć miesięcy temu mój mąż odszedł na tamten świat. Byliśmy razem przez czterdzieści dwa lata. Nie mieliśmy dzieci. Byli tylko my dwoje nasze prace, nasze życie, nasze przyzwyczajenia, nasze małe przyjemności.
Na początku wydawało się, iż nic wielkiego się nie dzieje zwykłe zmęczenie, ból który przychodził i odchodził, wizyty u lekarza, które nie wyglądały na pilne. Potem jednak przyszły kolejne badania, szpital, terapie. Byłam przy nim na każdym kroku.
Opanowałam grafik jego leków. Zapamiętałam, czego już jeść nie może. Nauczyłam się rozpoznawać ten jego wzrok, kiedy ból go łapał i nie mógł zasnąć. Siedziałam wtedy obok, trzymałam go za rękę, bo czasem, po prostu, nic więcej człowiek nie może zrobić poza byciem obecnym.
Wstawałam przed nim, żeby przygotować śniadanie.
Pomagałam mu się wykąpać, gdy już nie miał siły.
Opowiadałam mu różne drobiazgi, żeby choć na chwilę nie myślał o chorobie choć były chwile, kiedy nie odpowiadał. Nie dlatego, iż nie chciał po prostu jego organizm już powoli się poddawał.
W dzień, w którym odszedł, leżał w łóżku i trzymał mnie za rękę.
Nie było wielkich słów. Nie było dramatycznych scen. On po prostu przestał być. W jednej chwili tu był, a w następnej już go nie było.
Zadzwoniłam na 112.
Ale było za późno.
Dzień pogrzebu był dziwny.
Przyszli ludzie, których nie widziałam od lat. Mówili słowa, które przelatywały obok moich uszu: Był porządnym człowiekiem, Teraz już odpoczywa, Musisz być silna. Ja tylko kiwałam głową, sama nie wiedząc do czego.
A potem wszyscy poszli do domu.
I dom stał się ogromny.
Nie dlatego, iż jest duży, tylko dlatego, iż już nie ma w nim życia.
Noce są najgorsze.
Kładę się wcześnie, bo nie daję rady z tą ciszą. Oglądaliśmy razem Wiadomości. On zawsze komentował, potrafił mnie rozśmieszyć, a potem pytał, czy nie chcę herbaty.
Teraz zostawiam włączony telewizor, żeby chociaż jakieś głosy były. Żeby nie czuć tej pustki.
Nie mam dzieci, do których mogłabym zadzwonić.
Nie mam wnuków.
Nie mam komu powiedzieć, iż dziś boli mnie kręgosłup, iż lekarz zmienił mi tabletki, albo iż trochę się przestraszyłam, bo zrobiło mi się słabo i nie miał mi kto podać szklanki wody.
Niedziele są jak kamień u szyi.
Kiedyś chodziliśmy do parku. Kupowaliśmy chleb i wracaliśmy powoli, jakbyśmy mieli cały czas na świecie. On zawsze szedł krok za mną, a ja żartowałam, iż forsuje, a on się śmiał.
Teraz chodzę sama.
Ludzie patrzą na mnie ze współczuciem albo wcale na mnie nie patrzą. W sklepie kupuję tylko najpotrzebniejsze rzeczy, bo już nie potrafię gotować dla kogoś.
Zdarza się, iż nie odzywam się do nikogo przez cały dzień.
Ba, przez dwa!
Aż się zdziwię czasem, gdy sąsiadka mnie pozdrowi, bo mój własny głos brzmi obco jakbym go dawno nie używała.
Nie żałuję, iż nie mieliśmy dzieci.
Ale dopiero teraz rozumiem, co to znaczy starzeć się samotnie.
Wszystko robi się powolne. Ciężkie. Głuche.
Nikt nie czeka.
Nikt nie zapyta, czy wróciłam do domu w całości.
Nikt nie martwi się, czy wzięłam lekarstwa.
Jestem tu jeszcze, bo po prostu nie mam wyboru.
Wstaję rano. Robię, co trzeba. I znowu kładę się spać. Nie szukam litości. Nie chcę, żeby mnie ktoś żałował.
Chciałam tylko to powiedzieć:
Kiedy tracisz człowieka, z którym przeżyłeś całe życie, zostajesz w miejscu, gdzie cała reszta traci sens.
