Mam 69 lat i sześć miesięcy temu mój mąż odszedł do wieczności. Byliśmy razem przez czterdzieści dwa lata. Nie mieliśmy dzieci. Byliśmy tylko we dwoje my, nasza praca, nasze życie, nasze przyzwyczajenia, nasze małe radości.
Na początku wydawało się, iż to nic poważnego zwykłe zmęczenie, ból, który przychodził i odchodził, wizyty u lekarza bez pośpiechu. Potem jednak nadeszły wyniki badań, szpitale, terapie. Byłam przy nim na każdym kroku.
Nauczyłam się rozkładu jego leków. Zapamiętałam, czego już nie może jeść. Poznawałam po jego oczach, kiedy znów go bolało i nie mógł spać. Wtedy czuwałam przy nim, trzymałam go za rękę, bo czasem człowiek nie może nic więcej zrobić, jak tylko być.
Wstawałam wcześniej, by przygotować mu śniadanie. Pomagałam się kąpać, gdy już nie miał siły. Opowiadałam mu drobne rzeczy, by odciągnąć jego myśli ale bywały chwile, gdy milczał. Nie dlatego, iż nie chciał, tylko ciało już odmawiało mu posłuszeństwa.
W dniu, w którym odszedł, leżał w łóżku, kurczowo trzymając moją dłoń. Nie było wielkich słów. Nie było scen. Po prostu przestał być. Jeszcze przed chwilą był, a za moment już nie.
Zadzwoniłam po pogotowie.
Ale było za późno.
Dzień pogrzebu był dla mnie dziwny. Przyszli ludzie, których nie widziałam od lat. Mówili rzeczy, które jakoś nie docierały do mnie: Był dobrym człowiekiem, Już mu lżej, Musi pani być silna. Kiwałam tylko głową, nie rozumiejąc adekwatnie, na co się zgadzam.
Potem wszyscy odeszli.
A dom stał się ogromny. Nie dlatego, iż jest duży, ale iż już nie ma w nim życia.
Noce są najtrudniejsze.
Kładę się wcześnie, bo nie znoszę tej ciszy. Zawsze oglądaliśmy razem Wiadomości. On komentował, potrafił mnie rozśmieszyć, a potem pytał, czy napiję się herbaty.
Teraz zostawiam telewizor włączony, byle słyszeć jakieś głosy. Byle nie czuć tej pustki.
Nie mam dzieci, do których mogłabym zadzwonić. Nie mam wnuków. Nie mam nikogo, komu mogłabym powiedzieć, iż dziś boli mnie kręgosłup, albo iż lekarz zmienił mi lek, albo iż się przestraszyłam, bo zrobiło mi się słabo i nie było komu podać mi wody.
Niedziele są najcięższe.
Kiedyś chodziliśmy do parku. Kupowaliśmy bułki, a potem powoli wracaliśmy do domu, jakbyśmy mieli przed sobą wieczność. On zawsze szedł trochę wolniej ode mnie i żartowałam, iż jest uparty, a on się śmiał.
Teraz chodzę sama.
Ludzie patrzą na mnie współczująco albo wcale nie patrzą. W sklepie kupuję tylko to, co konieczne, bo już nie wiem, dla kogo gotować.
Zdarza się, iż nie odzywam się do nikogo przez cały dzień.
Czasem jestem zdziwiona, gdy sąsiadka mnie przywita mój głos wtedy brzmi obco, jakbym dawno go nie używała.
Nie żałuję, iż nie mieliśmy dzieci.
Ale dopiero teraz rozumiem, co to znaczy starzeć się samotnie.
Wszystko staje się wolniejsze. Cięższe. Cichsze.
Nikt nie czeka.
Nikt nie pyta, czy wróciłam do domu.
Nikt nie martwi się, czy wzięłam leki.
Trwam tu dalej, bo po prostu nie mam innego wyjścia.
Wstaję. Robię, co trzeba. I znów kładę się spać. Nie szukam współczucia. Nie chcę, by ktoś mi współczuł.
Chciałam tylko to wypowiedzieć na głos: gdy tracisz ukochaną osobę, z którą dzieliłeś życie, zostajesz w miejscu, gdzie cała reszta nagle traci sens.
