55te urodziny. Dziś znowu otwieram kartkę dziennika, by zapisać, iż wreszcie żyję dla siebie. Nie czuję wyrzutów sumienia, nie boję się, iż będę nie taką i nikogo nie muszę zadowalać. W moim małym świecie panuje spokój delikatny, niemal cichy. Nie ma już tych zewnętrznych emocji, które kiedyś wyczerpywały mnie do granic. Nikt nie dyktuje, jak mam żyć, co ubrać, o czym marzyć. Znowu należę do siebie.
Poranki zaczynam bez pośpiechu. Gdy mam ochotę, włączam ulubioną muzykę trochę Maryli Rodowicz, trochę klasyki. Inaczej po prostu delektuję się ciszą i zapachem świeżo zaparzonej herbaty. Patrzę przez okno na wschodzące w Warszawie słońce, obserwuję, jak miasto się budzi, i myślę, jak pięknie być w zgodzie ze sobą. Nikt nie złości się, iż czytam książkę zbyt długo albo iż kolacja nie jest gotowa na czas. Cisza już nie straszy stała się moim najbliższym przyjacielem.
Kiedyś wydawało mi się, iż życie bez partnera jest niekompletne. Tak uczono nas od dziecka: kobieta ma być przy kimś, dbać, topnieć w domowym ogniu. Przez lata żyłam tak, zapominając o sobie, starając się być wygodna, troskliwa, dobrą. Z czasem zrozumiałam, iż miłość nie jest samopoświęceniem. Miłość to szacunek, spokój i akceptacja. Pierwszą osobą, którą mam kochać, jestem ja sama.
Czasem przelatuje myśl: Może znów otworzyć się na związek? ale wspominam, ile sił i nerwów zabierały mi cudze nastroje, oczekiwania, urazy i znów pragnę po prostu przytulić się do własnej wolności. Ona lekka jak poranny wiatr, nie wymaga wyjaśnień. Z nią jest dobrze.
Teraz mogę robić, co chcę, kiedy chcę i z kim chcę. Mam ochotę wybrać się na spacer po Łazienkach, albo zostać w domu, zwinąć się w koc i obejrzeć stare polskie filmy. Mogę milczeć cały dzień, a potem nagle zadzwonić do przyjaciółki Jagody i śmiać się do łez. Nikt nie kontroluje, nie zazdrości, nie żąda raportu. To niesamowite uczucie być wolną nie tylko na zewnątrz, ale i w środku.
Podoba mi się wersja życia złożona z przyjemnych momentów: spotkaliśmy się, pośmialiśmy, spędziliśmy miły wieczór, a potem każdy wrócił do swojego domu, gdzie jest przytulnie, spokojnie i nie czekają żadne wyjaśnienia. Bez dramy, bez rozgrywek, bez emocjonalnych huśtawek. Po prostu ludzkie ciepło, lekkość i wzajemny szacunek.
Wybieram lekkość. Wybieram siebie. W końcu pojąłam, iż szczęście nie przychodzi z kimś z zewnątrz rodzi się w nas samych. By je poczuć, trzeba tylko pozwolić sobie być prawdziwą. Bez masek, bez ról, bez strachu przed samotnością. Samotność nie jest karą, to luksus, kiedy nauczyłaś się być samowystarczalną.
Mam 55 lat. Nie szukam, nie uciekam. Po prostu żyję. Każdy dzień to kolejna szansa, by podziękować życiu za spokój, doświadczenie, wolność i to, iż w końcu jestem w centrum własnego świata.
