Mam pięćdziesiąt pięć lat i wreszcie żyję tylko dla siebie. Bez ciężaru sumienia, bez lęku, iż będę nie taką albo nie spełnię czyichś oczekiwań. W mojej przestrzeni króluje harmonia spokojna, miękka, prawie szeptliwa. Nie ma już obcych emocji, które kiedyś wyczerpywały mnie do granic. Nikt nie dyktuje, jak mam żyć, co ubrać ani o czym marzyć. Znów należę do siebie.
Moje poranki zaczynają się leniwie. Gdy mam ochotę, włączam ulubioną muzykę, a gdy wolę ciszę, delektuję się zapachem świeżo zaparzonej herbaty. Patrzę przez okno na budzący się świat i czuję, jak cudownie być w zgodzie z samą sobą. Nikt nie złości się, iż zbyt długo wpatruję się w książkę ani iż obiad nie staje się gotowy na czas. Cisza już mnie nie przeraża stała się moim najbliższym przyjacielem.
Kiedyś wydawało mi się, iż życie bez partnera jest niekompletne. Tak uczą od dziecka: kobieta ma być przy kimś, dbać, rozpuszczać się, chronić domowy ogień. Przez lata tak żyłam. Zapominałam o sobie, starając się być wygodna, troskliwa, adekwatna. Z czasem jednak zrozumiałam: miłość nie jest samopoświęceniem. Miłość to szacunek, spokój i przyjęcie. A pierwszą osobą, którą muszę kochać, jestem ja sama.
Czasem przelatuje myśl: A może znów otworzyć się na związek? ale przy wspomnieniu, ile sił i nerwów wyssywały cudze nastroje, oczekiwania, urazy, od razu chce mi się przytulić do własnej wolności. Jest lekka jak poranny wiatr, nie wymaga wyjaśnień, po prostu dobrze jest z nią być.
Teraz mogę robić, co chcę, kiedy chcę i z kim chcę. Mam ochotę spaceruję po Łazienkowskim parku, mam ochotę zostaję w domu, wtulam się w koc i oglądam stare filmy. Mogę milczeć cały dzień, a mogę nagle zadzwonić do przyjaciółki i płakać ze śmiechu. Nikt nie kontroluje, nie zazdrości, nie domaga się raportu. To niezwykłe uczucie być wolną nie tylko na zewnątrz, ale i w środku.
Podoba mi się wersja, w której życie składa się z przyjemnych chwil: spotkaliśmy się, zaśmialiśmy, spędziliśmy miły wieczór i każdy wrócił do swojego domu, gdzie jest przytulnie, spokojnie i nikt nie żąda wyjaśnień. Bez dramatu, bez rozwiązywania relacji, bez emocjonalnych huśtawek. Po prostu ludzkie ciepło, lekkość i wzajemny szacunek.
Wybieram lekkość. Wybieram siebie. W końcu pojąłam, iż szczęście nie przychodzi od kogoś rodzi się wewnątrz. By je poczuć, trzeba jedynie pozwolić sobie być prawdziwą. Bez masek, bez ról, bez strachu przed byciem sama. Samotność nie jest karą. To luksus, kiedy nauczyłaś się być samowystarczalna.
Mam pięćdziesiąt pięć lat. Nie szukam, nie uciekam. Po prostu żyję. A każdy dzień to kolejna szansa, by podziękować życiu za spokój, doświadczenie, wolność i za to, iż wreszcie jestem w centrum własnego świata.
