Mam 55 lat i wreszcie żyję dla siebie. Nie czuję wyrzutów sumienia, nie boję się być inaczej ani nie muszę nikogo zadowalać. W mojej przestrzeni panuje harmonia spokojna, delikatna, prawie cicha. Nie ma już obcych emocji, które kiedyś wyczerpywały mnie do granic. Nikt nie dyktuje, jak mam żyć, co ubrać czy o czym marzyć. Znowu należę do siebie.
Moje poranki zaczynają się bez pośpiechu. Gdy mam ochotę, włączam ulubioną muzykę, a gdy wolę ciszę, delektuję się aromatem świeżo zaparzonej herbaty. Patrzę przez okno, obserwuję, jak budzi się Warszawa, i myślę, jak wspaniale być w zgodzie ze sobą. Nikt nie złości się, iż zbyt długo czytam książkę ani iż kolacja nie jest gotowa w wyznaczonym czasie. Cisza już mnie nie przeraża stała się moim najbliższym przyjacielem.
Kiedyś wydawało mi się, iż życie bez partnera jest niepełne. Tak uczą od dziecka: kobieta ma być przy kimś, dbać, poświęcać się, chronić rodzinny ognisko. Tak długo żyłam. Zapominałam o sobie, starając się być wygodna, troskliwa, odpowiednia. Z czasem zrozumiałam, iż miłość nie jest samopoświęceniem. Miłość to szacunek, spokój i akceptacja. A pierwszą osobą, którą muszę kochać, jestem ja sama.
Czasem przelatuje myśl: A może znów otworzyć się na związek? ale wystarczy wspomnieć, ile sił i nerwów zabierały cudze nastroje, oczekiwania, urazy, i od razu chce mi się po prostu przytulić do własnej wolności. Jest lekka niczym poranny wiatr. Nie wymaga wyjaśnień. Z nią dobrze się żyje.
Teraz mogę robić, co chcę, kiedy chcę i z kim chcę. Mam ochotę wybrać się na spacer po Łazienkach, albo zostać w domu, wtulić się w koc i obejrzeć stare filmy. Mogę milczeć cały dzień, a potem nagle zadzwonić do przyjaciółki Jadwigi i śmiać się do łez. Nikt nie kontroluje, nie zazdrości, nie oczekuje raportu. To niesamowite uczucie być wolną nie tylko na zewnątrz, ale i wewnątrz.
Podoba mi się, gdy życie składa się z przyjemnych chwil: spotkaliśmy się, uśmialiśmy, spędziliśmy miły wieczór i każdy wrócił do swojego domu, gdzie jest przytulnie, spokojnie i nikt nie wymaga wyjaśnień. Bez dramy, bez rozwikływania relacji, bez emocjonalnych huśtawek. Po prostu ludzkie ciepło, lekkość i wzajemny szacunek.
Wybieram lekkość. Wybieram siebie. Wreszcie zrozumiałam, iż szczęście nie przychodzi od kogoś rodzi się wewnątrz. Aby je poczuć, trzeba pozwolić sobie być prawdziwą. Bez masek, bez ról, bez strachu przed pozostaniem sama. Samotność nie jest karą. To luksus, gdy nauczyłaś się być samowystarczalną.
Mam 55 lat. Nie szukam i nie uciekam. Po prostu żyję. Każdy dzień to kolejna szansa podziękować życiu za spokój, za doświadczenia, za wolność i za to, iż w końcu jestem w centrum własnego świata.
