Ludzie adoptują dzieci z domów dziecka, a ja postanowiłam zabrać babcię z domu opieki – choć znajomi i sąsiedzi byli oburzeni, wiedziałam, iż robię dobrze. Dawniej mieszkaliśmy w czwórkę, ale po śmierci mamy zostałyśmy tylko we trzy, więc postanowiłam przygarnąć starą przyjaciółkę rodziny, którą jej własny syn oddał do domu spokojnej starości dla wygody. Moje córki były zachwycone – szczególnie młodsza krzyczała z radości: „Będziemy znowu mieć babcię!” Teraz od dwóch miesięcy żyjemy razem i nie możemy się nadziwić, skąd nasza babcia, choć jest już po osiemdziesiątce, ma tyle energii – codziennie o szóstej rano budzi nas zapachem świeżych naleśników lub racuchów.