Ludka, oszalałaś na stare lata! Masz już wnuki w podstawówce, jaka ślubna ceremonia? takie słowa usłyszałam od siostry, gdy powiedziałam jej, iż wychodzę za mąż.
No, ale na co czekać? Za tydzień bierzemy z Tolkiem ślub cywilny, trzeba poinformować siostrę, myślałam. Oczywiście nie przyjedzie na uroczystość mieszkamy po dwóch końcach Polski. I zresztą wielkiej imprezy z okrzykami Gorzko! w wieku sześćdziesięciu lat urządzać nie zamierzaliśmy. Po prostu podpiszemy papiery i posiedzimy we dwoje.
Mogłabym w ogóle nie brać ślubu, ale Tolek nalega. On jest prawdziwym dżentelmenem: zawsze trzyma drzwi, podaje rękę jak wysiadam z auta, pomaga założyć płaszcz. Nie, on bez małżeństwa żyć nie zamierza. Powiedział: Nie jestem już chłopakiem, potrzebuję poważnego związku. A dla mnie Tolek to naprawdę chłopak, mimo iż siwe włosy już mu połyskują na skroniach. W pracy ludzie go szanują, mówią do niego tylko per pan i po imieniu z nazwiskiem. Tam jest inny: poważny, wymagający, ale jak mnie zobaczy, jakby nagle odmłodniał o czterdzieści lat. Chwyta mnie w ramiona i kręci w tańcu na środku ulicy. A ja niby się cieszę, ale i wstydzę. Mówię: Ludzie patrzą, będą się śmiać. A on: Jakie ludzie? Poza tobą nikogo nie widzę! I rzeczywiście gdy jesteśmy razem, świat znika, zostajemy tylko my.
Ale mam jeszcze siostrę, której wszystko muszę opowiedzieć. Bałam się, iż Mariola jak i reszta rodziny mnie potępi. A było mi potrzebne tylko jej wsparcie. W końcu zebrałam się na odwagę i zadzwoniłam.
Ludkaaa przeciągnęła jej zaskoczonym głosem, gdy usłyszała, iż znów idę do ślubu rok dopiero minął, jak pochowaliśmy Władka, a ty już masz nowego narzeczonego! Wiedziałam, iż ją zszokuję, ale nie sądziłam, iż bardziej będzie jej żal mojego zmarłego męża niż mnie.
Mariolko, pamiętam o wszystkim przerwałam jej. Ale kto wymyślił takie terminy? Podaj mi konkretną liczbę. Po ilu latach wolno mi znowu być szczęśliwą, żeby mnie nie potępili?
Siostra zadumała się.
No, wypadałoby poczekać przynajmniej pięć lat.
Czyli mam powiedzieć Tolkowi: wybacz, przyjdź za pięć lat, bo jeszcze w żałobie muszę pochodzić?
Marysia zamilkła.
Co to zmieni? ciągnęłam. I tak zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie plotkował. Dla mnie nie ma to znaczenia. Ale twoje zdanie jest dla mnie ważne, więc jeżeli bardzo się upierasz, to zrezygnuję z tego ślubu.
Wiesz co, nie chcę być tą złą, pobierajcie się choćby dziś! Ale wiedz, iż cię nie rozumiem i nie wspieram. Zawsze byłaś uparta, ale nie myślałam, iż na starość całkiem ci odbije. Uszanuj chociaż pamięć, poczekaj rok. Jednak nie odpuszczałam.
Ty mówisz: poczekaj rok. A jakby nam z Tolkiem tylko rok życia został, to co?
Usłyszałam cichy płacz.
Rób, jak chcesz. Każdy chce być szczęśliwy ale żyłaś przecież dobrze
Parsknęłam śmiechem.
Mariolko, serio myślisz, iż przez te wszystkie lata byłam szczęśliwa? Sama w to wierzyłam. Dopiero teraz widzę, kim byłam: zwykłą zapracowaną kobyłą. Nie miałam pojęcia, iż można żyć tak, żeby czuć radość!
Władek był dobrym człowiekiem. Wychowaliśmy dwie córki, dorobiłam się pięciu wnuków. Mąż zawsze mówił, iż rodzina najważniejsza. Nie dyskutowałam. Pracowaliśmy oboje ponad siły najpierw dla dzieci, potem dla ich rodzin, potem dla wnuków. Z perspektywy widzę, iż to była wieczna gonitwa za dobrobytem bez chwili wytchnienia. Kiedy starsza córka wyszła za mąż, mieliśmy już działkę, ale Władek chciał mieć jeszcze więcej dla wnuków hodować własne mięso.
Wynajęliśmy hektar ziemi pod Warszawą i wzięliśmy na siebie kierat na kilka dobrych lat. On sprowadził krowy i świnie, które trzeba było cały czas karmić. Przed północą nigdy nie kładliśmy się spać, a o piątej rano już na nogach. Cały rok spędzaliśmy praktycznie na działce, do miasta jeździliśmy tylko po zakupy i na sprawunki. Czasem udało mi się zadzwonić do koleżanki, a ona chwaliła się, iż właśnie wróciła znad morza z wnuczką, inna iż z mężem w teatrze. Ja nie miałam czasu choćby po chleb. Bywało, iż całe dni siedzieliśmy bez pieczywa, bo zwierzęta nie pozwalały wyjechać.
Jedno tylko trzymało: dzieci i wnuki najedzone. Starsza córka dzięki naszemu gospodarsku kupiła lepszy samochód, młodsza wyremontowała mieszkanie czyli nie na darmo się harowało. Raz przyjechała do mnie Ewa, dawna koleżanka z pracy i mówi:
Ludka, ledwo cię poznałam. Myślałam, iż odpoczywasz tu na świeżym powietrzu, a ty dogorywasz! Po co tak się zajeżdżasz?
A jak inaczej? Dla dzieci trzeba odpowiadałam.
Dzieci są dorosłe, same sobie poradzą, a ty byś żyła trochę dla siebie.
Nie rozumiałam wtedy, co to znaczy żyć dla siebie. Teraz wiem można spać tyle, ile się chce, spokojnie pójść do sklepu, obejrzeć film czy popływać, wyjść na biegówki. Nikt z tego nie cierpi! Dzieci nie biedują, wnuki nie głodują. Ale najważniejsze, iż ze wszystkim patrzę już innym okiem.
Kiedy dawniej grabiłam liście pod działką, przeklinałam, iż tyle z tym sprzątania, a dziś są mi do radości. Idę przez park, podrzucam je butem i śmieję się sama do siebie jak dzieciak. Polubiłam deszcz już nie muszę ganiać w ulewie, by chować kozy i kury, mogę patrzeć na krople przez szybę w ciepłej kawiarni. Dopiero teraz dostrzegłam piękno chmur, zachodów słońca, szronu na gałęziach, kruchości śniegu. Zobaczyłam, jak piękny jest Kraków! To Tolek otworzył mi oczy.
Po śmierci męża byłam nieprzytomna. Nagłe serce Władek umarł zanim pogotowie zdążyło przyjechać. Dzieci od razu sprzedały gospodarkę, działkę i sprowadziły mnie do miasta. Chodziłam po mieszkaniu, nie wiedząc co z sobą począć, przez nawyk wstawałam o piątej, dreptałam od ściany do ściany.
Aż pojawił się on. Tolek okazał się moim sąsiadem, znajomym szwagra, pomógł przenieść rzeczy. Potem przyznał, iż na początku wcale o mnie nie myślał zobaczył zgubioną, przygaszoną kobietę i po prostu się zlitował. Mówił, iż wiedział: jest we mnie życie i trzeba tylko mnie wyciągnąć z dołka, rozruszać. Wyciągnął mnie na spacer do Parku Jordana. Siedliśmy na ławce, Tolek kupił mi lody, a potem poszliśmy nad staw nakarmić kaczki. Przez tyle lat trzymałam kaczki na działce, ale nigdy nie miałam chwili, by po prostu im się przyjrzeć. Jakże są zabawne! Tak śmiesznie się nurkują za chlebem.
Nie wierzę, iż można po prostu stać i patrzeć na kaczki powiedziałam cicho. Swoje karmiłam, sprzątałam, a tu tylko patrz.
Tolek się roześmiał, chwycił moją dłoń i powiedział: Poczekaj, Ludka, ja ci jeszcze tyle świata pokażę! Urodzisz się na nowo.
Miał rację. Każdego dnia od nowa odkrywałam świat i czasem naprawdę czułam się jak nowo narodzona. Nie wiem, kiedy zaczęłam potrzebować Tolego, jego uśmiechu, głosu, dotyku, aż któregoś ranka miałam pewność: to, co się ze mną dzieje, jest prawdziwe, bez tego już żyć nie potrafię.
Moje córki były wściekłe! Powiedziały, iż pluję na pamięć ojca. Bolało, jakbym je zdradziła. Dzieci Tolego cieszyły się, mówiły tylko, iż teraz tata jest pod dobrą opieką. Zostało tylko siostrze się przyznać odkładałam ten moment do ostatniej chwili.
To kiedy ślub? zapytała Mariola po tej długiej rozmowie.
W ten piątek.
Co mam powiedzieć? No, szczęścia na stare lata rzuciła sucho.
W piątek kupiliśmy z Tolkiem trochę smakołyków, ubraliśmy się odświętnie choć bez przesady, we dwójkę zamówiliśmy taksówkę do USC. A tu pod urzędem stanęłam jak wryta: były tam moje córki z mężami, wnuki, dzieci Tolka z rodzinami, a co najważniejsze moja siostra! Mariola trzymała naręcze białych róż i uśmiechała się przez łzy.
Mariolka! Ty specjalnie przyjechałaś? aż nie wierzyłam.
Muszę zobaczyć, komu cię oddaję zaśmiała się przez łzy.
Okazało się, iż wszyscy dogadali się i razem zarezerwowali stolik w kawiarni na rodzinny obiad.
Minął już rok od ślubu. Tolek jest u nas kimś bliskim. przez cały czas nie wierzę, iż to dzieje się naprawdę: jestem tak niewiarygodnie szczęśliwa, iż aż się boję, by tego nie zapeszyć.
