Kobieta uciekła z domu i zostawiła męża oraz dzieci, a dwa dni później dostała list Po powrocie z pracy ojciec zapragnął obejrzeć w spokoju mecz piłki nożnej, bez obowiązków domowych i rodzicielskich. Nie chciał usypiać dzieci, które krzyczały. Tej nocy jednak wszystko miało się zmienić – żona, tracąc cierpliwość, trzasnęła drzwiami i wyszła z domu. Dzieci zostały z ojcem. Spokojny świat mężczyzny z piwem na kanapie nagle legł w gruzach. Oto co kilka dni później napisał mąż do swojej żony: „Kochana, Pokłóciliśmy się kilka dni temu. Wróciłem do domu zmęczony. Była godzina 20 i chciałem tylko położyć się na kanapie i oglądać mecz. Byłaś w złym nastroju, wykończona. Dzieci się kłóciły i krzyczały, gdy próbowałaś je położyć spać. Podgłośniłem telewizor, żeby ich nie słyszeć. ‘Nie umarłbyś chyba, gdybyś trochę pomógł i zajął się dziećmi, prawda?’ – zapytałaś, ściszając dźwięk. W złości odpowiedziałem: ‘Cały dzień pracowałem, żebyś mogła siedzieć w domu i bawić się domkiem dla lalek’. Zaczęła się awantura, słowa padały raz za razem. Płakałaś, bo byłaś zmęczona i wściekła. Wyrzuciłem z siebie różne rzeczy. Krzyknęłaś, iż masz dość. Wybiegłaś z domu i zostawiłaś mnie z dziećmi. Musiałem sam je nakarmić i położyć do łóżka. Następnego dnia nie wróciłaś. Wziąłem wolne w pracy i zostałem z dziećmi. Przeszedłem przez wszystkie płacze i marudzenia. Cały dzień biegałem po domu, nie mając choćby chwili na kąpiel. Byłem cały czas w domu i nie rozmawiałem z nikim powyżej 10 roku życia. Nie mogłem spokojnie usiąść do posiłku – musiałem cały czas doglądać dzieci. Byłem tak wykończony, iż mógłbym spać przez 20 godzin, ale to niemożliwe, bo któreś z dzieci budzi się i krzyczy co trzy godziny. Przeżyłem bez Ciebie dwa dni i jedną noc. Zrozumiałem wszystko. Zrozumiałem, jak bardzo jesteś zmęczona. Uświadomiłem sobie: bycie mamą to nieustanna ofiara. Rozumiem: to znacznie trudniejsze niż praca w biurze przez 10 godzin i podejmowanie ważnych decyzji finansowych. Zdałem sobie sprawę, iż poświęciłaś swoją karierę i niezależność finansową, aby być przy naszych dzieciach. Zrozumiałem, jak trudno, gdy sytuacja finansowa zależy nie od Ciebie, ale od partnera. Dotarło do mnie, co poświęcasz, gdy odmawiasz wyjścia na imprezę czy do fitness klubu ze znajomymi. Nie możesz robić tego, co lubisz, ani choćby porządnie się wyspać. Rozumiem, co czujesz, kiedy zamknięta w domu z dziećmi tracisz kontakt z tym, co dzieje się wokół. Wiem, jak bardzo boli Cię, gdy moja mama krytykuje Twoje metody wychowawcze. Nikt nie rozumie dzieci lepiej niż ich mama. Zdałem sobie sprawę, iż matki mają największą odpowiedzialność w społeczeństwie. Niestety, nikt tego nie docenia ani nie chwali. Piszę ten list nie tylko, żeby powiedzieć, jak bardzo mi Ciebie brakuje. Nie chcę, żeby chociaż jeden dzień Twojego życia minął bez tych słów: ‘Jesteś niesamowicie dzielna, wykonujesz świetną robotę i podziwiam Cię!’ Rola żony, mamy i gospodyni domowej, choć najważniejsza w społeczeństwie, jest jednocześnie najmniej doceniana. Prześlij ten list swoim znajomym, byśmy wreszcie zaczęli doceniać najważniejszy zawód świata