Gdy weszliśmy do samolotu lecącego do Rzymu odwiedzić rodzinę, okazało się, iż nasze wykupione miejs…

Gdy wsiadałem do samolotu, wszystko wydawało się bardziej mgłą niż rzeczywistością, jakbyśmy unosiły się wśród obłoków i krótkiej letniej nocy. Moja żona, Jadwiga, i ja mieliśmy odwiedzić kuzynów w Krakowie zakupiliśmy bilety do tego miasta jeszcze tej samej wiosny, kiedy wiśnia rozkwitała za oknem kawiarni, w której podjęliśmy decyzję o tej podróży.

Wiedziałem, iż w tym samolocie są trzy rzędy siedzeń. Wybrałem więc miejsca przy oknie, żeby przyglądać się, jak świat pod nami układa się w mozaikę pól, rzek i miasteczek. Jednak kiedy wszedłem na pokład i spostrzegłem nasze fotele, zobaczyłem, iż już ktoś tam siedzi. Zerknąłem na swój bilet, potem na numer siedzenia wszystko się zgadzało.

Na moim miejscu rozgościła się kobieta o ostrym spojrzeniu i karminowych paznokciach, a obok niej, na miejscu Jadwigi, siedział jej syn chłopiec, na oko pięcioletni, który trzymał w dłoniach pluszowego żubra. Sceneria była jak z malowidła samolot pełen znajomych i obcych twarzy, dźwięki rozmów i szeptów.

Przepraszam, to nasze miejsca powiedziałem cicho, jakby bojąc się zbudzić coś, co tkwi w zakamarkach tych metalowych skrzydeł.

Kobieta nie zareagowała, zupełnie jakby była częścią tej sennej maszynerii. Jadwiga powtórzyła moje słowa z nieco większą stanowczością. Dopiero wtedy pasażerka obróciła się i powiedziała dziwnym, niemal śpiewnym tonem:

Mój syn chciał siedzieć przy oknie. Kto pierwszy, ten lepszy, prawda? Proszę sobie usiąść w środkowym rzędzie, tam jest wolno.

Nie potrafiłem zebrać myśli dzień rozciągał się jak karmel, a jej głos brzmiał sztucznie spokojnie.

Przykro mi, ale kupiliśmy właśnie te miejsca powiedziała Jadwiga, chociaż jej głos odbijał się od ścian jak echo.

Kobieta uśmiechnęła się, choć nie było tam ciepła.

Nie widzi pan, iż dziecko jest podekscytowane? Gdy teraz je przestawię, będzie płakać. Przecież jest pan dorosły. Macie przecież dzieci, wiecie jak jest.

Spojrzeliśmy na siebie z Jadwigą, czując się niczym bohaterowie bajki, w której wszystko dzieje się poza logiką. Postanowiliśmy nie kłócić się więcej, ale zwrócić się do stewarda pana Bogdana, który pojawił się niemal natychmiast, jakby wyczarowany przez nasze myśli.

Dopiero po jego uprzejmym, ale stanowczym upomnieniu, kobieta z dzieckiem odsunęła się i wróciliśmy na swoje miejsca. Przez okno obserwowałem, jak na skrzydle samolotu siadają wyimaginowane bociany, a pod nami świat zalewa się światłem złotych złotówek.

Myślę, iż jeżeli tak bardzo zależało jej na oknie dla syna mogła kupić bilety z wyprzedzeniem, zamiast liczyć na łut szczęścia lub cud. To chyba taka chciwość, którą czasami widuje się w snach nie do końca prawdziwa, bardziej symboliczna.

Cieszę się, iż steward rozwiązał sprawę szybko, bo wszyscy pasażerowie patrzyli już z niepokojem, jakbyśmy byli aktorami w spektaklu o codziennym życiu. Nikt nie chciał awantury zależało mi tylko na spokoju, by reszta tej podróży płynęła w rytmie cichych rozmów i śmiechów.

Do dziś nie rozumiem, dlaczego niektórzy uważają, iż posiadając dzieci, mogą sięgać po cudzy komfort czy miejsce. Też mamy dzieci dwie córki o imionach, których nie spotkasz nigdzie poza Polską i nigdy nie pozwolilibyśmy sobie na podobną bezczelność.

Dalsza podróż upłynęła już bez zbędnych zawirowań, a Kraków powitał nas mgłą i katedrą, która wyłaniała się zza horyzontu. Mam nadzieję, iż ta kobieta kiedyś zrozumie, iż z wyprzedzeniem rezerwowany bilet pozwala uniknąć niezręcznych scen, a podróż może być wtedy równie lekka, jak sen o lataniu nad Tatrami.