Mam 21 lat.
Moi rodzice zakochali się w liceum.
Byli prawie dzieckami, gdy mama zaszła w ciążę.
Nie przeżyła porodu.
Tata został.
Zawsze był.
Wychowywał mnie sam.
Uczył się robić warkocze z filmików w internecie.
W plecaku nosił zapasowe pieniądze „na czarną godzinę”.
Pojawiał się na każdym moim wydarzeniu.
Nawet wykończony po pracy.
Dlatego jego śmierć mnie zmroziła.
Zawał serca, nagle, bez ostrzeżenia.
Nie umiałam tego zrozumieć.
To było jak pęknięcie w rzeczywistości.
Czekałam, iż usłyszę go w kuchni.
Jak fałszuje pod nosem jakąś melodię.
Dzień po pogrzebie miałam urodziny.
Byłam odrętwiała, ledwo przytomna.
Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi.
Stał tam kurier z małą paczką.
Prawie nie chciałam jej odebrać.
Spojrzałam na etykietę.
Żołądek mi się ścisnął.
Musiałam oprzeć się o framugę.
Na pudełku było napisane wielkimi literami: OD TATY.
Wniosłam je do środka bardzo ostrożnie.
Jakby mogło zniknąć w każdej chwili.
Usiadłam na podłodze.
Długo tylko na nie patrzyłam.
Serce biło mi jak młotem.
Nie mogłam zebrać myśli.
Wreszcie zerwałam taśmę.
„O mój Boże…” wyszeptałam.
W pudełku leżał stary, znoszony notatnik.
Rozpoznałam go — tata zawsze go nosił.
Otworzyłam go drżącymi rękami.
Na pierwszej stronie zobaczyłam swoje imię.
„Dla mojej córeczki, na dwudzieste pierwsze urodziny” — napisał.
Przez stronice szły listy, rok po roku.
Pisał je, odkąd miałam dzień.
Każdy list kończył się tym samym.
„Jestem z tobą, choćby gdy mnie nie widzisz.”
Na ostatniej stronie była świeża notatka.
Napisana kilka tygodni temu.
„Jeśli to czytasz, znaczy, iż już odszedłem.”
„Ale wiedz, iż cię widziałem całą.”
„Jestem z tego bardzo dumny.”
Płakałam, aż zabolało mnie gardło.
To był jego ostatni prezent.
Prawdziwy, żywy, pełen miłości.
Tata nigdy mnie nie zostawił.
Został we mnie na zawsze.
