Donia, nie myśl o niczym złym! Nie jestem bezdomny. Nazywajcie mnie Michał Semyonowicz. Przyleciałem do córki. To trudne do opowiedzenia…

Janku, nie myśl źle! Nie jestem bezdomny. Nazywam się Michał Szymonowicz. Przyjechałem do córki. To ciężka historia

Do Sylwestra pozostały już jedynie godziny. Wszyscy pracownicy dawno rozeszli się do domów, a Irenę nikt nie czekał

Żeby nie musieć iść do pracy 2 stycznia, postanowiła zrobić wszystko z wyprzedzeniem.

W kuchni czekała para sałatek, kosz jabłek i płynący w lodówce musujący napój, przygotowany wcześniej.

Nie miała już nic do ubierania. Zrzuciła szpilki i wskoczyła w miękką, bawełnianą piżamę.

Tak wyszło, iż z Andrzejem rozstała się kilka miesięcy temu, a rozstanie było tak bolesne, iż Irena nie spieszyła się z nowymi relacjami.

Teraz czuła się wygodnie sama

Andrzej próbował ją odzyskać, dzwonił wielokrotnie, ale Irena nie chciała zaczynać od nowa nic dobrego nie wyjdzie, nie jesteśmy parą, za bardzo się skomplikowaliśmy.

Nawet myślenia o nim były dla niej bolesne; przeszłość nie mogła zepsuć jej świąt.

Irena wysiadła z autobusu. Kilka kroków i była już w swoim bloku.

Przy wejściu, na ławce, zauważyła starszego pana, przy którym stała mała, sztuczna choinka.

Pewnie ktoś przywiózł ją w gości pomyślała.

Uśmiechnęła się, a mężczyzna skinął głową, nie podnosząc wzroku.

W jej oczach zdawały się pojawiać łzy lub jedynie odbicie świateł ulicznych, ale nie przywiązała do tego wagi i pospieszyła do klatki.

Zmroził się wieczór, a Irena zmarzła przy drzwiach.

Po prysznicu założyła ukochaną, puszystą piżamę, nalała kawy i stanęła przy oknie.

Zabawne, iż staruszek wciąż siedział na ławce.

Minęło już ponad godzinę, a do Nowego Roku zostały dwie. Dlaczego, jeżeli przyjechał w gości, siedzi na ulicy? Co to za blask w oczu? rozmyślała.

Rozłożyła stół, zapaliła lampki na choinkę, ale myśli wciąż wracały do samotnego starszego.

Po pół godziny spojrzała przez okno mężczyzna wciąż patrzył, nieruchomo.

Może mu zimno? Nie chce się zmarznąć.

Irena rzuciła szybki płaszcz i wyszła na zewnątrz.

Podszedłszy do ławeczki, usiadła obok niego.

Mężczyzna spojrzał na nią i odwrócił się.

Przepraszam, wszystko u Pana w porządku? Zauważyłam, iż siedzi Pan tu sam. Na dworze zima, może mogę jakoś pomóc?

Stary westchnął:

Nic, kochana! Wszystko w porządku, po prostu trochę poczekam, a potem pójdę.

Dokąd?

Na dworzec. Do domu wrócę.

To nie problem. Nie chcę rano widzieć Pana tu na ławeczce. Wstańcie! Proszę, chodźmy do mnie. Rozgrzejmy się, a potem pojedzie Pan, gdzie trzeba.

Ale

Bez ale! Chodźmy!

Irena wiedziała, iż gdyby teraz zobaczyła ją jej przyjaciółka Zuzanna, otworzyłaby szerokie oczy i Cóż, Zuzanna nie była w pobliżu, a zostawić starszego nie mogła.

Dziadek wstał, chwycił choinkę.

Mogę ją wziąć?

Śmiało, nie ma problemu.

Wszedłszy do mieszkania, postawił skromną choinkę w korytarzu, odłożył płaszcz.

Każdy krok był dla niego trudny, widać było, iż trochę zmarzł.

Usiadł przy kuchni, Irena nalała mu herbaty, a on długo grzał dłonie, trzymając kubek. Wziął kilka łyków, podniósł wzrok.

Janku, nie myśl źle! Nie jestem bezdomny. Nazywam się Michał Szymonowicz. Przyjechałem do córki. To trudna opowieść

Z mamą rozstaliśmy się dawno, ja popełniłem błąd, znalazłem nową kobietę.

Zakochałem się, nic nie widziałem Na początku się ukrywałem, potem żona dowiedziała się o nas od Marii, w domu wybuchły kłótnie i pewnego dnia zamknąłem drzwi i pojechałem do tej, którą kochałem

Córka wtedy miała pięć lat.

Najpierw przychodziłem, chciałem pomagać, ale Łucja, moja była żona, była bardzo dumna, nie przyjmowała ode mnie nic choćby alimentów nie żądała, chciała udowodnić, iż sama wychowa dziecko.

Próbowałem pomagać przez rodziców, przez nią, ale ona nie zgadzała się na nic! I to wszystko! Zaczęła namawiać córkę przeciwko mnie.

Pewnego razu, przychodząc do przedszkola, chciałem podać córce zabawkę, ale dziewczynka uciekła, nie chciała ze mną rozmawiać i powiedziała, iż nie jestem jej nikim.

Zrezygnowałem, nie chciałem już się pojawiać w jej życiu. Ja i Maria wyjechaliśmy z miasta. Najpierw wysyłałem pieniądze Łucji na dziewczynkę, ale zawsze wracały. Przestałem je wysyłać, bo zrozumiałem, iż Łucja nic nie weźmie ode mnie.

Dziesięć lat temu wróciliśmy do tego miasta. Moi rodzice już nie żyli, zamieszkaliśmy w ich mieszkaniu. Potem je sprzedaliśmy, kupiliśmy mały domek na wsi pod Krakowem, tam mieszkaliśmy.

Z dziećmi nie wyszło

Dwa lata temu straciłem Marię i zostałem sam.

Nie wiem po co, dzisiaj pojechałem do córki Nie liczyłem na przebaczenie.

Wiele lat nie widziałem jej. Mieszka w tym samym mieszkaniu, w którym mieszkaliśmy.

Kupiłem choinkę, przyjechałem, a ona nie pozwoliła mi wejść.

Rozumiem

Po co przyjechałem? Co chciałem zobaczyć? Jestem dla niej obcy. Czego się spodziewałem?

Nie potrzebuję niczego mam dom, dobrą emeryturę, mógłbym wspierać córkę, bo to jedyna bliska mi osoba!

Wszystko byłoby inaczej, gdyby Łucja pozwoliła mi widzieć się z córką i brać udział w jej życiu!

Wyszedł z mieszkania córki i szedł długo, nie wiedząc, dokąd. Tak trafił na tą ławeczkę i zamarł. choćby się nie ruszał. Pewnie tam by tak siedział

Los jednak potoczył się inaczej! Pewnie jeszcze kiedyś będę potrzebny Dziękuję, córeczko, rozgrzałem się, poczekam na autobus i pojadę do domu.

A dokąd pójdziesz w noc? Autobus jedzie dopiero rano, a za pół godziny Nowy Rok. Zostań, położę ci leżak na kanapie, a rano odjedziesz.

Michał spojrzał na Irenę.

Bardzo mi niewygodnie, kochanie! Teraz nieliczni pozwaliliby wpuścić nieznajomą osobę. Szczerze mówiąc, nie chcę już być sam. jeżeli pozwolisz, zostanę. Rano wyjadę.

Umowa stoi.

Rano Michał spakował się do wyjazdu.

Dziękuję, Irenko, za wszystko. Jesteś jak anioł, uratowałaś mnie przed głupim czynem, bo naprawdę chciałem tu zostać, na ławce.

Wiesz, zapraszam Cię do mnie! Nie jest daleko, mam dużo miejsca, mały pasiek, pięć uli za domem, latem cudnie. Maria kochała ogród Jabłka, gruszki, wszystkiego pod dostatkiem! Zimą też przyjemnie, przyjedź, odpocznij, rzeka w pobliżu. U nas spoko!

Z przyjemnością, panie Michale! Na pewno przyjadę!

Cudownie! Ja już jedz

Zobaczyłam, jak odszedł za róg.

Tak bywa! Bliscy nie chcą się przyznać, a obcy czasem stają się rodziną.

Irena, która straciła rodziców wcześnie, po usłyszeniu smutnej opowieści samotnego staruszka, postanowiła, iż odwiedzi go choć raz.

—W nowym roku Irena, z zapaloną świecą w ręku, ruszyła w stronę wsi, aby wypełnić obietnicę.