— Dokąd to? A kto nam obiad ugotuje? — zdziwił się mąż.
Patrzył, jak Jadwiga pakuje torbę.
Chwilę wcześniej pokłóciła się z jego matką.
Jadwiga spojrzała przez okno.
Szaro, pochmurno, choć był już marzec.
W ich miasteczku na Podlasiu słońce rzadko gościło.
Może stąd ta ludzka naburmuszoność.
Sama coraz rzadziej się uśmiechała.
Zmarszczka między brwiami dodawała jej lat.
— Mamo! Idę na miasto! — krzyknęła córka, Kinga.
— Dobrze — mruknęła Jadwiga.
— Co „dobrze”? Daj mi kasy.
— Spacery już płatne? — westchnęła matka.
— Nie przesadzaj! — warknęła Kinga. — Czekają na mnie!
— Dlaczego tak mało?
— Na lody starczy.
— Jesteś skąpa — rzuciła Kinga i wybiegła.
Jadwiga pokręciła głową.
Pamiętała, jaka słodka była Kinga przed tym buntem.
— Jadziu, jestem głodny! — zawołał mąż, Marek.
— Jedzenie stoi na stole — odparła.
— A podasz mi?
Jadwiga ledwie nie upuściła garnka.
Czy on naprawdę pyta serio?
— W kuchni się je, Marku.
— Jak chcesz, to jedz. Jak nie — to nie.
Usiadła sama do obiadu.
Po kwadransie Marek wreszcie wstał z fotela.
— Zimne… ble.
— Następnym razem nie zwlekaj.
— Prosiłem cię! Zero serca! — warknął.
— Lecą skoki, przecież wiesz!
— Niesolone do tego.
Jadwiga przewróciła oczami.
Z tymi skokami to już przesada.
Zakłady, gadżety, wyjazdy na zawody.
Dawniej sport go nie obchodził.
Nie usiadł choćby minuty.
Złapał piwo „na rozluźnienie”.
Chipsy „z głodu” wziął też.
Wrócił przed telewizor, a ona zmywała.
Nikt nie doceniał jej pracy.
Była padnięta po dyżurze w szpitalu.
Pracowała jako pielęgniarka na oddziale.
Codziennie stres, a w domu drugi etat.
Podaj, przynieś, posprzątaj — bez przerwy.
— Jest coś do picia? — Marek zajrzał do lodówki.
— Czemu pusto?
— Wszystko wypiłeś! Mam ci jeszcze kupować?
— Miej choć trochę wstydu!
— Ależ wrażliwa — prychnął i trzasnął drzwiami.
Poszedł uzupełnić „zapasy” na kolejne zawody.
Jadwiga postanowiła iść spać.
Rano czekał ją kolejny dyżur.
Nie mogła jednak zasnąć.
Martwiła się o Kingę.
Gdzie ta dziewczyna się włóczy?
Na dworze ciemno, a jej nie ma.
Nie chciała dzwonić, bo kończyło się kłótnią.
— Kompromitujesz mnie przed znajomymi! — krzyczała Kinga przez telefon.
— Przestań dzwonić!
Po takich rozmowach Jadwiga odpuszczała.
Tłumaczyła sobie, iż córka ma już osiemnaście lat.
Kinga nie chciała ani pracować, ani studiować.
Skończyła liceum i „odpoczywała”.
Szukała siebie, jak mówiła.
Jadwiga ledwie zasnęła, gdy obudziły ją wiwaty.
Ktoś pewnie skoczył daleko.
Marek zaczął komentować z sąsiadem.
Sąsiad wpadł na piwo i został do późna.
Przyprowadził jeszcze dziewczynę.
Kibicowali głośno we troje.
O północy wróciła Kinga.
Brzęknęła talerzami, coś przewróciła w przedpokoju.
Poszła spać bez słowa.
Gdy zrobiło się cicho, zaczął miauczeć kot.
Domagał się jedzenia natarczywie.
— Czy ktoś oprócz mnie może nakarmić tego kota?! — krzyknęła Jadwiga.
Wyskoczyła z sypialni z migreną.
Kinga miała słuchawki na uszach.
Pokręciła tylko palcem przy skroni.
Marek chrapał przed telewizorem z puszką w ręku.
„Mam dosyć… naprawdę mam dosyć” — pomyślała Jadwiga.
Następnego dnia zadzwoniła teściowa.
— Jadziu, pamiętasz, iż czas siać marchewkę?
— Pamiętam — westchnęła.
— No to jutro jedziemy.
Jadwiga spojrzała na torbę w przedpokoju.
Pomyślała o kolejnym dyżurze, kolejnym obiedzie.
O kocie, córce i marchewce teściowej.
Postanowiła spakować się dla siebie.
Czas było pomyśleć o sobie.
