Siedziałam przy kuchennym stole w Kazimierzu Dolnym, obierałam jabłka na szarlotkę, a moja siostra Patrycja przesuwała kciukiem po ekranie telefonu. Za oknem pachniało mokrą trawą, bo rano popadało, a w przedpokoju od tygodnia migotała żarówka, której wciąż nie wymieniłam. Właśnie wrzuciłam na Instagram zdjęcie odświeżonego płotu — jedyne, jakie dodałam od czterech miesięcy. Patrycja zatrzymała się na nim i wypaliła:
— Dlaczego ci, którzy prawie nic nie publikują, zawsze mają najlepsze zdjęcia?
— Bo nie robię ich na siłę — odparłam, chociaż w brzuchu mi się zacisnęło.
— Na siłę? Ja po prostu mam odwagę żyć publicznie. A ty siedzisz tu jak zakonnica i udajesz, iż nie chcesz pieniędzy.
Położyła telefon ekranem do góry. Pod moim płotem widniało sto dwadzieścia trzy serduszka.
— Deweloper z Lublina daje osiemset tysięcy za dom. Połowa dla mnie, połowa dla ciebie. Czterysta tysięcy. Kupisz sobie nowe mieszkanie, może choćby zacznie cię ktoś zauważać.
Nie odpowiedziałam od razu. Wstawiłam czajnik, bo złość lepiej mi się ukrywała przy wkładaniu torebek z herbatą do kubków. Półka nad blatem skrzypnęła, gdy sięgnęłam po cukier.
— Ja tu mieszkam, Pati. Pracuję w szkole dwie ulice dalej. Mama chciała, żeby ten dom został w rodzinie.
— Mama nie żyje od trzynastu miesięcy. A ty dalej udajesz, iż czas stanął w miejscu.
Patrycja otworzyła lodówkę, wyjęła mój jogurt i bez pytania zdjęła wieczko.
— Złożę wniosek o dział spadku. Sąd to sprzeda na licytacji. Wtedy dostaniemy mniej, ale ty i tak nic nie stracisz. Masz tylko starą wersalkę i piwnicę z przetworami.
Mieszałam herbatę łyżeczką dłużej, niż trzeba. Cukier na dnie nie chciał się rozpuścić.
Patrycja zawsze wiedziała, w co uderzyć.
Tydzień później siedziałam w pokoju nauczycielskim, poprawiałam stos klasówek, kiedy zadzwonił telefon z numeru w Lublinie. Kobieta z biura dewelopera mówiła szybko, jakby recytowała z kartki:
— Pan Sylwester prosił doprecyzować, czy podpisze pani akt notarialny do końca marca. Wstępna umowa przewiduje karę umowną w wysokości podwójnej zaliczki, gdyby transakcja nie doszła do skutku z przyczyn leżących po stronie sprzedających.
Poczułam, iż kreda w dłoni pękła na pół.
— Jaka zaliczka?
— Osiemdziesiąt tysięcy złotych. Przelane na konto pani Patrycji Nowak dwudziestego siódmego listopada. W umowie jest też pani podpis… chwileczkę… nie, nie ma pani podpisu. Jest tylko siostry.
Odłożyłam telefon, nie mówiąc nic więcej. Na stoliku stał kubek z zimną kawą, a wokół niego leżały okruszki ciasta, które jeden z uczniów zostawił po lekcji. Wzięłam pusty dzbanek i poszłam do łazienki, żeby umyć go trzy razy, chociaż był czysty.
Bo wiedziałam już, dlaczego Patrycja tak naciska.
Wieczorem wróciłam do domu i wyciągnęłam z szuflady segregator po mamie. Rachunki, umowy, stare faktury za węgiel. Pod spodem znalazłam kopię wstępnej umowy. Patrycja podpisała ją kilka tygodni po pogrzebie, a mój podpis sfałszowała tak nieudolnie, iż wystarczył rzut oka, by to zobaczyć. Tyle iż ja o niczym nie wiedziałam, bo nigdy nie otwierałam tej szuflady. A Patrycja liczyła, iż nie otworzę.
Następnego dnia przyjechała do Kazimierza. Weszła bez pukania, postawiła na stole butelkę wina i rozwiązała szalik.
— Zmieniłam zdanie — powiedziałam, zanim zdążyła usiąść. — Nie sprzedam.
— Co?
— Wiem o zaliczce. O osiemdziesięciu tysiącach. I o karze.
Patrycja zastygła z ręką na korku. Powietrze w kuchni zrobiło się ciężkie, jakby ktoś wyłączył wentylator.
— Nie rozumiesz — zaczęła, a głos jej się załamał. — Miałam długi. Pożyczyłam od dewelopera, żeby spłacić tamto. jeżeli teraz nie podpiszesz, muszę oddać sto sześćdziesiąt tysięcy. Nie mam tyle.
— To nie mój problem.
— Jesteś moją siostrą! — krzyknęła. — Ty nic nie publikujesz, to nikt nie wie, iż w ogóle żyjesz, i dlatego wydaje ci się, iż masz czyste sumienie.
— Nie. Ja po prostu nie brałam cudzych pieniędzy.
Patrycja oparła się o blat, odstawiła wino. Butelka uderzyła o porcelanowy uchwyt, zabrzęczała. Otworzyłam szufladę, wyjęłam kopię umowy i położyłam przed nią.
— Twój podpis. A obok podpis mamy. Tyle iż mama nie żyła od miesiąca.
Patrycja odwróciła się do okna. Za szybą po kałuży przejechał autobus linii 12, ochlapując brązową mazią żywopłot sąsiada.
— Czego chcesz? — zapytała cicho.
— Kupię twoją połowę.
Parsknęła.
— Za co? Za czterysta tysięcy? Nie masz choćby na nowy dach.
— Mam mieszkanie w Lublinie. Wynajmuję je. Wezmę kredyt pod jego zastaw. Do tego oszczędności. Zbiorę trzysta dwadzieścia tysięcy.
— To mniej niż czterysta.
— Tak. Ale dostaniesz je od razu. Bez sądu, bez komornika. Spłacisz dewelopera, zostanie ci sto sześćdziesiąt na start. Inaczej licytacja — i ty wyjdziesz z długiem.
Patrycja wzięła umowę, zgięła ją w pół i wsunęła do torebki. W korytarzu migotała żarówka, rzucając na jej twarz żółte plamy.
— Niech będzie. Ale nie myśl, iż robię to dla ciebie.
— Wiem — powiedziałam. — Robisz to, żeby nie pójść do więzienia za fałszerstwo.
Nie odpowiedziała. Trzasnęła drzwiami tak mocno, iż w kuchni zabrzęczały słoiki z miodem na parapecie.
Trzy tygodnie później spotkałyśmy się u notariusza w Lublinie. Na stoliku leżały dwa egzemplarze aktu. Patrycja wierciła się na krześle, co chwilę poprawiała włosy, ale nie potrafiła ukryć, iż jej palce drżą, gdy wkładała długopis do kieszeni.
Notariusz — mężczyzna po sześćdziesiątce, o spuchniętych od wieloletniej pracy kostkach — odczytał treść. Kiedy doszło do punktu o cenie, przerwałam:
— Wykonam przelew teraz.
Otworzyłam bank w telefonie. Palcem wybrałam Patrycję jako odbiorcę. Kwota: 320 000 zł. Tytułem: „spłata udziału w nieruchomości, Kazimierz Dolny, ulica Kwiatowa 14”. Numer referencyjny: 20240217-8841. Kliknęłam „Zatwierdź”.
Na ekranie wyskoczył komunikat: „Zlecenie przyjęte do realizacji”. Pokazałam go notariuszowi, potem obróciłam telefon w stronę Patrycji. Wpatrywała się w cyfry, jakby nie wierzyła, iż to naprawdę tyle.
— Wystarczy? — zapytałam.
Pokiwała głową. W sali pachniało pastą do podłogi i trochę starym tynkiem.
Podpisałyśmy. Wychodząc, Patrycja wcisnęła mi do kieszeni płaszcza zgięty paragon z parkomatu.
— Masz. Za moją połowę. Trzymaj się.
Nie podnosiłam go, dopóki nie wsiadłam do autobusu. Paragon opiewał na siedem złotych dwadzieścia groszy.
Wróciłam do Kazimierza po południu. Zanim zdjęłam płaszcz, w przedpokoju zajęłam się zamkiem. Śrubokręt zostawił mi na kciuku głęboką rysę. Stary zamek wysunął się po trzeciej śrubie. Wkręciłam nowy, mosiężny. Klucz przekręcił się z suchym trzaskiem.
Napisałam do Patrycji wiadomość: „Dom jest teraz tylko mój. Nowy zamek zamontowany.” Wysłane o 16:42.
Odpowiedź nie przyszła.
Za to po dwóch godzinach usłyszałam pod oknem silnik jej samochodu. Patrycja weszła na ganek, włożyła stary klucz do zamka. Nie obrócił się. Przekręciła go jeszcze raz, potem szarpnęła klamkę. Ktoś z sąsiedztwa krzyknął: „Pani Patrycjo, tam już inne drzwi!” A może mi się zdawało.
Siedziałam w kuchni, oklejałam słoik z miodem nową etykietą. Telefon dzwonił trzy razy. Nie odebrałam.
Za oknem zapaliła się latarnia. Na parapecie leżała stara, mosiężna klamka od poprzedniego zamka. Wyrzuciłam ją do puszki po herbacie — tak, jak wyrzuca się bilety po zakończonej podróży.
