Sześć dni. Tyle rodzice Marka mieli spędzić w ich krakowskim mieszkaniu. Alicja powtarzała to sobie, gdy w niedzielne popołudnie stała pod dworcem autobusowym i czekała. Autobus z Bochni spóźnił się dwadzieścia minut. Czuła, jak pot spływa jej po plecach, choć był dopiero początek czerwca.
Krystyna wysiadła pierwsza, ciągnąc za sobą torbę na kółkach. Andrzej, jej mąż, szedł z tyłu, objuczony dwiema reklamówkami. Alicja machnęła ręką, podeszła, pomogła nieść. – Dziecko, jaka ty jesteś blada! – zawołała Krystyna na powitanie, zamiast „dzień dobry”. – Marek cię nie dokarmia?
Alicja uśmiechnęła się tak, jakby bolał ją ząb. – Wszystko w porządku. Po prostu mało słońca.
W mieszkaniu na trzecim piętrze starej kamienicy przy ulicy Polnej Krystyna rozejrzała się jak inspektor sanitarny. Zdjęła buty, ale nie odłożyła torebki. Podeszła do okna, dotknęła framugi, potem firanki. – Pranie w łazience leży od wczoraj? – zapytała, zerkając w stronę korytarza.
Alicja zacisnęła zęby. – Tak, zabrakło mi czasu.
– Czas to kwestia organizacji – stwierdziła teściowa i ruszyła do kuchni. Otworzyła lodówkę, wyjęła jogurt, przeczytała etykietę. – Jezu, tyle cukru. Wiesz, iż to sama chemia?
– Wiem – odpowiedziała Alicja. – Ale mi to odpowiada.
Krystyna pokręciła głową, nie słuchając. Zajrzała do zamrażarki, wyciągnęła paczkę mrożonych pierogów. – Gotowce? Z mięsem? choćby nie z kapustą i grzybami? Alicja, przecież to nie jest jedzenie.
– My jemy to raz w tygodniu. Marek lubi.
– Marek lubi, bo nie wie, co dobre – westchnęła teściowa. – Ja ci pokażę, jak zrobić prawdziwe pierogi. To żadna filozofia, tylko trochę cierpliwości.
Alicja poczuła, jak narasta w niej irytacja. Odwróciła się do okna. Na parapecie stała doniczka z zaschniętym ziołem – bazylią, którą zapomniała podlać. Krystyna to zauważyła natychmiast. – No tak. Roślinka też wymaga uwagi. Ale nie martw się, przywiozłam ci swój własny zielnik. Suszony tymianek, oregano. Pokażę, jak używać.
Wieczorem, gdy Marek wrócił z pracy, Krystyna już zdążyła ugotować rosół. – Prawdziwy, na kurczaku, a nie z kostki – podkreśliła, stawiając talerz przed synem. Marek uśmiechnął się szeroko. – Mamo, tęskniłem za tym.
Alicja siedziała obok, mieszając łyżką w talerzu. Rosół był dobry, ale każda łyżka smakowała jak wyrzut. Nie gotowała takiego. Nie miała czasu. Nie miała ochoty.
Drugiego dnia Krystyna zabrała się za pranie firanek. – Są szare jak dym – oznajmiła. Alicja chciała zaprotestować, ale słowa stanęły jej w gardle. Wieczorem firanki wisiały już czyste, wyprasowane. Pachniały proszkiem, którego Alicja nigdy by nie kupiła – zbyt drogi.
Trzeciego dnia teściowa w korytarzu wymieniła przepaloną żarówkę. Alicja od trzech tygodni nosiła się z tym zamiarem, ale ciągle zapominała. Gdy wróciła z biura, światło już działało. Krystyna uśmiechnęła się. – To nic takiego. Wystarczyło wejść na stołek. Ty byś sobie poradziła, po prostu nie miałaś kiedy.
Alicja nie powiedziała nic. Poszła do sypialni, zamknęła drzwi, usiadła na łóżku. Wyjęła telefon, otworzyła aplikację banku. Patrzyła na saldo: trzy tysiące czterysta złotych. Kręciło jej się w głowie od tego tygodnia.
Czwartego dnia poszli razem do Biedronki. Krystyna dyrygowała przy każdej półce. – Ten ser żółty jest za tłusty. Weź ten light. A to masło? Margaryna w promocji, nie kupuj. Kup prawdziwe masło, o, to po 6 złotych.
Alicja wrzucała do koszyka to, co chciała. Paczkę chipsów, colę, gotowe naleśniki z serem. Krystyna komentowała każdą rzecz, jakby Alicja była dzieckiem, które nie wie, co robi. Gdy podeszły do kasy, teściowa włożyła do koszyka własne produkty: mąkę, jajka, twaróg, kapustę kiszoną. – Zobaczysz, zrobię ci prawdziwy farsz. Zobaczysz, jak smakuje.
W domu Alicja rozpakowała zakupy, schowała swoje rzeczy. Teściowa zabrała swoje składniki i zaczęła gotować. Alicja wyszła na balkon, zapaliła papierosa. Nie paliła od roku. Dłonie jej drżały.
Piątego dnia nie wytrzymała. Wieczorem, leżąc obok Marka, szepnęła: – Twoja matka mnie wykańcza.
Marek przewrócił się na bok, ziewnął. – Przesadzasz. Ona po prostu chce pomóc.
– Pomoc? Ona krytykuje każdy mój krok. choćby żarówkę mi wymieniła, chociaż mówiłam, iż sama to zrobię.
– No i co? Działa? Działa. To o co chodzi?
Alicja usiadła. – Chodzi o to, iż w moim własnym domu czuję się jak intruz. Jakbym nic nie umiała. Jakbym nie zasługiwała na to, żeby tu mieszkać.
Marek westchnął. – Kocham cię, ale jestem zmęczony. Pogadam z nią w weekend. Obiecuję. Jeszcze dwa dni.
– Dwa dni? – Alicja zaśmiała się gorzko. – Dwa dni w tym stanie to wieczność.
Szóstego dnia w pracy wszystko runęło. Klient, z którym pracowała od miesiąca, zerwał umowę. Szefowa krzyczała w gabinecie, trzaskała drzwiami. Alicja wróciła do domu o siódmej, wykończona, z bólem głowy. W przedpokoju powitał ją zapach smażonej cebuli. Krystyna stała przy kuchence, energicznie mieszając w patelni.
– Dziecko, co na obiad? – zapytała, nie odwracając się. – Zrobię kotlety schabowe.
Alicja oparła się o ścianę. – Nie jestem głodna. Po prostu chcę się położyć.
– Nie możesz iść spać z pustym żołądkiem. Usiądź, zjedz coś. Chociaż kanapkę.
Alicja podeszła do zamrażarki, otworzyła drzwi, wyciągnęła paczkę mrożonych pierogów. Rzuciła ją na stół. – To jest mój obiad. Nie podoba się? To nie jedz.
Krystyna zamarła z łopatką w dłoni. – Alicja, co ty mówisz? To przecież sama chemia. Zobacz, ile tam E…
Nie dokończyła. Alicja poczuła, jak pęka w niej coś, co zbierało się od sześciu dni. – Daj mi spokój! – krzyknęła. – Nie jestem twoją córką! Nie musisz mnie uczyć, jak żyć!
Andrzej, który cały czas siedział w fotelu z gazetą, powoli wstał i podszedł do okna. Udawał, iż go nie ma. Krystyna zbladła, łopatka wypadła jej z ręki na podłogę.
– Ja tylko chciałam… – zaczęła, ale Alicja nie dała jej dokończyć.
– Wiem, co chciałaś. Chciałaś pokazać, iż beze mnie by się tu wszystko rozsypało. Ale ja żyłam tu cztery lata, zanim przyjechałaś. I jakoś się nie rozsypało.
Krystyna schyliła się po łopatkę. Dłonie jej drżały. – Przepraszam. Ja naprawdę nie chciałam cię zranić.
Wtedy wszedł Marek. Stanął w progu kuchni, patrząc to na matkę, to na żonę. – Co tu się dzieje? – zapytał, chociaż jego mina świadczyła, iż słyszał wszystko.
Alicja nie odpowiedziała. Wyszła z kuchni, zatrzasnęła drzwi sypialni. Usiadła na podłodze, oparła się o łóżko, schowała twarz w kolanach. Nie płakała. Po prostu siedziała.
Po dziesięciu minutach zapukał Marek. – Mogę wejść?
Weszła, nie czekając na odpowiedź. Usiadł obok niej. – Masz rację. Przepraszam. To moja wina, iż nie zareagowałem wcześniej.
Alicja podniosła głowę. – Co teraz?
Marek przez chwilę milczał, potem wyjął telefon. – Zarezerwuję im pokój w hostelu niedaleko. Na dwie noce. Aż wyjadą. Tak będzie lepiej.
Alicja patrzyła, jak on wstukuje coś w ekran. Po chwili odwrócił telefon w jej stronę. – Zobacz. Hostel „Smocza Jama” na Kazimierzu. Pokój dwuosobowy ze śniadaniem. 120 złotych za noc. Dwie noce – 240. Zapłacone.
Alicja poczuła, jak napięcie w jej ramionach zelżało o stopień. – Dobrze – powiedziała cicho.
Marek wstał, poszedł do kuchni. Alicja słyszała podniesione głosy. Krystyna płakała, Andrzej coś tłumaczył. Po piętnastu minutach Marek wrócił. – Spakują się. Pójdą do hostelu. Jutro się spotkamy, żeby pogadać na spokojnie.
Alicja skinęła głową. Nie miała siły na nic więcej.
Kiedy rodzice Marka wychodzili, Krystyna zatrzymała się w przedpokoju. Podeszła do Alicji, chwyciła ją za dłoń. – Przepraszam cię. Naprawdę myślałam, iż pomagam. Tak bardzo chciałam być potrzebna.
Alicja popatrzyła na nią. – Rozumiem. Ale ja nie jestem twoją córką. I nigdy nie będę. Jestem żoną Marka. I to jest mój dom.
Krystyna spuściła głowę. – Wiem. Nie wracajmy do tego. Daj mi szansę, żeby to naprawić.
Objęła Alicję, pachniała kremem do rąk i cebulą. Alicja stała sztywno, ale po chwili też podniosła rękę i położyła jej na plecach. Nie przytulała, tylko trzymała dłoń.
Andrzej podniósł torbę. – Idziemy, bo nam zamkną – mruknął.
Marek odprowadził rodziców do wyjścia. Alicja została w przedpokoju. Spojrzała na żarówkę, którą wymieniła teściowa. Podeszła do szafki w korytarzu, wyjęła pudełko z nową żarówką, które kupiła trzy tygodnie temu. Wspięła się na stołek, odkręciła starą, wkręciła swoją. Zapaliła światło. Zalało przedpokój.
Marek wrócił po kilku minutach. Objął ją od tyłu, oparł brodę o jej ramię. – Teraz to naprawdę nasz dom – powiedział.
Alicja nic nie odpowiedziała. Patrzyła na światło, które teraz świeciło tak, jak chciała.
