Co ty robisz?Mamy już dziesięć lat małżeństwa!Co to za kochanek?Wystarczy mi cię już!
Bogusława nie mogła dłużej milczeć. Czuła w sobie, iż mąż ją zdradza, choć nie miał żadnych dowodów. Niepewność przygniatała ją coraz mocniej, aż w końcu zebrała się na odważną rozmowę.
Zapytała, czy to prawda, a on odpowiedział:
Co ty robisz?Mamy dziesięć lat razem!Kołaczek?Wystarczy mi ty!
Brzmiało to, jakby Piotr mówił szczerze i otwarcie. Nie zauważyła w jego uśmiechu, słowach ani spojrzeniach nic podejrzanego, ale wciąż coś jej nie dawało spokoju.
Bogusława nie była z tych, które zostawiają sprawy losowi, więc postanowiła dowiedzieć się prawdy, choć nie wiedziała, od czego zacząć. Po przeszukaniu rad w internecie najpierw sprawdziła telefon męża. Nic niezwykłego się nie pojawiło jedynie puste rozmowy z dawnymi koleżankami ze szkoły, co jednak nie wzbudziło w niej podejrzeń.
Piotr nigdy nie ustawił hasła na telefonie. Nie miał nic do ukrycia. Żadnych tajnych czatów, żadnych ukrytych wiadomości. Był jak anioł w ciele.
Czasem Bogusława myślała, iż wyolbrzymia, ale za każdym razem, gdy Piotr zostawał dłużej w pracy, czuła coś niepokojącego.
Przyjaciółka ciągle powtarzała:
To tylko twoje domysły!Piotr cię kocha i nigdy nie spojrzy na inną!Twoje podejrzenia tylko wszystko psują!
Bogusława nie chciała słuchać. Serce podpowiadało jej co innego, a myśl o podzieleniu męża z inną kobietą była nie do pomyślenia.
Pewnego dnia postanowiła go sprawdzić i wbiegła do jego biura, by przekonać się, czy w pracy nie spotyka się z jakąś kochanką. Gdy tylko ją zobaczył, rozgniewał się, twierdząc, iż ją kompromituje przed współpracownikami. Przeprosiny przyszły późno, ale Piotr gwałtownie wybaczył.
Z pozoru wszystko układało się pomyślnie dom był pełen, dwoje dzieci rosło, życie szło gładko. A jednak Bogusława szukała przygód na piątym piętrze własnego umysłu.
Mówi się: Kto szuka, ten znajdzie, ale u niej to jeszcze nie wypaliło.
Była typową trzydziestoletnią kobietą, która nie chciała zostać sama z dziećmi. Z zewnątrz wyglądała na spokojną, a wewnątrz burzyła się pełna emocji. Piotr nie zauważył żadnych śladów zdrady żadnych nowych perfum, żadnej zmiany w garderobie, żadnych nowych nawyków, a jednak coś w jej sercu krzyczało, iż coś jest nie tak.
Gdyby nie przypadek, Bogusława nigdy nie poznałaby prawdy. Czy była ona wymyślona, czy prawdziwa? To się jeszcze okaże.
Kiedy młodszy syn poszedł do pierwszej klasy, Bogusława postanowiła nauczyć się jazdy. Zapisała się na kurs w warszawskiej szkole jazdy, po pracy chodziła na zajęcia wieczorem. Po trzech miesiącach zdała egzamin i otrzymała prawo jazdy.
Piotr był z niej tak dumny, iż kupił małe auto niewielką, ale własną Audi. Bogusława była drobną, niską kobietą, więc samochód idealnie jej pasował i łatwo parkowała.
Piotr nie przyznał się, iż kupił auto tylko po to, by nie musiał spełniać jej życzeń pojechać na przejażdżkę. Uważał, iż jest za wcześnie, by mogła samodzielnie prowadzić najpierw musi zdobyć doświadczenie, tak jej tłumaczył.
Pewnego weekendu Bogusława wstała wcześniej niż zwykle i postanowiła zrobić rodzinie przyjemność upiec ciasto z bakłażanem i kurczakiem, które wszyscy uwielbiali. Niestety nie miała mąki. Na dworze szalała zima, śnieg przykrył wszystko, ale już z zimy nauczyła się jeździć. Postanowiła więc pojechać po zakupy. Gdy podeszła do auta, nie chciało się uruchomić. Wróciła do domu, gdzie jeszcze spali wszyscy.
Nie chciała iść pieszo po mrozie, więc postanowiła wziąć samochód męża bez pozwolenia. Parę kilometrów, nie zauważy nic. Wzięła kluczyki, wjechała na podjazd i poczekała, aż silnik się rozgrzeje. Zanim włączyła światła, zajrzała do schowka, bo wiedziała, iż tam mąż trzyma chusteczki. Ręką przewróciła coś na podłogę.
Podniosła telefon, którego nie znała. Nie był to telefon Piotra, którego znała na wylot. Zamiast wahać się, włączyła go i od razu zobaczyła wiadomość od nieznanej Grażyny:
Kochanie, tęsknię za tobą!Przyjedź szybciej!Czekam na ciebie!
Zszokowana, bez hasła przeszukała konwersację. Pismo było długie, jakby trwało całe życie.
Okazało się, iż Piotr codziennie pracował do piątej po południu, a do domu wracał dopiero o siódmej. Bogusława nigdy nie pomyślała sprawdzić, kiedy naprawdę kończy. Dowiedziała się, iż prawie codziennie po pracy jeździł do Grażyny kobiety w wieku około czterdziestu lat i po krótkiej wizycie wracał, udając, iż nic się nie stało. Pisał jej słodkie wiadomości, których jej własna żona nigdy nie słyszała.
Kiedy właśnie zamierzała wyjść z samochodu i wrócić do domu, zobaczyła, iż Piotr wychodzi z klatki schodowej. Zostawiła w domu notatkę, iż pojechała do sklepu, a on, myśląc, iż ma wolną chwilę, wysłał kolejną wiadomość do Grażyny.
Bogusława przypomniała sobie, iż Piotr często w wieczory schodził po coś do samochodu portfel, klucze, jakieś drobne. Prawie codziennie wychodził na noc, a potem gwałtownie wracał, nie budząc jej podejrzeń.
Piotr zauważył żonę za kierownicą i podjechał prosto do niej.
Kto ci pozwolił?Nie umawialiśmy się na to!
Bogusława, wściekła, wcisnęła pedał gazu i z impetem wjechała w ogrodzenie. Trochę ulżyło jej po sercu. Wysiadła, spojrzała na zaskoczonego męża i wykrzyknęła:
Idź do swojej!Zobaczymy, jak przetrwasz bez domu i samochodu! Nie chcę już cię widzieć!
Rzuciła kluczyki od Audi w wielki stos i ruszyła do domu.
Synowie dopiero się wybudzili, nie rozumieli, co się stało. Po chwili Piotr próbował wejść, ale Bogusława zaryzowała drzwi na zatrzask i nie puściła go.
Idź!Zostaw tę drogę! krzyczała na cały dom.
Mężczyzna, w kapciach i szlafroku, udał się do Grażyny. Myślał, iż znajdzie tam schronienie, ale nie tam.
Grażyna otworzyła drzwi, a z wnętrza usłyszał głos męski:
Kochanie, już jesteś?Czekam!
Piotr przychodził do niej tylko w dni robocze, a w weekendy nie miał z nią nic wspólnego. Okazało się, iż i ona ma dwóch kochanków. Nie zdążyła się jeszcze pożegnać, więc zamknęła drzwi przed nim.
Rozczarowany Piotr wędrował w smutku do domu swojej matki, która mieszkała dwie ulice dalej. Maria, jego mama, od razu wszystko zrozumiała, przyjęła go, dała ciepło, pożywienie i wysłuchała opowieści o złej żonie. Powiedziała mu pocieszająco:
Nie martw się, synu!Kto by pomyślał, iż twoja Bogusława tak się zachowa?Jeszcze święta będą na twojej ulicy!Masz dopiero trzydzieści pięć lat, jeszcze znajdziesz miłość, nie wątp!
Tak Piotr został u matki i postanowił rozpocząć nowe życie. Cieszył się, iż jest wolny, dopóki Bogusława nie wystąpiła o alimenty. Dopiero wtedy zrozumiał, iż rozpocząć od nowa nie będzie łatwe. Na szczęście matka go nie opuściła, bo inaczej wcale by nie przetrwał.
