— jeżeli przyjeżdżasz tu tylko po to, żeby się najeść, wyspać i zabrać pełne torby, następnym razem zostań u siebie! — powiedział ojciec. Daniel poczerwieniał. Był oburzony. Ani przez chwilę nie pomyślał, jak bardzo musiał zmęczyć rodziców, skoro w końcu usłyszał takie słowa.
Zofia i Stanisław mieszkali w niewielkim domu we wsi pod Lublinem. Oboje byli na emeryturze, ale o spokojnym siedzeniu przed telewizorem mogli jedynie pomarzyć. Ogród, kury, drzewa owocowe, drewno na opał — pracy nigdy nie brakowało.
Dzieci rozjechały się po Polsce. Odwiedzały ich rzadko, choć na wakacje przywoziły wnuki. Wtedy Zofia odżywała. Znowu miała dla kogo piec drożdżówki i gotować wielki garnek zupy.
Ostatnio jednak najmłodszy syn, Daniel, zaczął przyjeżdżać niemal co weekend.
— Tak po prostu, mamo. Stęskniłem się.
Zofia cieszyła się jak dziecko.
Tego piątku gotowała rosół i lepiła pierogi. Syn zadzwonił, iż będzie wieczorem. Może przywiezie też swoją nową żonę, Natalię?
Pierwsze małżeństwo Daniela skończyło się szybko. Syn przekonywał, iż jego była żona nie nadawała się do wspólnego życia. Nie gotowała, nie sprzątała, za to na zakupy i restauracje zawsze miała czas.
Zofia wierzyła mu bez zastrzeżeń. Posyłała domowe obiady przez znajomych, żeby biedny chłopak miał co zjeść.
Teraz miała nadzieję, iż przy Natalii wreszcie ułożył sobie życie.
Daniel przyjechał sam.
— Ale pachnie! Mamo, umieram z głodu!
Nawet porządnie jej nie uściskał. Od razu usiadł przy stole. Zjadł rosół, poprosił o dokładkę, potem zabrał się za pierogi.
Matka patrzyła na niego z radością. Dopiero kiedy wstał i zostawił brudny talerz, jej uśmiech na moment przygasł.
— Synu, pomożesz mi jutro? — zapytał Stanisław. — Trzeba porąbać resztę drewna. Zima blisko, a mnie już ręce odmawiają posłuszeństwa.
— Jasne, tato. Zobaczymy.
Poszedł do dawnego pokoju, położył się na kanapie i zasnął.
— Daj mu odpocząć — powiedziała Zofia. — Zmęczył się podróżą. Jutro ci pomoże.
Tyle iż następnego dnia Daniel wstał dopiero koło południa.
— Co na śniadanie?
Matka właśnie kończyła przygotowywać obiad.
— Na śniadanie? Dziecko, zaraz południe. Zrób sobie herbatę i kanapkę, a potem idź do ojca. Płot się przechylił. Sam go nie postawi.
Daniel skrzywił się, jakby usłyszał coś wyjątkowo przykrego.
— Dopiero wstałem i już mam pracować?
W końcu założył buty i wyszedł.
Ale zamiast do ojca poszedł między drzewa. Kręcił się po sadzie, zerkał na telefon, czasem dotknął jakiejś gałęzi, jakby był bardzo zajęty.
Stanisław mocował się z płotem sam.
Na obiad Daniel przyszedł od razu.
Przy stole długo narzekał na pracę. Na dyrektora, dokumenty, obowiązki. Potem wspomniał o Natalii.
— Wiecie, co mi ostatnio powiedziała? Żebym sam umył swój kubek! Podobno nie jest moją służącą!
— Przecież ona też pracuje — odezwał się ojciec.
— Pracuje, ale ja jestem zmęczony! Co jej się stanie, jak umyje jeden kubek? Jeszcze chwila i będę musiał wynosić śmieci! Kobieta powinna chyba zajmować się domem!
Zofia odłożyła widelec.
Przypomniała sobie pierwszą synową. Wszystkie pretensje Daniela. Wszystkie obiady, które mu wysyłała.
Po raz pierwszy zaczęła się zastanawiać, czy naprawdę znała całą prawdę o tamtym małżeństwie.
Po obiedzie syn znowu się położył.
Rodzice tymczasem wykopali resztę ziemniaków, nakarmili kury i uporządkowali szopę. Gdy wrócili do domu, Zofia z trudem prostowała plecy.
— Usiądź — powiedział Stanisław. — Ja zrobię kolację.
Właśnie kroił cebulę, kiedy do kuchni wszedł Daniel.
— Tato, ty gotujesz? To już za babską robotę się bierzesz?
Ojciec zamarł z nożem w dłoni.
Syn jednak mówił dalej:
— Długo jeszcze? Niedługo jadę. Spakujcie mi jajka, trochę jabłek… Mamo, pierogi zostały? Wziąłbym na jutro. I coś słodkiego, jeżeli masz.
Stanisław odłożył nóż.
— Twoja matka ledwo stoi na nogach.
— Przecież tylko pytam.
— A ja cały dzień pracowałem. Widziałeś mnie przy płocie. choćby nie podszedłeś.
Daniel westchnął z irytacją.
— Przyjechałem odpocząć, a nie robić u was przez cały weekend!
Przez chwilę słychać było tylko tykanie zegara.
— A my kiedy mamy odpocząć? — zapytał ojciec.
— To co, już nie mogę was odwiedzać?
— Możesz. Ale jeżeli dla ciebie odwiedziny oznaczają, iż matka ma stać przy kuchni, ja mam harować, a ty masz leżeć i czekać na pełne torby, to nie przyjeżdżaj. Kochamy cię, synu. Tylko my też mamy swoje siły. I one się kończą.
Daniel gwałtownie odsunął krzesło.
Spakował rzeczy, narzucił kurtkę i wyszedł. Bez pożegnania.
Minął miesiąc. Nie zadzwonił.
Wciąż uważa, iż rodzice potraktowali go niesprawiedliwie. Przecież chciał tylko odpocząć.
Zofia przez cały czas zerka w stronę furtki, kiedy słyszy samochód. Stanisław to zauważa. Ale wie też, iż ich dom nie może być miejscem, w którym tylko jedna osoba ma prawo do zmęczenia.
Czy ojciec powiedział za dużo, czy może zbyt długo milczał? A wy — kiedy odwiedzacie starszych rodziców, czekacie na obiad czy pytacie, w czym możecie pomóc?
