Dzisiaj wszystko zapisałem w moim zeszycie żeby nie zapomnieć, iż dobro potrafi rodzić się z najmniejszych rzeczy.
Było dla mnie oczywiste, iż daję to Tobie i Twojemu rodzeństwu. Jedzcie, dzieciaki. Nie grzechem jest się dzielić grzechem jest odwracać wzrok od potrzebujących.
Mała Zosia miała dopiero sześć lat, ale na jej barkach spoczywały już troski, których nigdy nie powinno doświadczyć żadne dziecko. Mieszkali w maleńkiej, zapomnianej wiosce niedaleko Sandomierza, w starej drewnianej chałupie, która trzymała się bardziej na modlitwach niż na gwoździach. Gdy wiało, ściany jęczały jakby same płakały, a nocami chłód wciskał się każdą szparą, nie pytając nikogo o pozwolenie.
Jej rodzice pracowali dorywczo raz była robota, raz jej nie było. Bywało, iż wracali styrani, ze spierzchniętymi dłońmi, zamyślonymi oczami i kieszeniami pustszymi niż nadzieja. Zosia zostawała wtedy w domu z dwójką młodszych braci, tuliła ich mocno do siebie, kiedy głód zaczynał bardziej dokuczać niż mróz.
To był grudniowy poranek. Prawdziwy grudzień niebo ołowiane, powietrze pachnące śniegiem. Święta zbliżały się wielkimi krokami, ale ich dom omijały. W garnku na kuchni pyrkał prosty kartoflany gulasz bez mięsa, bez przypraw, ale ugotowany z matczynej miłości. Zosia mieszała zupę powoli, jakby chciała, żeby mimo wszystko starczyło dla wszystkich.
Wtem, przez otwarte okno doleciał zapach, od którego ślinka sama ciekła. Sąsiedzi za płotem szykowali świąteczną wieprzowinę. Rozchodziły się radosne głosy, śmiechy, dźwięki naczyń i skwierczenie mięsa na gęsim tłuszczu. Dla Zosi to były odległe, nieosiągalne bajki.
Podprowadziła pod płot swoich braciszków. Patrzyli w zamyśleniu. Nie prosiła o nic. Po prostu patrzyła. Jej duże, ciemnobrązowe oczy zdradzały nieme marzenie. Mama uczyła nie wypada chcieć tego, czego nie masz. Ale wyobraźni nie da się tak po prostu nakazać milczeć.
Boże wyszeptała choć kawałeczek…
I nagle, jakby sam los ją usłyszał, dobiegł ją głos sąsiadki ciepły, przyjazny:
Zosiu! Chodź tu, skarbie!
Zosia aż drgnęła.
Chodź tu, pomogę ci z tymi chłopcami!
Starsza pani Jadwiga stała przy wielkim rondlu, policzki zaróżowione od ognia, a w oczach płonęło dobro, jakiego Zosia nie zaznała od dawna. Mieszała mączne kluski, patrząc na Zosię łagodnie.
Masz, weź dla siebie i braci. Jedzcie, dzieci, bo dzielić się to nie grzech; grzechem jest zamykać serce.
Zosia przez chwilę stała zawstydzona, jakby nie wierzyła, iż to się dzieje naprawdę. Ale Jadwiga powtórzyła gest, a jej drżące ręce nałożyły do plastikowego pojemniczka kawałki gorącego mięsa i świątecznych kluseczek.
Jedzcie, moje skarby. Pamiętajcie, dobro się mnoży tylko wtedy, gdy się je rozdaje.
Zosi łzy popłynęły po twarzy, ale nie z głodu. Po raz pierwszy ktoś ją dostrzegł. Nie jak biedną dziewczynę, tylko po prostu jak dziecko.
Pobiegła do domu, ciągnąc pojemnik jak święty dar. Chłopcy się uradowali, a przez krótką chwilę w ich chatynce zapanowała serdeczność, ciepło i taki zapach, jakiego nie znały ich cztery ściany.
Gdy wieczorem rodzice wrócili z pracy, zmęczeni, zziębnięci, zobaczyli roześmiane dzieci, pałaszujące świąteczną kolację. Mama rozpłakała się cicho, a tata zdjął czapkę i podziękował w duchu Bogu.
Tamtej nocy nie było w naszym domu choinki, nie było prezentów.
Ale była ludzka przyzwoitość.
I to, czasem, wystarcza, by nie czuć się samotnym na tym świecie.
Takich dzieci jak Zosia jest w Polsce więcej. Nie proszą tylko patrzą.
Spoglądają na podwórka pełne świateł, na stoły obfite, na Wigilię u innych.
Czasem porcja jedzenia, prosty gest, dobre słowo to najpiękniejszy prezent, jaki można komuś ofiarować.
Dziś, kiedy znowu siadłem do dziennika, pomyślałem pamiętaj: prawdziwa wartość świąt nie tkwi w prezentach, tylko w wyciągniętej dłoni. I iż sam powinienem częściej być jak pani Jadwiga, bo przecież dobro wraca.
