Mam sześćdziesiąt lat i jestem już na emeryturze. Od dziesięciu lat żyję samotnie bez męża, bez dzieci, bez znajomych. Moje dzieci mają swoje interesy i rodziny w innych miastach, mój mąż odszedł, a mnie została jedynie moja ukochana działka moja euforia i odskocznia od codzienności. Kiedy tylko zrobi się trochę cieplej, przeprowadzam się tam, sprzątam dom i podwórko, a potem zaczynam sadzenie. Czuję się tam naprawdę swobodnie i bezpiecznie.
Ale zimą niestety nie daję sobie rady, szczególnie ze śniegiem. Nie mam już siły, żeby odśnieżać podwórko, nie mam też nikogo do pomocy, więc muszę przenosić się wtedy do miasta. Jesienią radzę sobie dobrze. W tym roku, we wrześniu, trochę się rozchorowałem, więc przez tydzień zostałem w mieście, ale kiedy tylko przeszło mi przeziębienie, od razu wróciłem do mojej ukochanej wsi.
Podjechałem pod dom, a brama była szeroko otwarta. Zdziwiłem się pomyślałem, iż ktoś wszedł na teren. Ale nie, wszystko było na swoim miejscu, poza rozbitą kłódką na drzwiach… Przestraszyłem się, iż może zostałem okradziony i zastanawiałem się, kto w ogóle włamał się do domu emeryta. Ostrożnie wszedłem do środka. W domu wszystko było na swoim miejscu, poza kocem na łóżku, którego przecież nie używałem, a na stole stał kubek… Przecież zawsze myję naczynia! Coś tu ewidentnie nie grało.
Pierwszy strach już minął, a w jego miejsce pojawiła się irytacja. Kto, z jakim prawem, rozgościł się w moim domu i jeszcze pił z mojego kubka… Spojrzałem przez okno i zobaczyłem dziwnego chłopca siedzącego pod domem. Rozpalił ogień i grzał przy nim ręce. O, proszę, niezapowiedziany gość…
Wyszedłem z domu i odkaszlnąłem, chcąc zobaczyć, jak zareaguje. “Chuligan” wystraszył się, ale nie uciekł, a wręcz przeciwnie podszedł do mnie:
Przepraszam, jestem tu od niedawna…
Cichy, pokorny, nieduży, od razu wzbudził we mnie litość.
Od kiedy tu jesteś? Co jadłeś?
Dopiero dwa dni… Nie miałem dużo jedzenia… Tylko trochę chleba…
Chłopak z dumą wyjął wędkę i kawałek białego chleba, którym ją zanęcał.
Skąd się tu wziąłeś?
Mama i ojczym wyrzucili mnie z domu. Nie chciałem z nimi mieszkać, więc postanowiłem odejść…
Pewnie cała wieś już cię szuka.
Nikt mnie nie szuka, jest jak zwykle. To nie pierwszy raz, jak się oddaliłem. Nie pojawiałem się tygodniami, nikomu nie zależało, choćby nie zauważyli. Wróciłem tylko, jak byłem bardzo głodny, a i tak nie byli zadowoleni.
Okazało się, iż chłopak wcale nie jest z naszej wsi. Typowa, niestety, smutna historia. Jego mama była bezrobotna, a ojczymów miał kilku, zmieniali się jak rękawiczki.
Po takiej opowieści naprawdę zasmuciłem się i zacząłem się zastanawiać, jak mógłbym pomóc. Oczywiście, pozwoliłem mu zostać, nakarmiłem go i całą noc nie mogłem spać, rozmyślając nad jego losem. Rano przypomniałem sobie o dawnej znajomej, która pracowała chyba w urzędzie, postanowiłem do niej zadzwonić, bo może nie rozwiąże sprawy, ale przynajmniej podpowie, gdzie się udać.
Znajoma zapewniła mnie, iż pomoże mi w tej sytuacji i obiecała zająć się wszystkim. Oczywiście musiałem trochę się nabiegać, pozbierać różne dokumenty, ale po kilku tygodniach zostałem jego prawnym opiekunem. Nie mógł uwierzyć w swoje szczęście, a jego matka choćby się nie zainteresowała swoim synem.
I tak teraz żyjemy jak babcia z wnukiem zimę spędzamy w mieszkaniu, a w pozostałych miesiącach na wsi. Już niedługo chłopak pójdzie do szkoły i jestem pewien, iż będzie sobie doskonale radził, ponieważ już pięknie pisze, czyta, liczy i choćby świetnie maluje! A jak maluje! Prawdziwy artysta…
