Były mąż obiecuje synowi mieszkanie, ale żąda, abym ponownie za niego wyszła

Byłaś sześćdziesięcioletnią kobietą mieszkającą w Krakowie. Nigdy bym nie pomyślała, iż po dwudziestu latach ciszy i spokoju przeszłość powróci w tak bezczelny sposób. Najboleśniejsze było to, iż inicjatorem tego powrotu okazał się mój własny syn.

Kiedy miałam dwadzieścia pięć lat, zakochałam się bez pamięci. Marek wysoki, czarujący, pełen życia wydawał mi się spełnieniem marzeń. gwałtownie wzięliśmy ślub, a rok później urodził się nasz syn, Kacper. Pierwsze lata były jak bajka. Mieszkaliśmy w małym mieszkaniu, marzyliśmy wspólnie, planowaliśmy przyszłość. Ja pracowałam jako nauczycielka, on jako inżynier. Zdawało się, iż nic nie może zniszczyć naszego szczęścia.

Z czasem Marek się zmienił. Coraz częściej wracał późno, kłamał i dystansował się. Nie chciałam wierzyć plotkom, ignorowałam jego nieobecności, obce zapachy perfum. Ale w końcu prawda wyszła na jaw: zdradzał mnie. I to nie raz. Przyjaciele, sąsiedzi, choćby rodzice wszyscy wiedzieli. A ja? Próbowałam ratować rodzinę. Dla naszego syna. Wytrzymywałam zbyt długo, wierząc, iż się opamięta. Pewnej nocy, gdy obudziłam się i zrozumiałam, iż znów nie wrócił, dotarło do mnie to już koniec.

Spakowałam rzeczy, wzięłam pięcioletniego Kacpra za rękę i zamieszkałam u matki. Marek choćby nie próbował nas zatrzymać. Miesiąc później wyjechał za granicę rzekomo do pracy. niedługo znalazł inną kobietę i wymazał nas ze swojego życia. Żadnych listów, żadnych telefonów. Kompletna obojętność. Zostałam sama. Matka odeszła, potem ojciec. Kacper i ja przeszliśmy przez wszystko razem szkołę, hobby, choroby, radości, maturę. Pracowałam na trzy zmiany, by niczego mu nie brakowało. Nie miałam czasu w własne życie. Był dla mnie wszystkim.

Gdy Kacper dostał się na Uniwersytet Warszawski, wspierałam go, jak mogłam paczkami, pieniędzmi, dobrym słowem. Ale mieszkania nie mogłam mu kupić nie starczyło. Nigdy nie narzekał. Mówił, iż da radę sam. Byłam z niego dumna.

Miesiąc temu przyszedł do mnie z nowiną: postanowił się ożenić. euforia nie trwała długo. Był nerwowy, unikał mojego wzroku. W końcu wybuchnął:

Mamo potrzebuję twojej pomocy. Chodzi o tatę.

Zamarłam. Powiedział, iż niedawno odnowił kontakt z Markiem. Że jego ojciec wrócił do Polski i oferuje mu klucze do dwupokojowego mieszkania, które odziedziczył po babci. Ale pod jednym warunkiem. Muszę ponownie wyjść za niego za mąż i pozwolić mu zamieszkać w moim mieszkaniu.

Zabrakło mi tchu. Patrzyłam na syna, nie wierząc, iż mówi poważnie. Ciągnął dalej:

Przecież jesteś sama Nie masz nikogo. Dlaczego nie spróbujecie jeszcze raz? Dla mnie. Dla mojej przyszłej rodziny. Tata się zmienił

W milczeniu wstałam i poszłam do kuchni. Czajnik, herbata, drżące dłonie. Wszystko zamgliło mi się przed oczami. Dwadzieścia lat dźwigałam wszystko sama. Dwadzieścia lat, a on choćby raz nie zapytał, jak się mamy. A teraz wraca z ofertą.

Wróciłam do salonu i powiedziałam spokojnie:

Nie. Nie zgodzę się.

Kacper wpadł w złość. Krzyczał, oskarżał. Mówił, iż zawsze myślałam tylko o sobie. Że przez mnie nie miał ojca. Że teraz znów rujnuję mu życie. Milczałam. Każde jego słowo kłuło jak nóż. Nie wiedział, jak zasypiałam z wyczerpania. Jak sprzedałam obrączkę, by kupić mu zimową kurtkę. Jak odmawiałam sobie wszystkiego, by on mógł jeść mięso, a nie ja.

Nie czuję się samotna. Moje życie było trudne, ale uczciwe. Mam pracę, książki, ogródek, przyjaciółki. Nie potrzebuję człowieka, który raz mnie zdradził, a teraz wraca nie z miłości, ale dla wygody.

Syn wyszedł bez pożegnania. Od tamtej pory nie zadzwonił. Wiem, iż jest zraniony. Rozumiem go. Chce dla siebie najlepiej, tak jak ja kiedyś. Ale nie sprzedam swojej godności za kilka metrów kwadratowych. Cena jest zbyt wysoka.

Może kiedyś zrozumie. Może nie od razu. Ale będę czekać. Bo go kocham. Prawdziwą miłością bez warunków, bez mieszkania i jeśli. Urodziłam go z miłości i wychowałam w miłości. I nie pozwolę, by miłość stała się towarem.

A mój były mąż niech zostanie w przeszłości. Tam jest jego miejsce.

Prawdziwa siła nie polega na ustępstwach, ale na tym, by mimo wszystko trwać przy swoim sercu. choćby jeżeli inni tego nie rozumieją.