Z podobną ekscytacją obserwował Aidena w trakcie rozpakowywania jego wypieków. Uwielbiał robić takie prezenty (o ile można to było nazwać prezentem...), bo taka reakcja wynagradzała cały czas i pracę spędzany nad nimi. Wymagało to przecież od niego paru prób, bo musiał mieć pewność, iż ta ostateczna wersja wypadnie idealnie, bo przecież żadnej innej możliwości nie akceptował, mając spore wymagania względem samego siebie.
- Cieszę się, iż Ci się podobają. Nie martw się, zrobię Ci kolejne - odpowiedział, chociaż mógł się z nim zgodzić, iż czasami takie małe dzieła sztuki szkoda było ruszać, żeby ich nie zepsuć. Był gotów wziąć na klatę powtarzanie takich wypieków choćby raz w tygodniu, skoro dostarczały Aidenowi tyle radości.
Już dawno Gabrielowi przestały przeszkadzać krzywe spojrzenia gapiów, gdy okazywał uczucie drugiej osobie. Był świadom tego, iż dla Aidena to wciąż może nie być do końca komfortowe, dlatego starał się ograniczać. Nie da się też ukryć, iż był taką osobą, po której ciężko było spodziewać się innej orientacji, co nieraz już przysporzyło mu problemów. Na szczęście miał wrażenie, iż w ostatnim czasie takie przykre sytuacje miały miejsce coraz rzadziej.
Wkrótce dojechali na miejsce. Autobus zatrzymywał się dosłownie obok lodowiska, więc czekało ich tylko kilka minut spaceru w dość chłodnych jak na tę część Anglii warunkach. Lodowisko co prawda także znajdowało się na zewnątrz, ale szczerze liczył, iż ruch - żeby nie powiedzieć walka o przetrwanie... - chociaż trochę go rozgrzeje. - Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem na łyżwach. Chyba w pracy już powinni szukać zastępstwa na moje miejsce - nie wątpił w to, iż bez wypadków miało się nie obyć i tym razem dupa miała go boleć z innego niż zwykle powodu.
@Aiden Craven
Statystyki: autor: Gabriel Kendrick — 21 mar 2026, 21:51
