Bezgraniczna bezczelność
No powiedz mi szczerze, Halinko jęknął Krzysiek jaka to kosmiczna różnica, komu wynajmiemy domek? Swoim czy obcym? Przecież złotówki mają ten sam kolor.
Halina kończyła rozkładać pranie na starej suszarce, którą dostała jeszcze po ciotce z Suwałk. Myślała, iż lepiej by zrobił, gdyby zamiast marudzić, pomógł z robotą.
Krzysiu odpowiedziała cicho Różnica tkwi w tym, iż od rodziny nigdy tych pieniędzy nie wydoisz.
Mówisz o Jarku? Przykro to słyszeć. Jarek to przecież mój brat! Obiecuję ci, Halina, iż zapłaci. Całą kwotę bez grosza mniej! Na całe lato się wprowadzą. Przynajmniej nie musimy szukać najemców.
Krzyś, ten domek jest nad jeziorem. Ogłoszenie wrzucę, a za pięć minut będzie kolejka chętnych.
To wytłumacz mi, czemu tak ci zależy, żeby nie było żadnej rodziny?
Z obcymi wszystko jest proste. Umowa, zaliczka nie płacą, to żegnają się z domkiem, i po sprawie. A z rodziną zaczyna się: Och, Halinko, mamy dzieci Przelejemy potem, Halinko, Oj, telewizor się stłukł, ale przecież nie weźmiesz za to od rodziny, prawda? Wierz mi, widziałam już to tyle razy, iż znam finał na pamięć.
Domek Halina odziedziczyła po rodzicach, którzy też wynajmowali go turystom. Mieszkali wtedy w Olsztynie, a wynajem był świetnym dodatkiem do wypłaty. Halina robiła dokładnie to samo z tym, iż zaraz na początku rzekła: ani kuzyn, ani przyjaciel nie wejdzie za próg jako najemca. Rodzice dali jej w tej kwestii dość ostrzegawczych przykładów.
I jak się to kończyło? dopytywał mąż.
Tak, iż rodzina ani nie płaciła, ani się choćby nie tłumaczyła. Co, żal ci trochę gościny? Przecież tak rzadko się widzimy! Domek to nie dom otwarty, Krzysiek. To biznes, a nie pensjonat dla twojej rodziny.
Niedawno Jarek wpadł na pomysł, iż trzy miesiące nad jeziorem dobrze zrobią jego żonie i trójce dzieci. Lato to martwy sezon w jego pracy czas na wypoczynek. A Halina była święcie przekonana, iż brat nie ma zamiaru przelewać ani jednej złotówki. Samo proszę miało wystarczyć.
Ale on przecież nie chce, żebyś go wpuściła za Bóg zapłać! Obiecał zapłacić, zaręczam ci.
Oni zawsze najpierw obiecują.
I po co nam te ceregiele? Każde lato na domek jest kolejka. Przyjeżdżają, podpisują umowę, śpię spokojnie. Żadnych przyjaciół, żadnej rodziny. Przyjaźń swoją drogą, finanse swoją.
Z Haliną trudno się spierać, ale Krzysiek już miał plan przekonania jej:
Dobrze. Nie ufasz Jarkowi. Ale przecież mi ufasz?
Halina spodziewała się puenty.
Ufam. I co dalej?
Jak Jarek nas wyroluje, sam ci zapłacę za domek, obiecuję! wypalił Krzysiek heros. Marnie to jednak zabrzmiało.
Znakomity pomysł. Zapłacisz z naszego wspólnego konta.
No gdybyś tak chciała Mogę złapać fuchę. Będę robił coś dodatkowo wieczorami albo w weekendy. Wszystko oddam tobie będą to wyłącznie twoje pieniądze. Pasuje?
Halina nie sądziła, iż Krzyś aż tak bardzo staje za bratem. Może trzeba mu w to uwierzyć
Ty to każdego zagadasz. Cała odpowiedzialność na tobie. Dobrze.
Do lata było jeszcze trochę czasu, więc Halina się uspokoiła, próbując zaufać mężowi.
Czerwiec przyszedł, niesiony zapachem skoszonej trawy i upałem. Problemy gwałtownie pojawiły się na progu. Krzysiowi bratał dzwonił prawie co trzy dni niby z niewinnym przypomnieniem, iż trzeba by choć za pierwszy miesiąc zapłacić. Jarek stale miał te same wyjaśnienia:
Tak, Krzychu, już zaraz wysyłam! Tylko duży klient mi jeszcze nie przelał pieniędzy za zlecenie. Na koniec miesiąca ma być. No, cierpliwości, wiesz jak to jest!
Czerwiec minął.
Pieniędzy nie było.
Halina dzielnie wytrzymała miesiąc. Nie wypominała, nie naciskała. Wszystko oddała w ręce Krzyśka, żeby nie gasić jego poczucia wartości, ale po którejś rozmowie z Jarkiem już nie wytrzymała:
I co? Przyszły te pieniądze?
Jeszcze nie westchnął Krzysiek. Czeka na przelew od klienta. Ledwo zipie, ale na dniach będzie
Czyli wymówka nie do ruszenia od miesiąca.
Już miała na końcu języka: A nie mówiłam?
Przecież ostrzegałam. Rodzina zawsze znajdzie powód, by nie płacić.
Przypadek! bąknął Krzysiek. On przecież nie chciał tak wyszło! Czekajmy troszeczkę.
No jasne, a poczekamy do września? Do momentu, gdy wyniosą trzy walizki i mówią: Dzięki, cudowne wakacje, oddzwonimy kiedyś!
Ale nic nie tracisz. Złapię dodatkową robotę.
Ty? Już dziś?
Mąż od razu spochmurniał.
Daj jeszcze dwa tygodnie. jeżeli dalej nic sam ci zapłacę, o ile ci tak zależy.
Nikt cię nie zmuszał do takich zobowiązań. Sam się wyrywałeś, by udowodnić, iż brat jest uczciwy. Udowadniaj!
I klimat w domu gęstniał, Krzysiek rozmawiał z żoną jakby przez mgłę.
Lipiec przyniósł upały, jakby powietrze stało w miejscu. Halina widziała, jak Krzysiek wieczorami przeglądał ogłoszenia o pracę, ale nie dzwonił nigdzie.
Krzyś, widziałeś dziś datę? Trzy czwarte wakacji za nami, a u nas zero z czynszu przypomniała.
Ciągle czeka na pieniądze. Ale
Jak tylko, to natychmiast, prawda?
Zwóci wszystko! Jak tylko kasa przyjdzie, opłaci i jeszcze dorzuci coś za zamieszanie!
Nie wierzę już. To ty poręczałeś. Ty masz płacić. Gdzie jest dodatkowa praca?
Było jasne, iż Krzysiek szybciej obieca, niż zawalczy za dwóch. Praca to nie bajka o bohaterstwie.
Znajdę Ale, Halina, to nie jest praca dla moich pleców Nie będę dźwigał worków.
Lepiej, żeby twój brat coś podniósł, a nie ty. Ty obiecałeś, więc szukaj pracy. Albo dzwonię do Jarka i mówię, iż jak do piątku nie mam połowy kwoty, to eksmisja według prawa, a pieniądze ściągam przez sąd.
Krzysiowi krople potu spływały po karku.
Nie dzwoń do Jarka! Jaki sąd? Co powie rodzina? Co ja mam powiedzieć mamie? Że pozwałem brata?
Jarek płacić nie chce, Krzysiek unika odpowiedzialności, a do sądu iść nie zamierza. Nagle robi z Haliny winowajczynię całego zamętu.
To niby przeze mnie tak ci źle? Mam się cieszyć, iż będziesz zasuwał na dwie zmiany, żeby oddać żonie dług?
Nikt ci nie kazał! Sam się uparłem!
Ale nie sądziłem, iż Jarek nas zostawi na lodzie!
Ja się tego spodziewałam odpowiedziała Halina. Bo to już widziałam. Ty mnie nie chciałeś słuchać.
Już rozumiem! Krzysiek budował w sobie obraz męczennika. Ale ty świetnie wbijasz szpilę! Troszczysz się tylko o pieniądze, o mój zawał nie dbasz? Chcesz, żebym padł, byleś dostała ten czynsz!
To ty wyznaczyłeś takie reguły. Wymagam tylko ich przestrzegania.
Dobrze! wrzasnął Krzysiek. Pójdę, dorobię, zapłacę za Jarka! Skoro ci pieniądz bliższy niż ja!
Układ runął po jego myśli, ale Halina dopięła swego poszedł pracować wieczorami jako kurier. Patrzył na Halinę wilkiem.
Przez ciebie rzucił.
Naprawdę?
Tak!
Przynajmniej wyciągniesz wnioski powiedziała. Wymyślać dobre serce na mój koszt każdy potrafi. Teraz sam pokryjesz dług za brata.
Halina po cichu liczyła jeszcze, iż Jarkowi ruszy sumienie i wreszcie zapłaci. Kiedy o tym pomyślała, właśnie tego wieczora Jarek sam zadzwonił do niej, nie do Krzyśka.
Może się myliła? Może właśnie przelewa pieniądze?
Halina, sprawa jest
Jarek, nie mam czasu. Już za sierpień należało się rozliczyć, a za lipiec nie widziałam złotówki. To już nie mój problem, to twojego brata, który ręczył.
Wiem! Krzyś mi mówił! Ale słuchaj, nam się auto rozwaliło, wszystko poszło na naprawę. Muszę jakoś rodzinę stąd zabrać. Za domek kiedyś się dogadamy
Do bólu przewidywalne.
Halina odłożyła telefon.
Krzysiek, który patrzył jej w oczy, wszystko odczytał z wyrazu twarzy.
Dobrze przyznał zaufałem za bardzo. Ale ty nie pozwalasz mi na błąd! Zamiast wesprzeć, dobijasz
Miałam się uśmiechnąć i powiedzieć Wcale nie szkodzi, niech mieszkają za darmo, a ja sobie poradzę? Sam chciałeś płacić!
Tak, chciałem naburmuszył się. Ale nie myślałem, iż zgodzisz się na to, żebym ryzykował swoje zdrowie dla tych kilku stówek! Myślisz w ogóle o mnie?
A twój brat myśli o tobie?
On nie jest zły, po prostu tak wyszło
No świetnie. On nie płaci i zostawia cię w kłopocie, a ja która wymagam swoich pieniędzy jestem ta zła?
Krzysiek milczał dłuższą chwilę.
Wyglądało na to, iż w ich małżeństwie zaczyna się trudniejszy czasKrzysiek spuścił wzrok, jakby ciężar wszystkich porażek uciskał mu ramiona. Przez chwilę w salonie panowała cisza duszna, pełna zawiedzionych oczekiwań i przemilczanych żali. Wreszcie Halina, zamiast kolejnej sarkastycznej uwagi czy chłodnego spojrzenia, usiadła obok męża i ściszyła głos.
Może oboje zawiniliśmy powiedziała bez pretensji. Ty chciałeś dobrze, a ja się uparłam, jak zawsze… Ale Krzysiu, czasem trzeba postawić granicę. I z rodziną, i ze sobą. Inaczej wszystko, co budujemy, się rozsypie.
Krzysiek skinął głową i ścisnął jej dłoń pierwszy raz od dawna. Już rozumiem. Więcej nie obiecam niczego za czyjeś sumienie.
Halina westchnęła z ulgą, jakby zrzuciła kamień z serca. Może w przyszłym roku znów wrzucę ogłoszenie powiedziała z nieśmiałą nadzieją. Może choćby pojedziemy razem na Mazury, jak kiedyś… Tylko my, bez żadnych gości.
Krzysiek uśmiechnął się niepewnie, ale szczerze. Byłoby wspaniale. I żadnych telefonów od Jarka ani od nikogo innego. Obiecuję.
Światło powoli gasło na podwórku, wieczór zagrzewał ciszą zmęczone upałem miasteczko. Tym razem to nie pieniądze ani duma, ale zwykłe domowe porozumienie wygrało. Czasem największa mądrość bierze się nie z bezgranicznej bezczelności, ale z cichej zgody, by w końcu móc odpocząć razem.
