„Anioł z tajemnicą”

Anioł z tajemnicą

Igor siedział przy kuchennym stole u matki, dłonie ogrzewał o kubek herbaty malinowej. Oczy miał roziskrzone jakby właśnie dowiedział się największego sekretu świata, a uśmiech co chwila rozjaśniał jego twarz. Nie mógł się powstrzymać, by nie mówić o NIEJ tej dziewczynie, która ledwie pojawiła się w jego życiu, a już wywróciła je do góry nogami.

Mama, ona jest po prostu aniołem! wykrzyknął z przekonaniem, patrząc na mamę z taką ekscytacją, jakby święta przyszły w maju. Taka serdeczna, ciepła, piękna Patrzę na nią i nie wierzę, iż wybrała akurat mnie. Przecież jestem zwykłym chłopakiem, żadna rewelacja.

Małgorzata, siedząc naprzeciwko, słuchała syna z uwagą i taką matczyną, czułą euforią w oczach. Przecież już od jakiegoś czasu widziała, iż Igor jakby odżył promień słońca wszedł w jego życie. Teraz już miała pewność: syn jest zakochany po uszy.

Oj, no mój wielki romantyku, zakochany jesteś i nie próbuj zaprzeczać! roześmiała się, odchylając się z krzesła. I kiedy przyprowadzisz tę swoją dziewczynę?

Igor na chwilę spoważniał i jakby schował twarz za filiżanką. Czuł lekką tremę i niepokój naprawdę marzył, żeby wszystko poszło idealnie i mama zobaczyła, jaka Basia jest cudowna.

Mam nadzieję, iż niedługo odpowiedział i znów spojrzał na mamę, już pewniej. Ale ona jest ostrożna, mówi, iż poznanie rodziców to bardzo poważna sprawa. Najpierw chce się przekonać, iż ta nasza relacja to coś naprawdę.

Małgorzata skinęła głową ze zrozumieniem. Zawsze uważała, iż lepiej nic nie przyspieszać niech relacja dojrzeje sama.

Mam nadzieję, iż uda ci się ją przekonać, synku odpowiedziała łagodnie, rozczochrując mu fryzurę.

Igor odsunął się teatralnie, jakby był wielce oburzony.

Mamo, no daj spokój! Przecież nie mam pięciu lat!

Małgorzata tylko się roześmiała, jej spojrzenie pełne było czułości i dumy.

Przyjdźcie w sobotę! zaproponowała. Upiekę sernik, a przy okazji będzie okazja pogadać na spokojnie. Nikogo nie mam zapisanego na wizytę postanowiłam wolne sobie zrobić.

Igor przez chwilę się zastanawiał, rozważając wszystkie za i przeciw. W końcu się przełamał, uznając, iż to idealny moment na pierwsze, prawdziwe spotkanie.

Ok zgodził się, i w jego głosie słychać było postanowienie. Spróbuję ją namówić. Myślę, iż sobota to świetny dzień.

Małgorzata od lat dorabiała w domu jako manicurzystka. W jej niewielkim pokoiku wszystko było idealnie poukładane stolik z lampą, półki z lakierami we wszystkich kolorach tęczy, wygodne krzesło do zabiegów. Przez wiele lat poznała setki kobiet każda przynosiła ze sobą inne historie i charaktery.

Były dziewczyny nieśmiałe, które nieśmiało szeptały, jaki kolor lubią. Bywały i takie, co od progu zgłaszały wykład o życiu i nie przestawały mówić. Były i wyniosłe panie, którym wiecznie coś nie pasowało i które wszystko zaglądały pod lupę. Małgorzata każdą potrafiła podejść wyznaczała granice, słuchała, a gdy trzeba, zmieniała temat.

Jedna klientka jednak utkwiła jej wyjątkowo w pamięci. To była Basia na pozór zupełnie przeciętna dziewczyna. Zawsze schludna, spokojna, wypowiadała się cicho i z dystansem się uśmiechała. Odwiedzała Małgorzatę regularnie, wybierała delikatne pastele, nigdy nie kłóciła się o cenę. Było w niej coś takiego, iż Małgorzata życzyła synowi właśnie takiej dziewczyny prostej i dobrej.

Ale pewnego dnia, gdy Małgorzata precyzyjnie malowała na jej paznokciach wzorki, Basia nagle się otworzyła. Zupełnie spokojnie zaczęła opowiadać o swoim życiu, a z każdym zdaniem odsłaniała się inna historia.

Mam troje dzieci powiedziała Basia, patrząc na swoje dłonie.

Małgorzata zamarła z pilniczkiem w powietrzu, nie mogąc wykrztusić słowa.

Naprawdę? zapytała ostrożnie. A gdzie one są?

Jedno z ojcem, jedno w domu dziecka, odpowiedziała tonem, jakby mówiła o kupionych bułkach. Najmłodszy ze mną. Chociaż niedługo też pewnie trafi do domu dziecka.

W pokoju zrobiło się dziwnie ciężko. Małgorzata ledwo przetrawiała te słowa, gdy Basia mówiła dalej, jakby nie mówiła nic dziwnego:

Wie pani, dzieci to dobry sposób na zabezpieczenie życia. Trzeba tylko umieć wybrać odpowiedniego faceta.

I całkiem poważnie, jakby tłumaczyła przepis na kompot, wyjaśniła swoją strategię. Nie szukała męża. Zawsze wiązała się z zamożnymi, często żonatymi mężczyznami. Najpierw romans, potem dziecko, a potem

jeżeli facet jest zajęty, zwykle bardzo sypnie groszem tłumaczyła Basia, poprawiając włosy. Skandalu nie chce i chętnie płaci, żeby zniknąć mu z życia.

Opowiadała o tym tak obojętnie, jakby dzieci były po prostu punktem w jej życiowym planie.

To mój sposób na życie, powiedziała w końcu, może choćby trochę wyzywająco. Możecie mnie oceniać, ale nie mam jeszcze 25 lat, a już mam mieszkanie w centrum Krakowa, niezły samochód i własny salon fryzjerski. A pani co ma? Pracuje pani dla innych, robi paznokcie młodszym ode mnie kobietom. Proszę sobie wyobrazić, iż za jeden wieczór w kawiarni potrafię wydać więcej niż pani w tydzień zarobi.

Słowa te zabolały Małgorzatę, ale schowała uczucia za spokojnym wydechem i odparła cicho:

Ale przecież to pani dzieci. Jak można tak łatwo się ich wyrzekać?

W jej głosie, jakby przelotnie, drgała niemal matczyna rozpacz. Jak można oddać kogoś, kto patrzy na ciebie swoimi małymi oczami i mówi do ciebie mamo?

Wychowywanie dzieci to ciężka harówka, na co nie mam czasu wzruszyła ramionami Basia. Może w domu dziecka znajdzie się jakaś miła kobieta, co się nimi zajmie. Na matkę nigdy się nie nadawałam.

Mówiła to, jakby rozważała zamówienie na manicure. Małgorzata aż się wzdrygnęła, a Basia, widząc jej minę, dodała ostro:

I niech pani się tak na mnie nie patrzy! Nigdy nie chciałam być matką. Nie jestem do tego stworzona.

Ani śladu żalu czy refleksji tylko twarde przekonanie w oczach.

Małgorzata powoli położyła narzędzia do manicure i próbowała złapać oddech, w środku szamotały się uczucia od gniewu po współczucie. Ale co tu mówić? Czy coś może pomóc?

Naprawdę uważa pani, iż to słuszne? spytała w końcu bardzo cicho.

Ale Basia tylko roześmiała się krótko:

Dla mnie słuszne jest to, co daje mi wygodne życie. Reszta się nie liczy.

Małgorzata czuła, jak zalewa ją fala szoku. Patrzyła na Basię, ledwo wierząc, iż można być tak zimnym wobec własnych dzieci.

Jak pani na to w ogóle wpadła? wymsknęło jej się bez namysłu z bólem w głosie.

Basia wzruszyła ramionami a co jej zależy, i tak już nie wróci na manicure do tej samej osoby, znajdzie nową stylistkę forsa pozwala na wszystko. Szkoda tylko bo Małgorzata była najlepsza, ale niejedyna w Krakowie.

Wszystko wyszło samo westchnęła Basia, podziwiając świeży lakier na dłoniach. Miałam dziewiętnaście lat, zakochałam się jak głupia. Ale facet był żonaty, a ja już byłam w czwartym miesiącu, kiedy się zorientowałam. Urodziłam. Facet mi kupił mieszkanie pod Wawelem, żebym mu nie wchodziła w życie. Syna zabrał. Nie wiem, jak się tłumaczył żonie.

Ani odrobiny smutku czy złości tylko chłodna kalkulacja.

Wtedy pomyślałam: to jest sposób na przyszłość. Czemu nie korzystać z okazji?

Chwilę się zamyśliła, jakby coś ją ukłuło głęboko, pod skorupą pewności siebie drzemało coś ukrytego.

Teraz utrzymuję się już sama, powiedziała mocniej, jakby chciała przekonać i Małgorzatę, i siebie. Nie potrzebuję nikogo! Może trafię w końcu na normalnego faceta, wyjdę za mąż, urodzę dzieci tym razem już dla siebie.

Powiedziała to z satysfakcją, jakby układała sobie w głowie listę zakupów, ale w oczach przemknęło coś przez ułamek sekundy niepokój, który od razu ukryła pod maską.

Małgorzata wpatrzona była tylko w Basiowe paznokcie, kończyła swoją robotę jak automat. W głowie kłębiły się myśli. Najchętniej powiedziałaby całą prawdę wprost, sypnęła gorzkimi słowami, ale z trudem się powstrzymała.

A nie boisz się, iż twoja przyszłość się wyda? Że któreś z tych dzieci zapuka do twych drzwi i powie: Byłem ci tylko narzędziem? powiedziała w końcu, nie ze złością, a gorzkim niedowierzaniem.

Basia parsknęła śmiechem i odrzuciła włosy.

Dobrze zamierzam ślady. Zmieniłam miasto z Nowego Sącza przeprowadziłam się tu do Krakowa, przyjaciółki w ogóle nie mają pojęcia. Mama woli o mnie nie słyszeć, zresztą z wzajemnością. A pani? Pani o niczym nie piśnie!

Małgorzata aż poczerwieniała. Odłożyła pilniczek i spojrzała prosto w oczy dziewczyny.

Naprawdę, żebym cię śledziła czy plotkowała o tobie? wycedziła. Każda z nas odpowiada za swoje decyzje. Ale rada ode mnie: nic nie pozostaje ukryte na zawsze. Prędzej czy później coś wypłynie.

Zamilkła, zebrała się w sobie i już bardzo rzeczowo zapytała:

Gotowe. Wszystko w porządku?

Basia przez chwilę oglądała z bliska paznokcie, choćby próbowała się przyczepić, ale nie miała się do czego. Wrzuciła na stolik cztery stówy (złotówki oczywiście), zabrała torebkę, rzuciła zimno Więcej się nie pojawię. Do widzenia a adekwatnie, żegnam! i wyszła.

Małgorzata przez chwilę patrzyła w miejsce, gdzie znikła Basia. Siedziała w milczeniu, zbierając narzędzia i próbując jakoś poskładać to, co usłyszała. W myślach obracała losy tych dzieci, patrzyła na świat zupełnie inaczej.

Po tym dniu Basia już więcej się nie pojawiła. Małgorzata czasem wracała myślami do tego spotkania, ale wiedziała, iż każdy sam odpowiada za własną drogę.

*********************

Już od tygodni Małgorzata układała w głowie idealny scenariusz spotkania z kandydatką na synową. W mieszkaniu w bloku wydawało się zbyt codziennie, ale na działce zupełnie inna bajka! Zielono, cicho, śpiew ptaków, słońce i ten zapach lata. Stół pod jabłonią, świeże maliny, sernik z przepisu babci. Wszystko sprzyjało dobrej atmosferze.

I nadszedł ten dzień. Od samego rana Małgorzata krzątała się jak mrówka: myła okna, kroiła ogórki na sałatkę, wstawiła do pieca ciasto. Co chwilę zerkała na zegarek serce biło szybciej na samą myśl.

Igor też nie mógł usiedzieć w miejscu. Poprawiał furtkę, grabił ścieżkę, przesuwał krzesła i co chwilę pytał: Mamo, wszystko w porządku? Może jeszcze czegoś brakuje?. Mama tylko się uśmiechała i mówiła: Oddychaj! Będzie dobrze.

W końcu, tuż przed wyznaczoną godziną, Igor założył świeżą koszulę, przeczesał włosy, wziął kluczyki i rzucił:

Jadę po Basię. Za pół godziny będziemy.

Czekam! odpowiedziała cicho Małgorzata, choćby nie próbując ukryć zdenerwowania.

Rozłożyła świeżą serwetę, do wazonu włożyła kwiaty z ogródka. Czuła, iż ten dzień to nie tylko zwykła kolacja to przełom, znak, iż syn dorośleje.

Minęła chwila i na końcu ogrodowej alejki pojawiła się biała honda Igor. Wysiadł, obszedł auto i otworzył drzwi z drugiej strony. Wysiadła Basia szczupła blondynka w krótkiej białej sukience. Włosy rozwiewał lekki wiaterek, a ona szła do domu wśród letniego szmeru.

Trzymali się za ręce i uśmiechali do siebie. Małgorzata aż na chwilę wstrzymała oddech, widząc jak razem idą w jej stronę. Igor promieniał szczęściem.

Kiedy podchodzili bliżej, Małgorzata bacznie przyjrzała się dziewczynie. Taka znajoma pomyślała anioł z obrazka. Po chwili Igor przedstawił:

Mamo, to Basia. Basia, to moja mama.

Małgorzata stała, uśmiechając się serdecznie, serce waliło jej jak młotkiem. Już miała skomplementować sukienkę czy fryzurę kiedy dziewczyna nagle się zatrzymała.

Jej ruchy jakby zwolniły, zrobiły się sztywne, mechaniczne. Zdjęła okulary przeciwsłoneczne i wtedy Małgorzata rozpoznała oczy tamtej Basi klientki z manikiuru, tej, która tak bardzo ją kiedyś zadziwiła swoją historią.

Basia spojrzała na Igora, twarz jej jakby zastygła, głos miała surowy, gdy powiedziała:

Musimy się rozstać.

Igor pobladł. Zrobił krok w jej stronę, zdziwiony, nie wiedział, czy się śmiać, czy płakać.

Dlaczego? Co się stało? Przecież

Nie chcę nic tłumaczyć przerwała. Po prostu koniec.

Nie czekając na odpowiedź, ruszyła w stronę furtki i wyszła na ulicę. Po minucie wskoczyła do jakiegoś auta, które akurat przejeżdżało, choćby nie obejrzała się za siebie.

Igor opadł na schodek przed domem, a w jego oczach była tylko pustka. Małgorzata usiadła obok. Oboje czuli, iż w jednej minucie rozpadło się coś ważnego.

Jeszcze sekundę wcześniej słowa Małgorzaty brzmiały tylko jak ostrzeżenie: Nic nie zostaje tajemnicą na zawsze. Teraz nabrały mrocznej realności. Czy to los, czy przypadek właśnie jej syna wybrała dziewczyna z przeszłością, którą znała Małgorzata?

Patrzyła za znikającym samochodem i wiedziała, iż żadne słowa nic tu nie zmienią. Trzeba tylko czekać, aż zaboli mniej.

**********

Wieczorne powietrze, jeszcze przed chwilą kojące, teraz wydawało się ciężkie jak ołów. Gdzieś w oddali szczekał pies, Igor drgnął, spojrzał na matkę i widziała w tym spojrzeniu to samo, co u kilkuletniego chłopca zagubienie i rozpacz.

Siedział na schodach z twarzą w dłoniach, całkiem jakby był wewnątrz zaczarowanego zaklęcia. Słońce pomału chyliło się ku zachodowi, a świat cały nagle zwęził się do maleńkiego podwórka i tej jednej chwili.

Małgorzata do niego usiadła, nie odzywała się, była po prostu obok tak jak przez całe życie, przy każdej dziecięcej porażce.

Długo milczeli. Aż w końcu Igor wymamrotał ledwo słyszalnie:

Mamo powiedz dlaczego. Przecież starałem się jak umiałem.

Małgorzata zebrała się w sobie, wiedziała: teraz nie można kłamać.

Synku Powiem ci prawdę. Już kiedyś widziałam Basię.

Igor poderwał głowę, kompletnie zdezorientowany.

Gdzie? Kiedy?

Była moją klientką na manicure. Opowiedziała mi prawdę o swoim życiu.

Na chwilę zamarli. Po czym Małgorzata dokończyła cicho:

Ma troje dzieci. Jedno przy ojcu, jedno w domu dziecka, najmłodsze z nią ale zaraz też tam trafi. Nigdy nie chciała zostać matką. Dzieci są dla niej sposobem na wygodne życie znajduje bogatych facetów, rodzi dzieci, bierze pieniądze i znika.

Każde słowo cięło, jakby ręką. Igor zbladł i zacisnął pięści aż zbielały mu kostki.

Poznałam ją od razu. Myślę, iż ona też mnie rozpoznała. Dlatego tak gwałtownie uciekła.

Zapadła taka cisza, iż słychać było szelest liści. Wreszcie Igor szepnął:

Ona była taka ciepła, delikatna. Mieliśmy plany na przyszłość. choćby pierścionek jej kupiłem

Małgorzata objęła go bez słów. Długo trzymał twarz ukrytą przy jej ramieniu, podczas gdy ona głaskała go po włosach.

Płacz, jeżeli chcesz powiedziała cicho. To w porządku. Po czasie zaboli mniej.

Chłopak nie płakał. Po prostu tkwił przy niej, jak wiele razy, gdy był mały.

Dlaczego ludzie są tacy zapytał z rozgoryczeniem. Dlaczego bawią się cudzymi uczuciami?

Nie wszyscy odpowiedziała Małgorzata miękko. Są też tacy, którzy nie potrafią kochać. Dla nich liczy się tylko osobisty zysk. Ale ty się nie zmieniaj.

Po chwili Igor wstał powoli, otarł oczy.

Czyli cały czas mnie oszukiwała?

Tak. Ale to nie twoja wina. Trafiłeś po prostu na niewłaściwą osobę.

Zapadł zmrok, cisza spowiła dom i ogród. Małgorzata podniosła się i wyciągnęła rękę do syna.

Chodźmy. Zaparzę nową herbatę. Porozmawiamy o wszystkim jeszcze raz, a potem zaczniesz nowy rozdział. Dziś można być smutnym. Ale jutro będzie już ciut lżej.

Igor bez słowa wstał i poszedł za matką. Nie wiedział jeszcze, co dalej, ale wiedział, iż zawsze ma ją obok siebie a to wystarcza, by nie zwątpić w ludzi na zawsze.