Oj, ta babcia! Wyszła za mąż, uraziła dzieci!
W weekendy Weronika, jak zawsze, przyjeżdżała do mamy. Mama, pani Jadwiga, ma już 78 lat i od dawna mieszka sama.
Przez dwa dni córka zdążyła posprzątać cały dom, wyprać pościel. Pralki automatycznej ani bieżącej wody w domu nie ma. Latem dochodzi jeszcze ogródek.
Przeprowadziłabyś się do mnie, byłoby lżej, odpocząć nie masz kiedy mówiła jej mama.
Mamo, tam mam pracę, moją córkę, wnuczki westchnęła Weronika.
Staszek wrócił. Z okien w domu zdjął deski. Pięć lat pusty stał, odkąd zmarła pani Waleria. Twierdzi, iż się nachodził po świecie, a tu chce spędzić resztę życia. O tobie pytał, chyba przyjdzie się zobaczyć zrelacjonowała mama.
Staszek On był pierwszą miłością Weroniki ze szkolnych lat. Kochała go, a on zupełnie nie zwracał uwagi. W klasie maturalnej Weronika zdecydowała się na desperacki krok: utopiła wiadro w studni i pobiegła do Staszka błagać, by je wyciągnął inaczej dostanie burę od mamy.
Staszek wziął żerdź i poszedł. Kombinował przez pół godziny przy zamarzniętej studni, ale wiadro wyciągnął.
Myślisz, iż przesąd zadziała? zaśmiał się na pożegnanie.
Komu wiadro wyciągniesz, temu zostaniesz wybrankiem taki przesąd krążył wśród wioskowych dziewcząt.
Staszek miał rację: przesąd nie zadziałał.
Wyjechał do miasta. Skończył politechnikę, wielokrotnie zmieniał pracę, zwiedził całą Polskę. Żenił się i rozwodził teraz wrócił.
Weronika po maturze poszła do technikum ekonomicznego w pobliskim mieście, niedaleko rodzinnej wsi. Do dziś pracuje jako księgowa. Za mąż wyszła tylko raz. Urodziła się jej jedyna córka, Małgorzata. Osiem lat temu Weronika owdowiała.
Staszek przyszedł wieczorem. Zmienił się, wiadomo, posiwiał, postarzał.
A ty ciągle taka piękna powiedział i objął Weronikę.
Nie przesadzaj. Nam obojgu dobrze po pięćdziesiątce, zmieniłam się i posunięta w latach jak każdy przerwała mu Weronika.
Potem siedzieli razem w altanie. Pili po trochu domowej nalewki z jarzębiny i rozmawiali, rozmawiali
Staszek opowiedział, iż z żonami, a miał ich dwie, rozstał się w zgodzie. Nikogo nie skrzywdził. Każdej zostawił mieszkanie i cały dorobek.
Ma dorosłego syna z pierwszego małżeństwa. Syn wyjechał z matką na stałe do Niemiec. Żona była z dolnośląskich Niemców, przesiedlonych przed wojną na Syberię.
Druga żona sama złożyła pozew, zakochała się w młodszym. Staszek nie próbował jej zatrzymywać. Dzieci z tego związku nie było.
Staszek już jest na emeryturze wypracował ją na północy kraju i w szkodliwych warunkach. Rozważa utworzenie ekipy z miejscowych chłopaków do budowy domów, altan, saun, pomieszczeń gospodarczych i remontów. Zapotrzebowanie jest, kapitał początkowy też.
Cały czas o sobie gadam, a jak u ciebie? Słyszałem, iż zostałaś sama dociekał Staszek.
Weronika niespodziewanie opowiedziała mu wszystko. Widocznie nadszedł czas, musiała się wygadać, a może to nalewka podziałała.
Nie jestem sama, Staszku. Mam dużą rodzinę. Można powiedzieć, iż jestem u nich służącą zaczęła Weronika.
Córka po maturze nie chciała dalej się uczyć, od razu wyszła za mąż. Zięcia przyprowadziła do nas. Mieszkanie trzypokojowe, miejsca dla wszystkich starczy. Urodziła wnuczkę Anię.
I tak, wszystkie domowe obowiązki stały się moim świętym zadaniem. Córka ma depresję i małe dziecko.
Mój (złoty człowiek!) mąż mi pomagał, żałował mnie. Nigdy nie narzekał na zdrowie, a pewnego dnia rano nie obudził się. To był dla mnie szok! Ale nie było czasu w żałobę.
Pracuję i utrzymuję dom. Wydatki rosną. Zięć zarabia niewiele. Całą pensję oddaję do wspólnego budżetu. Liczyłam, iż wnuczka podrośnie, córka odda ją do przedszkola i pójdzie do pracy, będzie mi łatwiej. Ale Wnuczka miała cztery lata, a córka urodziła drugą Roksanę.
Starsza chodzi już do szkoły. Młodszej jest pięć lat. Córka dalej siedzi w domu.
Rano szykuję śniadanie dla zięcia i wnuczek, pakuję Anię do szkoły. Młodsza zostaje z matką. A raczej bawi się sama albo ogląda bajki w telewizji. Spokojna dziewczyna, a mama śpi do południa.
Odprowadzam Anię do szkoły i idę do pracy. Wieczorem przygotowuję jedzenie na kolejny dzień, pomagam wnuczkom, sprzątam, piorę.
Próbowałam rozmawiać z córką, iż już nie jestem młoda, czas, żeby ona trochę pomogła w domu. Bez efektów. Twierdzi, iż jest zmęczona dziećmi.
Zięć się cieszy. Teściowa pracuje, pieniędzy na wydatki wystarczy, nie musi się wysilać. Do tego własne warzywa z wsi.
Zięć pomógłby mi w ogródku, ale nie ma samochodu. Sugeruje, żebym dała mu pieniądze na auto. Wiedzą, iż mam oszczędności, a ja boję się wydać wszystko i zostać z niczym. Poza tym, moich oszczędności i tak nie wystarczy na samochód.
Zmęczona jestem. Wiem, iż sama jestem winna wychowałam leniwą i bezwstydną córkę. Rozumiem to, ale jak wyrwać się z tego kręgu, nie wiem?
No, historia nie martw się, Weroniko, coś wymyślimy. Wracajmy do domów, już świta pożegnał się Staszek i poszedł.
W niedzielę wieczorem przywiózł ją swoim autem do miasta. Weronika cieszyła się, ile żywności udało się przywieźć ze wsi. Staszek pomógł wnosić worki i torby.
Kiedy odszedł, córka zapytała:
Skąd wytrzasnęłaś tego starszego pana?
Weronika wyjaśniła, iż to dawny kolega ze szkoły i zabrała się za sortowanie warzyw.
Dwa tygodnie później dawny kolega przyjechał w południe i zaczął wynosić z domu rzeczy, które Weronika wcześniej spakowała. Wyszli z pokoju zaspani zięć z córką.
Co się dzieje? Jakieś porządki? zapytali równocześnie.
Wyjeżdżam od was. Wychodzę za mąż. Jadę do rodzinnej wsi, będę z Staszkiem przeżywać resztę lat odpowiedziała im Weronika.
Zwariowałaś totalnie! Wychodzi za mąż! Panna bez mieszkania! A obiad zrobiłaś? Przypominam, twoje wnuczki zaraz będą głodne oburzyła się córka.
Od dziś to ty, kochana, będziesz karmić swoje córki i męża. Dziesięć lat żyłam dla was, a teraz chcę trochę dla siebie. Moja droga, teraz musisz sama trochę się ruszyć odparła Weronika.
Zdrajczyni! Zakazuję ci widywać się z wnuczkami! wrzeszczała Małgorzata.
Nie zamierzam się teraz z nimi widzieć, będę miała sporo zajęć. Poza tym, przez te lata widywałam je więcej niż ty i wyszła.
W samochodzie oczywiście popłakała się.
Trzeba było uprzedzić wcześniej, iż wyjeżdżam powiedziała do Staszka.
Usłyszałabyś dokładnie to samo, tylko w jeszcze gorszej wersji. Jeszcze więcej by ci nagadali. Trzeba zrywać szybko, bo inaczej nic by się nie zmieniło. Za mocno się do ciebie przyssali odpowiedział Staszek.
Weronika urządziła dom Staszka, który dla niej zrobił ciepłą toaletę i zainstalował kabinę prysznicową. Wodę trzeba przywozić i napełniać, szambo wywozić dwa razy w miesiącu ale to drobiazg.
Weronikę zatrudniono w szkole jako gospodynię. Zgodziła się. Pensja jest mniejsza, ale spokojniej. Staszek z ekipą budowlanej pracuje zamówienia są cały rok. Są szczęśliwi, żyją zgodnie i spokojnie.
Po miesiącu zięć przywiózł dziewczynki na weekend. Ania opowiedziała babci, iż mama z tatą często się kłócą. Tata sam gotuje zupę, nic więcej nie umie. Mama planuje pracować, ale jeszcze szuka miejsca.
W niedzielę zięć chciał zostawić Roksanę w wiosce na dłużej, ale Weronika nie pozwoliła:
Pracuję, Staszek też. Dzieci muszą mieszkać z rodzicami. Odwiedziny proszę bardzo, ale zajmujcie się nimi sami. To wy je urodziliście dla siebie, nie dla mnie.
Zięć z córką byli bardzo urażeni, ale za tydzień wnuczki znów przyjechały do babci.
Tylko na weekend tłumaczył zięć i sam został na obiad, bo tęsknił za jej kuchnią.
Oto cała historia.
Jedni uznają, iż postąpiła okrutnie wobec córki.
Inni, iż sprawiedliwie.
Ile ludzi, tyle opinii.
Dziś już wiem, iż nie można żyć tylko dla innych i poświęcać się bez przerwy. Warto czasem pomyśleć o sobie, choćby jeżeli inni tego nie rozumieją.
