Dziennik, wtorek, Warszawa
Mam już swoje lata, a samotność nieraz bywa dla mnie jak cichy towarzysz przy porannej kawie czy wieczornym czytaniu. Pięć lat temu pożegnałem ukochaną żonę i od tego czasu mieszkam sam w zadbanym, ciepłym mieszkaniu na Żoliborzu. Dzieci syn Kacper i córka od dawna mają własne rodziny, więc mój dwupokojowy azyl stał się miejscem mojego odpoczynku, ale też rozmyślań.
Przyzwyczaiłem się do tego, iż pełnię wolny czas zajmuję wizytami na basenie, udziałem w spotkaniach Dyskusyjnego Klubu Filmowego i próbami perfekcyjnego pieczenia sernika, chociaż nigdy nie wychodzi taki, jak babciny.
Wiedziałem jednak, jak bardzo brakuje mi zwyczajnej bliskości. Kogoś, z kim można ponarzekać na pogodę, podyskutować o polityce, pośmiać się z absurdów życia czy zwyczajnie pomilczeć, patrząc razem na Teleexpress.
Ola Aleksandra Wojciechowska pojawiła się w moim życiu niby przypadkiem, a przecież los nie zna przypadków. Spotkaliśmy się na wieczorku tanecznym dla seniorów w Domu Kultury na Bielanach. Poprosiłem ją do walca lekkiego, bez niepewnych kroków i deptań po pantoflach, co już samo było cudem. Przez cały wieczór żartowałem, chwaląc jej klasę i wdzięk. Była inna niż wszyscy zadbana, elegancka i zarazem ciepła.
Miała sześćdziesiątkę na karku, wdzięk doświadczonej kobiety, uśmiechnięta choćby w te dni, kiedy Warszawa topiła się w deszczu. W rozmowie przyznała, iż od śmierci męża radzi sobie samodzielnie, ciesząc się spokojem po wychowaniu dzieci.
Poczułem, iż znalazłem bratnią duszę. Chodziliśmy na spacery do Łazienek, do lokalnej kawiarni na ciepły sernik, godzinami rozmawialiśmy przez telefon o wszystkim i o niczym. Ola była serdeczna, uprzejma, nie narzekała na zdrowie ani nie wyciągała ręki po pieniądze. Uważałem to za przejaw prawdziwego szacunku.
Minął miesiąc, gdy zaprosiłem ją na kolację do mojego mieszkania chciałem, by poznała moją córkę, która mieszkała ze mną, od kiedy owdowiałem.
Aleksandro, Jagoda bardzo chce cię poznać powiedziałem. Często o tobie opowiadam, jesteś dla mnie kimś ważnym. Chodź, zjemy wspólnie kolację.
Ola przygotowała się jak na maturę elegancka fryzura, śliczna sukienka. Przyszła z własnoręcznie upieczoną szarlotką, którą przygotowywała pół dnia.
Jagoda otworzyła drzwi. Miała trzydzieści lat, wyglądała poważnie, postawa zdradzała stanowczy charakter. Po powitaniu, bez cienia uśmiechu, zaprosiła nas do jadalni.
Stół był nakryty jak do świąt kryształowe kieliszki, sałatki, barszcz na przystawkę. Czuć było moją tremę, ale również napięcie w powietrzu.
Usiedliśmy. Rozmowa krążyła wokół pogody, cen prądu i podwyżek w sklepach. Jagoda w większości milczała, świdrując Olę wzrokiem.
Czułem, iż Ola zaczyna się czuć niekomfortowo, jakby była przedmiotem aukcji. W końcu, po deserze, Jagoda odłożyła widelec, wytarła usta serwetką i patrząc Olę prosto w oczy, spytała:
Przepraszam, ale w jakim mieszkaniu pani mieszka? Własnościowe? Ile metrów? W jakiej dzielnicy? Które piętro?
Ola się zachłysnęła, spojrzała na mnie zdziwiona.
Przepraszam, czy to ma jakiś związek z kolacją? spytała cicho, przez cały czas w szoku.
Jagoda skrzyżowała ramiona:
Ma znaczenie. Jesteśmy dorośli, więc powiedzmy sobie wprost, o co chodzi. Chciałabym wiedzieć, w jakich warunkach tata będzie mieszkał, skoro zamierza się pani z nim związać. Tata potrzebuje ciszy, opieki, diety. Ja nie jestem w stanie mu tego zapewnić, przy moim mężu i nastolatkach w domu.
Poczułem się bardzo źle wstydziłem się, iż pozwoliłem Jagodzie tak się zachować.
Ola spokojnie odstawiła filiżankę, odparła:
Chyba doszło do nieporozumienia. Nie zamierzałam nikogo przyjmować pod opiekę. Jeszcze nie jestem gotowa, by mieszkać z pańskim tatą. Dopiero się poznajemy.
Jagoda wzruszyła ramionami:
Ale to najbardziej logiczne. U nas dużo ludzi, ty jesteś sama w mieszkaniu, idealny układ.
Mówiła to, jakby oddawała kota na przechowanie. W końcu dorzuciła:
Przecież to dla pani wygoda mężczyzna w domu, drobne naprawy, a ja będę miała mniej obowiązków. Tata z dobrą emeryturą, niewybredny, nie trzeba będzie do niego dokładać.
Spojrzałem na Olę. Widząc moje milczenie, zapytała mnie cicho:
Mariusz, a ty jak się na to zapatrujesz? Czy naprawdę jestem dla was tylko placówką opieki społecznej?
Popatrzyłem jej w oczy, ale nie potrafiłem wydusić słowa. Jagoda mówiła zbyt szybko, zbyt stanowczo. Czułem, iż sytuacja wymyka się spod kontroli.
Ola wstała powoli od stołu, podziękowała uprzejmie za kolację, po czym skierowała się do wyjścia.
Chyba nie mamy już o czym rozmawiać. Przyszłam tutaj nie po to, by być pomocą domową. Szukam partnera do życia z radości, nie z wygody innych.
Jagoda próbowała ją zatrzymać, rzucając w moją stronę:
Jak nie ty, to znajdziemy inną chętną. Chętnych kobiet nie brakuje tata ma świetną emeryturę, złote ręce. Niech żałuje.
Zamknąłem drzwi. Słyszałem jeszcze jej pogardliwy głos z salonu, jak planuje zaprosić sąsiadkę z pierwszego piętra. Długo w nocy nie mogłem zasnąć.
Wieczorem pomyślałem: całe szczęście, iż wszystko wyszło na jaw tu i teraz nie za kilka miesięcy, kiedy Ola stałaby się częścią mojego życia.
To mieszkanie, do którego kiedyś wracałem z radością, nagle wydało mi się puste. Sprawy bytowe i wygoda często przesłaniają ludziom prawdziwe uczucia. Dzieci chcą żyć po swojemu, odsyłając rodziców do odpowiednich kobiet na starość. To wygodne i praktyczne, ale nieraz też bardzo bolesne.
Zrozumiałem, iż miłość i bliskość powinny opierać się na wzajemnym szacunku, chęci bycia razem, nie na wygodzie czy kalkulacjach. Jestem wdzięczny Oli, iż postawiła granicę i pozwoliła mi to zobaczyć. Teraz wiem, iż na partnerstwie nie warto oszczędzać, a własna godność jest ważniejsza niż wygoda czy oczekiwania innych.
