Chciałbym opowiedzieć o odkryciu, które przyszło do mnie dopiero na starość. Niestety, dotarły do mnie wtedy bardzo przykre prawdy, ale, jak to mówią, lepiej późno niż wcale.
Zrozumiałem, dlaczego dożyłem siedemdziesiątki całkiem samotnie. Od dziesięciu lat moje dzieci nie odezwały się do mnie ani słowem, a wnuki choćby nie mają pojęcia, iż jeszcze żyję. Dlaczego tak się stało?
Dopiero w podeszłym wieku uświadomiłem sobie, jak źle przeżyłem życie i ilu rzeczy teraz szczerze żałuję. Niestety, nie da się już cofnąć czasu.
Zawsze uważałem moje dzieci za nierozsądne “kurczaki”. Wciąż próbowałem ich pouczać, wskazywać adekwatną ścieżkę, mówić im, jak powinni żyć. jeżeli coś im nie wychodziło, bez przerwy im to wytykałem, powtarzając moją ulubioną frazę: “Gdybyś słuchał ojca, wszystko potoczyłoby się inaczej”.
Ciągle wtrącałem się w ich życie osobiste, kontrolowałem praktycznie każdy ich krok. Wydawało mi się, iż beze mnie nie poradzą sobie z niczym. Potrafiłem zwrócić im uwagę czy choćby upokorzyć w obecności gości albo rodziny.
Z czasem moje dzieci zaczęły się ode mnie oddalać, aż w końcu staliśmy się sobie zupełnie obcy. O narodzinach wnuczki dowiedziałem się nie od nich, ale przez przypadkowych ludzi.
Próbowałem nawiązać kontakt dzwoniłem, pisałem listy, ale wszystko na próżno. Dzieci odpowiedziały krótko:
“Skoro jesteśmy tacy głupi, to rozmawiaj z mądrzejszymi. Po co ci my?”
Dziś już wiem, iż dzieci zawsze należy traktować jak dorosłych, z pełnym szacunkiem. Potrzebują rodzica, który rozumie i wspiera, czasem upiecze szarlotkę i zaparzy herbatę.
Nie wolno ingerować w prywatność dorosłych dzieci. To ich życie i mają prawo samodzielnie wybierać, jak przez nie przejść. Dziś jestem sam. I co mi po tym, iż byłem taki mądry?
Doceniajcie swoje dzieci, bo inaczej na starość zostanie wam tylko samotność.
