Został zwolniony za darmową naprawę samochodu starszej pani. Kilka dni później odkrył, kim ona była.
W warsztacie panował upał, a dźwięk narzędzi wypełniał powietrze. Michał, młody mechanik o spracowanych dłoniach i ubraniu poplamionym olejem, nie znał odpoczynku. Nie miał wiele, poza ogromnym sercem. Opiekował się chorą matką, a każdą złotówkę wydawał na jej leki. Tamtego poranka do warsztatu podjechała stara Warszawa, ledwo trzymająca się na chodzie.
Za kierownicą siedziała drobna, siwowłosa kobieta ze spokojnym, ciepłym spojrzeniem. Dzień dobry, synku zagadnęła drżącym głosem Samochód wydaje jakieś dziwne dźwięki i nie mam pojęcia, co robić. Michał się uśmiechnął. Proszę się nie martwić, pani. Zaraz obejrzę silnik. Podejrzewam, iż to nic poważnego. Podczas gdy pochylał się nad maską, kobieta przyglądała się jego spokojnej, uważnej pracy. Coś w nim przypominało jej własnego ukochanego syna. Zaczęli rozmawiać.
Opowiedziała mu, iż mieszka sama w skromnym domu na obrzeżach miasteczka. Michał z trudem przełknął ślinę, bo i on żył tylko z matką schorowaną, przykutą do łóżka. Przypomina mi pani moją mamę powiedział z łagodnym uśmiechem. Gdy widzę kogoś starszego, czuję, iż muszę pomóc. W oczach kobiety błyszczały łzy. W milczeniu poczuła do niego ogromną sympatię. Miał więcej szlachetności niż niejeden bogacz, którego spotkała w życiu.
Postanowiła poddać próbie jego serce. Gdy samochód był już sprawny, z zakłopotaniem zaczęła grzebać w torebce. Ojej, kochanie, zapomniałam portmonetki powiedziała cicho. Michał na chwilę zamilkł, spojrzał na auto, potem na staruszkę. Proszę się nie przejmować. Nic pani nie jest mi winna. Obieca pani tylko, iż będzie ostrożnie prowadzić. Synku, a twój szef? szepnęła. To nieważne odparł z przykrością. Są sprawy ważniejsze niż pieniądze.
Za ich plecami rozległ się gniewny głos szefa, pana Zbigniewa, który miał już siwe włosy i niecierpliwy charakter. Michał! Czy ty właśnie zrobiłeś darmową naprawę? krzyknął groźnie. Michał próbował się tłumaczyć, ale Zbigniew uniósł głos jeszcze bardziej. Dlatego jesteś biedny, bo zamiast myśleć jak przedsiębiorca, zachowujesz się jak żebrak! To nie jest Caritas! Starsza pani patrzyła ze łzami w oczach, jak chłopak za dobre serce został upokorzony na oczach wszystkich. Michał spuścił wzrok, łamiącym się głosem powiedział: Nie z litości to zrobiłem. Tak było słusznie.
Słuszność nie opłaca rachunków! zagrzmiał Zbigniew, wymachując palcem. Jesteś zwolniony! Zapanowała cisza. Wszyscy wstrzymali oddech. Starsza kobieta zakryła usta dłonią, przerażona. Michał przytaknął, zdjął robocze rękawiczki i odłożył je na blat. Dziękuję za pracę wyszeptał z trudem Chyba matka jeszcze poczeka na swoje leki. Kobiecie zabrakło słów. Przytuliła go tylko na pożegnanie.
A pani, następnym razem niech weźmie portfel, bo my tu nie działamy na litość rzucił Zbigniew do staruszki z złością. Ten wzrok napotkał jednak u niej zupełnie inną siłę cichą, ale niezłomną. Odchodząc powoli, już wiedziała, jak zmieni los młodego mechanika.
Tamtego wieczoru Michał wrócił do domu ze spuchniętymi od płaczu oczami. Jego matka, chuda i słaba, spytała łagodnie, jak mu minął dzień. Uśmiechnął się, ukrywając ból. Za oknem rozszalała się burza. Nie wiedział, iż krucha staruszka, której pomógł, zamierza zmienić jego życie raz na zawsze.
Następnego dnia Michał bez celu ruszył na ulice. Wstyd po zwolnieniu ciągnął się za nim jak cień. Cały dzień bezskutecznie szukał pracy nikt nie chciał mechanika bez polecenia. Wieczorem usiadł przy oknie i patrzył, jak deszcz uderza w szybę. Matka, widząc to, ścisnęła go za rękę. Synku, nigdy się nie poddawaj. Dobrzy ludzie zawsze w końcu otrzymują nagrodę. Jej słowa łagodziły największą gorycz. Michał uśmiechnął się słabo, nie wiedząc nawet, iż w tym samym czasie staruszka planuje już zmienić bieg jego życia.
Staruszka miała na imię Jagoda Nowacka. Była emerytowaną przedsiębiorczynią, a jej majątek znało tylko niewielu. Chodziła zawsze skromnie ubrana, ceniąc sobie anonimowość. Tamtej nocy nie spała, rozmyślając o chłopaku, który pomógł jej bez oczekiwania czegokolwiek.
Kilka dni później Michał otrzymał niespodziewany telefon. Miły głos poprosił, by zgłosił się na rozmowę o pracę, pod adres, którego nie znał. Miał wątpliwości, ale poszedł. Na miejscu zaniemówił. Przed nim stał nowoczesny, świeżo otwarty warsztat z napisem: Warsztat Samochodowy Michał Wójcik. Przepraszam, to chyba pomyłka rzekł niepewnie do recepcjonistki. Wtedy zza rogu wyszła Jagoda elegancka, ale z tym samym ciepłem w oczach.
Żadnej pomyłki powiedziała. To miejsce jest twoje. Michał nie rozumiał. Jak to moje? Nie mam choćby za co wrócić do domu tramwajem! Kiedy pomogłeś mi bezinteresownie, przypomniałeś mi mojego syna odpowiedziała drżącym głosem. Zmarł wiele lat temu, a ja odtąd szukałam kogoś równie dobrego. Chciałam sprawdzić, czy Twoja dobroć jest prawdziwa i była. Dlatego daję ci szansę, na jaką zasługujesz.
Michał stał w milczeniu, łzy spływały mu po policzkach, jedyne, co mógł zrobić, to ją mocno przytulić. Nie wiem, jak się odwdzięczę. Obiecaj mi tylko jedno odpowiedziała z uśmiechem. Że nigdy nie zmienisz się przez ludzi, którzy nie doceniają dobra. W miasteczku wieść rozeszła się lotem błyskawicy.
Zbigniew, dawny szef, nie dowierzał plotkom i postanowił wszystko zobaczyć na własne oczy. Wszedł do warsztatu, który tętnił życiem, narzędzia błyszczały nowością, a Michał z uśmiechem zarządzał zespołem. Widzę, los ci sprzyja próbował zachować pewność siebie. Nie, los przywrócił mi to, co zabrała mi twoja pycha odpowiedział spokojnie Michał. Zbigniew przełknął ślinę, nie mając nic do powiedzenia. Jagoda natomiast podeszła i dodała spokojnym głosem Ja inwestuję w ludzi, nie w cyfry. Stracił pan najlepszego pracownika. Zbigniew opuścił głowę i wyszedł przegrany.
Warsztat Michała stał się symbolem nadziei. Zatrudniał młodych ludzi bez doświadczenia, dawał szansę tym, którym inni odmawiali pomocy. Firma rosła, a Michał nigdy nie stracił swojej pokory. Każdego popołudnia odwiedzał Jagodę, przynosząc jej kwiaty lub zwyczajnie towarzysząc przy herbacie. Ona nie była już sama znalazła w nim syna którego utraciła, on zaś zobaczył w niej matkę szczęśliwą, jaką zawsze pragnął mieć.
Po roku, gdy Jagoda zachorowała, Michał opiekował się nią z oddaniem nie pozwolił, by czegokolwiek jej zabrakło. W jej ostatnich chwilach, patrząc mu w oczy, powiedziała cicho: Wiedziałam, iż zrobisz coś wielkiego, synku. Trzymał jej rękę, płacząc.
Nic z tego nie wydarzyłoby się bez pani. Dziękuję, iż mi pani zaufała. Tak, jak nauczyłaś, najważniejsze bogactwo nosimy w sercu; pomagając bezinteresownie, prawdziwie się wzbogacamy. Niedługo potem na ścianie warsztatu zawisła tabliczka: Dedykowane Jagodzie Nowackiej, która pokazała mi, jak wielką wartością jest dobroć. Klienci często pytali, kim była ta kobieta. Michał uśmiechał się, odpowiadając:
To właśnie dzięki niej wierzę w drugą szansę.
Tak oto skromny mechanik, który kiedyś został upokorzony, zbudował swoje życie na wdzięczności i dobroci. Bo te, najbardziej szczere gesty, zawsze wracają do nas w najbardziej zaskakujący sposób. Nigdy nie oceniaj ludzi po pozorach życzliwość i godność są bezcenne i nigdy nie należy się ich wstydzić.
