Żona dowiedziała się zbyt późno — Tego szukasz? — podała mu list. Kuba zbladł. — Żeniu, to nie to, co myślisz… Tomek… To… — Czego nie powinnam wiedzieć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że oboje macie mnie za naiwną stokrotkę?! — Jak to — miesiąc? Żeniu, przecież ustalaliśmy, iż do jesieni na pewno! Mój młodszy dopiero zaczął chodzić do przedszkola, pracę znalazłam blisko… Co się stało? Przecież płacimy na czas, nie sprawiamy problemów… — To nie o was chodzi… — Żenia zawahała się. — Muszę wrócić do swojego mieszkania. — Po co? Pokłóciłaś się z mężem? — Proszę, nie zadawaj zbędnych pytań. Dokładnie miesiąc od dziś! Przeliczę czynsz, oddam kaucję. Przepraszam… Żenia nacisnęła zakończenie rozmowy i zadrżała. Jak najszybciej chciała zamknąć ten rozdział… *** Żenia nie mogła oderwać wzroku od koperty leżącej na kuchennym stole. Zwykłej koperty, którą zaledwie pięć minut temu wyciągnęła ze skrzynki razem z ulotkami i rachunkiem za internet. Tomek zwykle sam odbierał pocztę, ale dziś to ona tam zajrzała… Stempel. Nadawca: Zakład Karny nr 6. Imię: Suworowa Lidia Nikołajewna. To imię Żenia słyszała od męża — tak nazywała się jego matka. Teściowa, której nigdy nie widziała na oczy. choćby nie podejrzewała, iż kobieta, która dała życie jej mężowi, w ogóle żyje. — Nie mam nikogo, Żeniu — Tomek powiedział na trzeciej randce, gdy siedzieli w taniej kawiarni, ogrzewając dłonie przy kubkach po spacerze w deszczu. — Ojciec odszedł przed moim narodzeniem, nigdy go nie poznałem. A mama… mama zmarła, gdy miałem dwadzieścia lat. Serce. Jestem jakby dzieckiem mgły. Sam sobie. — Całkiem sam? — Żenia o mało się wtedy nie rozpłakała z żalu. — Żadnych cioć, wujków? — Jest jakaś daleka rodzina gdzieś na Mazurach, ale nie mamy kontaktu. Wiesz, tak choćby łatwiej. Żadnych rodzinnych dramatów, żadnych obowiązkowych obiadów u teściów w niedzielę. Tylko ty i ja. Wtedy pomyślała: „Boże, jaki on silny. Przeszedł tak wiele i nie zgorzkniał…” Otoczyła go taką troską, jakby chciała wynagrodzić mu całą tę miłość, której nie otrzymał od matki. Potem był ślub — skromny, tylko najbliżsi. Od niej — rodzice, dwie przyjaciółki, od niego — tylko najbliższy przyjaciel z dzieciństwa, Kuba, który cały wieczór podejrzanie milczał i unikał jej wzroku. Wtedy zrzuciła to na jego nieśmiałość. Dziś już wiedziała: Kuba po prostu bał się powiedzieć za dużo. — Gdzie ona jest pochowana? — zapytała kiedyś pół roku po ślubie. — Może pojedziemy, uprzątniemy grób? W końcu to mama… Tomek wtedy dziwnie się spiął. Odwrócił wzrok, zaczął poprawiać kołnierzyk. — Daleko, Żeniu. Na cmentarzu na przedmieściach. Stare, prawie zamknięte. Sam pojadę kiedyś, nie zawracaj sobie głowy. Nie chcę tam z tobą jechać, zła energia. Lepiej myślmy o żywych, dobrze? I uwierzyła. Głupia… *** Drzwi wejściowe się otworzyły, Żenia drgnęła i gwałtownie schowała kopertę do szuflady, przykrywając ją kuponami z Biedronki. — Cześć, kochanie! — głos Tomka z przedpokoju był jak zwykle ciepły i pogodny. — Jak nasz mistrz? Nie rozrabiał? Wszedł do kuchni, podszedł, chciał pocałować ją w głowę, ale odsunęła się mimowolnie. — Co się stało? Zmęczona? — zmarszczył brwi, zaglądając jej w twarz. — Mały znów ci nie dał spać? Przebiorę się, zajmę się nim, a ty się połóż. Kolację sam ogarnę. — Nie trzeba, nie jestem głodna. Tomku, dziś przyniesiono pocztę… Zamarł na moment, dosłownie na sekundę, ale ona to zauważyła. — Tak? Co było? Znowu rachunki? — Rachunki. Jakaś reklama. I tyle. Wyraźnie się rozluźnił i odetchnął z ulgą. — No to fajnie! Pójdę umyć ręce i biorę się za synka. Bardzo się stęskniłem. Patrzyła za nim, jak odchodził. Człowiek, z którym dzieliła życie, mieszkanie i plany na przyszłość, stał przed nią i kłamał. Tak bezwstydnie, iż robiło się niedobrze. „Mów, iż jesteś sierotą” — powtarzał. A z więzienia w Zakładzie Karnym nr 6 pisała Lidia Nikołajewna. Za co tam trafiła? Kogoś skrzywdziła, okradła, oszukała? Ile jeszcze posiedzi? Wyobraziła sobie nagle, iż za rok czy dwa ktoś zadzwoni do drzwi i stanie przed nią kobieta z więziennym bagażem życiowym. I powie: „Dzień dobry synku, dzień dobry synowo. Gdzie mój wnuczek? Będę z wami mieszkać!” O siebie się nie bała. Bała się o syna. Jak będzie rósł z babcią, która siedziała w więzieniu? Jak można dopuścić do dziecka kryminalistkę?! — Żeniu, chcesz herbaty? — zawołał Tomek z pokoju. — W Lidlu są promocje na pieluchy, znalazłem ulotkę. Trzeba jutro kupić. Nie odpowiedziała. Już sprawdzała stan swojego konta. Powinno wystarczyć na początek. Mieszkanie w innym rejonie — to dobrze. Lokatorzy wyprowadzają się za miesiąc. Musi wytrzymać jeszcze miesiąc i nie dać się zdemaskować. *** Tomek wyszedł do pracy, długo całował synka w pulchny policzek i obiecywał wrócić wcześniej. Patrzyła na tę scenę z narastającą odrazą. Jak mógł ją tak perfidnie okłamywać? Czy takie rzeczy w ogóle można ukrywać?! Gdy wyszedł, wyjęła list. Aż ją korciło otworzyć i przeczytać, ale bała się. A jeżeli przeczyta, nie będzie już mogła odejść? Może tam jest coś… — Nie, — powiedziała sama do siebie stanowczo. — To nie ma już znaczenia. Kłamał mi dwa lata! Ktoś zadzwonił do drzwi. Drgnęła. Kto to? Rodzice zawsze się zapowiadają. Przyjaciółki? Zerknęła przez wizjer — na klatce stał Kuba. Nerwowo przestępował z nogi na nogę i rozglądał się na boki. Otworzyła drzwi. — Kuba? Tomek jest w pracy. — Wiem, Żeniu… — Kuba zmieszał się, chowając ręce do kieszeni kurtki. — Przechodziłem akurat. Tomek mówił, iż może zostawił klucze od garażu w domu? Mówił, iż mają być na półce. — Klucze? — uniosła brew. — Nie ma tu żadnych kluczy. Ani na półce, ani w przedpokoju. Na pewno tu je zostawił? — Tak mówił… Słuchaj, Żenia, Tomek kazał mi też odebrać coś z poczty. Sprawdziłem skrzynkę, pusto. Ty może dziś odbierałaś pocztę? — Odbierałam. Co z tego? Kuba przełknął ślinę. — Nic. Czekamy na jakieś powiadomienie do części samochodowych, Tomek chciał, żebym sprawdził. Żenia powoli wróciła do kuchni, wzięła szarą kopertę i wróciła do drzwi. — Tego szukasz? — podała mu list. Kuba zbladł. — Żeniu, to nie tak… Tomek… To… — Czego nie powinnam wiedzieć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że oboje mnie uważacie za naiwkę?! Że mam dziecko z człowiekiem, którego przeszłość to tajemnica? — Żeniu, on chciał dobrze! — Kuba mówił szybko, cicho. — Chciał normalnego życia, bez tego wszystkiego. Jego matka… To trudna osoba, Tomek wycierpiał przez nią tyle, iż sobie nie wyobrażasz. Nie złośliwie, rozumiesz? Po prostu wyparł ją z życia, żeby cię nie przestraszyć. — Wyparł?! — prychnęła gorzko. — Kuba, jak można wymazać matkę? I to tak podstępnie. Odebrał mi prawo wyboru! Powinnam wiedzieć, za kogo wychodzę. — Jaka rodzina?! — machnął ręką Kuba. — Tam nie ma rodziny. Tylko ona i jej… przekręty. Żeniu, oddaj list, dobrze? Nie czytałaś go, prawda? Oddam Tomkowi, sam ci wszystko powie. — Wyjdź, Kuba — powiedziała cicho. — I listu ci nie dam. Jest do Tomka Suworowa, więc sam go odbierze z mojej ręki. Zatrzasnęła mu drzwi przed nosem. *** Cały dzień był jak we mgle. Karmiła synka, ubierała, wychodziła na spacer, ale myślami wciąż wracała do tej sytuacji. Co zabrać w pierwszej kolejności? Wózek, łóżeczko, dokumenty. Meble? Do licha z nimi. W swoim mieszkaniu na obrzeżach miasta miała starą tapczan i szafę. Starczy. Do szóstej wieczoru była zupełnie spokojna. Nakryła do stołu, zrobiła kolację, położyła syna spać. I czekała na męża. — O, pachnie wspaniale! — wrócił z pracy, udając, iż nic się nie stało. — Spójrz, co kupiłem. Nową pozytywkę dla Nikodema! Ciche melodie, do snu. Siedziała cicho, a przed nią szara koperta. Tomek zerknął do kuchni i od razu przestał udawać. — Kuba znalazł? — zapytał ponuro. — Ja znalazłam. Kuba po twojej prosił, żeby ją zabrać. Nie dałam… Opadł ciężko na krzesło. — Dlaczego, Tomek? Dlaczego powiedziałeś, iż nie żyje? — Bo dla mnie zmarła dwanaście lat temu — uniósł na nią oczy. Zbierały się w nich łzy. — Gdy pierwszy raz trafiła do więzienia. Potem wyszła, była na wolności pół roku i znów wróciła za kratki. Żeniu, ty masz normalny dom — twój tata inżynier, mama nauczycielka. Nie zrozumiałabyś nawet, jaką ona jest osobą. Zawodowa oszustka. Aferzystka. — I miałeś prawo mnie okłamywać? Rok?! — krzyknęła. — Rozumiesz, iż jednym ruchem zniszczyłeś moje zaufanie do ciebie? — Bałem się, iż odejdziesz! — krzyknął. — Powiedziałabyś: „Nie, matka bandytka, co to za rodzina”. Chciałem, żeby Nikodem miał normalne dzieciństwo. A tak, uznałem, iż lepiej ojciec sierota niż syn złodziejki! — A teraz będzie miał ojca po rozwodzie — ucięła zimno. Tomek zamarł. — Co? Żeniu, co ty mówisz? Przez ten list? Przez to, iż ukryłem? — Przez to, iż cię nie znam, Tomku. Potrafiłeś tak łatwo wymyślić śmierć matki, co jeszcze przede mną ukrywasz? Kim jest twój ojciec? Może też nie „zniknął”, tylko siedzi gdzieś obok? — Żeniu, nie opowiadaj głupot… — Nie, nie opowiadam. Powiedziałam już lokatorom — za miesiąc się wyprowadzam. Jutro składam pozew. Tomek błagał, klęczał, tłumaczył, iż wszystko robił dla dobra rodziny. Ale ona nie słuchała. Już podjęła decyzję. *** Najemcy się wyprowadzili, Żenia z synem mieszka u siebie na obrzeżach. Rozwiedli się, ale Tomek nie traci nadziei, iż żonę jeszcze odzyska. Nie rozumie, co zrobił nie tak — przecież tylko chronił rodzinę… Synka widuje regularnie, zapewnia mu wszystko. ale odzyskać miłość ukochanej kobiety już nie potrafi. Żenia nie chce z nim być znów razem.