Żona dowiaduje się za późno prawdy o rodzinie męża: list z więzienia, tajemnice z przeszłości i rozp…

Tego szukasz? podała mu list.
Kuba zbladł.
Żanetko ty Nie myśl sobie Marek To
O czym nie powinnam myśleć, Kubo? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że oboje macie mnie za naiwnego fiołka?!
W sensie miesiąc? Żanetko, przecież umawialiśmy się, iż do jesieni na pewno!

Mój młodszy dopiero zaczął chodzić do przedszkola, znalazłam sobie pracę niedaleko

Co się stało?

Przecież płacimy regularnie, nie robimy problemów

Nie o was chodzi Żaneta się zawahała. Muszę wrócić do swojego mieszkania.

Dlaczego? Pokłóciłaś się z mężem?

Proszę, nie zadawaj mi zbędnych pytań.

Dokładnie miesiąc od dziś!

Zrobię rozliczenie, kaucję oddam.

Przepraszam

Rozłączyła się i zadrżała. Chciała już tylko zamknąć ten rozdział

***

Wzrok Żanety nie mógł oderwać się od koperty leżącej na kuchennym stole.

Zwyczajna, którą pięć minut temu wyciągnęła ze skrzynki razem z reklamami i rachunkiem za internet.

Zazwyczaj pocztę odbierał Marek, ale dziś akurat to ona zajrzała do skrzynki

Stempel. Adres zwrotny. ZK nr 6.

Nazwisko nadawcy: Lucyna Markowska.

To imię słyszała od męża parokrotnie tak właśnie nazywała się jego matka. Czyli teściowa, którą Żaneta nigdy choćby nie widziała.

Była pewna, iż kobieta, która dała życie Markowi, nie żyje.

Nie mam nikogo, Żanetko powiedział Marek na trzecim spotkaniu, gdy siedzieli w taniej kawiarni, ogrzewając się po spacerze w deszczu. Ojciec odszedł zanim się urodziłem, nigdy go nie widziałem.

A mama odeszła, jak miałem dwadzieścia lat. Serca nie wytrzymało. Jestem trochę jak bez korzeni. Sam.

Zupełnie sam? zapytała z żalem. Ani ciotek, ani wujków?

Jacyś tam są pod Białymstokiem, ale kontaktu nie ma.

Wiesz, choćby lepiej. Bez rodzinnych dramatów, bez przymusowych obiadów u teściów czy teściowej. Tylko ty i ja.

Pomyślała wtedy:

Jaki on silny Przeszedł tyle i nie zgorzkniał

Otoczyła go taką opieką, jakby chciała mu nadrobić całe ciepło, którego nie dostał od matki.

Potem był ślub, skromny, tylko dla najbliższych.

Po jej stronie rodzice, dwie przyjaciółki, po jego tylko najlepszy przyjaciel z dzieciństwa, Kuba, który przez całe wesele był dziwnie milczący i unikał jej wzroku.

Wtedy uznała to za nieśmiałość. Teraz wiedziała: Kuba po prostu bał się powiedzieć za dużo.

Gdzie ona jest pochowana? spytała Żaneta pół roku po ślubie. Może pojedziemy, uporządkujemy grób? W końcu mama

Marek wtedy się spiął. Odwrócił się, poprawiając kołnierzyk.

Daleko, kochanie. W innym województwie. Cmentarz zamknięty prawie.

Sam kiedyś pojadę, nie zaprzątaj sobie tym głowy. Nie chcę cię tam zabierać, zła energia.

Lepiej skupmy się na żyjących, co?

I uwierzyła. Gpia!

***

Drzwi wejściowe otworzyły się, Żaneta drgnęła i gwałtownie schowała kopertę do szuflady pod kuponami z Biedronki.

Cześć, kochanie! jak zawsze pogodny głos Marka. Jak nasz mistrz? Nie rozrabiał?

Wszedł do kuchni, podszedł do Żanety, chciał pocałować ją w czubek głowy, ale ta się odsunęła.

Co się stało? Zmęczona? spytał, patrząc jej w oczy. Mały znowu nie dał ci spać?

Przebiorę się, zabiorę go, ty odpocznij.

I kolację ogarnę.

Nie trzeba, nie jestem głodna. Marek, przynieśli dzisiaj pocztę

Zamarł na sekundę, ale Żaneta to zauważyła.

Tak? Co tam? Rachunki znowu?

Rachunki. Jakieś reklamy. I tyle.

Rozluźnił się wyraźnie i odetchnął z ulgą.

No to świetnie! Lecę umyć ręce i do synka. Tęskniłem okropnie.

Żaneta patrzyła za nim. Człowiek, z którym dzieliła życie oszukiwał ją.

Oszukiwał tak bezwstydnie, aż robiło się niedobrze.

Jestem sierotą mówił.

A z zakładu karnego list pisała Lucyna Markowska.

Za co siedzi? Zabiła kogoś? Ukradła? Oszukała? Ile jeszcze ma do odsiedzenia?

Oczami wyobraźni Żaneta zobaczyła, jak za rok czy dwa ktoś dzwoni do drzwi, a na progu stoi kobieta z ciężkim spojrzeniem i przeszłością na Rakowieckiej*.

I powie:
Dzień dobry, synku. Cześć, synowo. A gdzie mój wnuczek? Teraz u was zamieszkam!

Żaneta o siebie się nie bała. Bała się o Nikosia.

Jak dziecko ma dorastać przy babci, która była w więzieniu?!

Jak dopuścić kryminalistkę do dziecka?!

Żanetko, herbaty chcesz? zawołał Marek z pokoju. W Lidlu są promocje na pieluchy, znalazłem ulotkę. Może jutro skoczę.

Nie odpowiedziała. Właśnie otwierała aplikację bankową, sprawdzając stan konta.

Powinno wystarczyć na początek. Mieszkanie w innej dzielnicy dobrze.

Lokatorzy wyprowadzą się za miesiąc. Najważniejsze wytrzymać ten czas i się nie zdradzić.

***

Marek poszedł do pracy, długo całował Nikosia w policzek i obiecywał wrócić wcześniej.

Żaneta patrzyła na nich z rosnącym obrzydzeniem. Jak on mógł tak perfidnie ją okłamywać? Czy takie rzeczy można zatajać?!

Gdy wyszedł, wyciągnęła list. Ręce ją świerzbiły, by go otworzyć ale bała się.

A jeżeli po przeczytaniu już nie będzie mogła odejść? jeżeli tam coś jest

Nie, powiedziała sobie stanowczo. Nieważne, co tam jest. On kłamał przez prawie dwa lata!

Ktoś zadzwonił do drzwi. Żaneta zadrżała. Kto to?

Rodzice zawsze zapowiadają się wcześniej. Przyjaciółki? Spojrzała przez wizjer na klatce stał Kuba.

Nerwowo przestępował z nogi na nogę, zerkając na windę.

Otworzyła.

Kuba? Marek w pracy.

Wiem, Żanetko zawahał się, chowając ręce do kieszeni. Przejeżdżałem. Pomyślałem, iż Marek mógł zostawić klucze do garażu?

Mówił, iż są na komodzie.

Klucze? uniosła brwi. Nie ma na komodzie żadnych kluczy. I w przedpokoju też nie. Pewny jesteś, iż tu zostawił?

No, tak mówił Słuchaj, Żanetko, Marek jeszcze prosił, żebym coś sprawdził w skrzynce. Sprawdziłem pusto. Ty nie brałaś dzisiaj poczty?

Brałam. Czemu pytasz?

Kuba przełknął ślinę.

No, tak tylko. Części do samochodu miały przyjść, Marek prosił mnie sprawdzić, czy nie ma awizo.

Żaneta wróciła na kuchnię, wzięła szarą kopertę i wróciła do drzwi.

Tego szukasz? podała mu list.

Kuba zbladł.

Żanetko to nie myśl sobie Marek To

O czym nie powinnam myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że we dwóch macie mnie za głupiutką gołąbkę?!

Że urodziłam dziecko człowiekowi, którego pochodzenie to jeden wielki sekret?

Żanetko, on po prostu chciał dobrze! Kuba szepnął pospiesznie. Chciał normalnego życia, bez tego wszystkiego.

Jego matka trudna osoba, Marek przez nią sporo wycierpiał.

Nie ze złości, zrozum, po prostu ją odciął, żeby cię nie straszyć.

Odciął? gorzko się uśmiechnęła. Kuba, jak można wyciąć matkę z pamięci? Jeszcze tak podstępnie?

Odebrał mi prawo wyboru! Miałam prawo wiedzieć, do jakiej rodziny wchodzę.

Jaka tam rodzina! Kuba machnął ręką. Tam już tylko ona i jej ciemne sprawy.

Żanetko, oddaj ten list, dobrze? Nie czytałaś go nawet? Oddam Markowi, sam ci wszystko powie.

Wyjdź, Kuba. powiedziała cicho. I nie oddam ci listu. Jest adresowany do Marka Markowskiego, sam go odbierze. Z moich rąk.

Zamknęła stanowczo drzwi przed osłupiałym Kubą.

***

Cały dzień minął we mgle. Żaneta opiekowała się synem, ubierała go, wychodziła na spacer, ale myślami była zupełnie gdzie indziej.

Co wziąć najpierw? Wózek, łóżeczko, dokumenty. Meble niech sobie będą.

Jej własne mieszkanie na obrzeżach miał starą tapczan i szafę. Wystarczy.

Do wieczora była już całkowicie spokojna.

Nakryła do stołu, zrobiła kolację, ułożyła syna i usiadła czekać na męża.

Mmm, jak pięknie pachnie! mąż, wracając z pracy, udawał, iż wszystko po staremu. Patrz, co kupiłem. Nową karuzelę do łóżeczka Nikosia! Z melodiami.

Żaneta siedziała w milczeniu przy stole, a na blacie leżała szara koperta. Marek zobaczył ją na kuchni i natychmiast przestał udawać.

Znalazł Kuba? spytał ponuro.

Ja znalazłam. A Kuba przyszedł na twoją prośbę, próbował zabrać. Nie oddałam

Mąż ciężko opadł na krzesło naprzeciw.

Dlaczego, Marek? Dlaczego powiedziałeś, iż zmarła?

Bo dla mnie wtedy umarła, dwanaście lat temu spojrzał na nią, oczy przesłonięte łzami. Kiedy pierwszy raz ją zamknęli. Potem wyszła, pół roku była na wolności i znów trafiła do więzienia.

Ty z porządnej rodziny, ojciec inżynier, mama nauczycielka. choćby byś nie zrozumiała, co ona opowiada. Oszustka zawodowa. Kombinatorka.

I uznałeś, iż masz prawo mnie okłamać? Rok całe? podniosła głos. Rozumiesz, iż przez to utraciłam do ciebie wszelkie zaufanie?

Bałem się, iż odejdziesz! Że powiesz: Nie, on jest synem kryminalistki, pewnie coś w nim siedzi.

Chciałem, żeby Nikodem dorastał w normalnym domu. I uznałem, iż lepszy mąż-sierota niż syn złodziejki!

Teraz będzie miał ojca po rozwodzie powiedziała chłodno Żaneta.

Marek zamarł.

Jak to? Co ty Przez ten list? Przez to, iż ukrywałem?!

Przez to, iż cię nie znam, Marku. Skoro wymyśliłeś śmierć matki, to o czym jeszcze kłamiesz?

Kim jest twój ojciec? Może jego też nie nie ma, tylko siedzi gdzieś obok?

Żanetko, nie gadaj głupot

Mówię, co myślę. Powiedziałam lokatorom, za miesiąc się wyprowadzam. Jutro składam pozew o rozwód.

Marek błagał. Klękał, prosił, tłumaczył, iż to było dla jej dobra.

Ale Żaneta już postanowiła.

***

Lokatorzy się wyprowadzili, teraz Żaneta z synem mieszka u siebie. Małżeństwo się rozpadło, ale Marek wciąż marzy, iż żona wróci. On nie rozumie, co zrobił nie tak. Przecież chciał tylko chronić rodzinę

Syna odwiedza, zapewnia mu wszystko, co trzeba. Ale zaufania ukochanej kobiety już odzyskać nie może. Żaneta nie ma zamiaru do niego wracać.

—
*Rakowiecka znany adres więzienia w Warszawie, symboliczne.