To tego szukasz? podała mu list.
Kacper zbladł jak świeca.
Jadzia, ty… nie myśl, że… Wojtek To nie…
O czym nie powinnam myśleć, Kacper? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że obydwaj traktujecie mnie jak łatwowierną stokrotkę?!
Jak to miesiąc? Jadzia, przecież się umawialiśmy, iż przynajmniej do jesieni!
Mój młodszy dopiero zaczął chodzić do przedszkola, znalazłam pracę po sąsiedzku…
O co tu chodzi?
Płacimy regularnie, nie robimy problemów
To nie o was chodzi Jadzia zawahała się. Muszę wrócić do swojego mieszkania.
Co się stało? Pokłóciłaś się z mężem?
Nie drąż, proszę cię.
Idealnie miesiąc od dziś.
Zrobię rozliczenie, oddam kaucję.
Przepraszam…
Jadzia rozłączyła się i zadrżała. Chciała już wreszcie postawić kropkę w tym koszmarnym śnie
***
Nie mogła oderwać wzroku od koperty leżącej na kuchennym stole.
Zwykła koperta, którą ledwie kwadrans temu wyłowiła ze skrzynki razem z reklamami i rachunkiem z Orange.
Zazwyczaj po listy chodził Wojtek, ale dzisiaj nie wiedzieć czemu wsadziła rękę w skrzynkę właśnie ona
Pieczątka. Adres zwrotny. ZK nr 6.
I nazwisko nadawcy: Szymańska Genowefa.
To imię Jadzia znała mąż wspominał kilkukrotnie, tak zwała się jego matka. Teściowa, którą Jadwiga nie ujrzała nigdy choćby w przelocie.
Nie miała pojęcia, iż kobieta, która dała życie jej mężowi, w ogóle żyje.
Nie mam nikogo, Jadzia powiedział Wojtek przy trzecim spotkaniu, kiedy to grzali się przy taniej kawie po ulewnym spacerze po Nowym Świecie. Ojciec odszedł zanim się urodziłem, choćby nie wiem jak wyglądał.
A mama… mamę straciłem, gdy miałem dwadzieścia lat. Serca nie wytrzymało. Więc jestem taki sam-siem. Jak dmuchawiec.
Całkiem sam? Jadzia niemal się rozpłakała z żalu. Ani cioć, ani wujków?
Ktoś tam jest na drugim końcu Polski, ale kontakt się urwał dawno.
Wiesz co, to choćby lepiej. Żadnych dramatów rodzinnych, żadnych przydługich niedzielnych obiadów u teściowej albo teścia. Tylko my.
Pomyślała wtedy:
Boże, jaki to silny człowiek. Przeżył tyle i nie stwardniał
Otoczyła go czułością, jakby próbując nadrobić wszystko, czego nie dała mu matka.
Potem była skromna uroczystość w urzędzie, swojsko, prosto.
Po jej stronie rodzice, dwie przyjaciółki, po jego tylko stary druh, Kacper, cały wieczór dziwnie cichy, z oczu Jadzi raczej uciekający.
Uznała to wtedy za wrodzoną nieśmiałość. Dopiero dziś zrozumiała: Kacper zwyczajnie bał się powiedzieć o jedno słowo za dużo.
A gdzie jest jej grób? spytała kiedyś pół roku po ślubie. Może pojechalibyśmy, trochę posprzątali? W końcu mama
Wojtek wtedy zmieszał się. Odwrócił wzrok, poprawił kołnierzyk.
Daleko, Jadzia. Na końcu województwa. Stary cmentarz, ledwie otwarty.
Sam kiedyś pojadę, nie zaprzątaj się tym. Nie chcę z tobą tam jechać, ciężka aura.
Lepiej myślmy o żywych, dobrze?
Uwierzyła. Naiwna!
***
Drzwi wejściowe skrzypnęły, Jadzia aż podskoczyła i gwałtownie ukryła kopertę w szufladzie, przykrywając kuponami z Biedronki.
Cześć, kochana! głos Wojtka z przedpokoju był radosny i znajomy. Jak się nasz mistrz dziś sprawował? Nie rozrabiał?
Wszedł do kuchni, podszedł do niej, chciał pocałować ją w czubek głowy, ale ona instynktownie się cofnęła.
Co się dzieje? Jesteś zmęczona? zmarszczył brwi, zaglądając jej w oczy. Nikodem znowu nie dał ci spać?
Chodź, przebiorę się, zajmę Małym, a ty sobie odpocznij.
I kolację sam zrobię.
Nie trzeba, nie jestem głodna. Wojtek, był dziś listonosz
Zastygł na ułamek sekundy zauważyła to aż za dobrze.
Tak? I co tam przyszło? Znowu rachunki?
Rachunki. Reklamy. Nic wielkiego.
Odprężył się i westchnął.
To dobrze! To idę do synka. Stęskniłem się jak pies.
Jadzia patrzyła za nim. Człowiek, z którym dzieliła życie, przestrzeń i najgłębsze sekrety, stał teraz w kuchni i bezczelnie kłamał.
Kłamał do żywego, aż mdliło.
Jestem sierotą mówił.
A tymczasem z zakładu karnego nr 6 pisała Genowefa Szymańska.
Za co tam siedzi? Kogoś skrzywdziła? Coś ukradła? I ile jej jeszcze zostało?
Jadzia zobaczyła, jak przez mgłę, iż lada moment zapuka ktoś do drzwi, a na progu stanie kobieta z ciężkim spojrzeniem i bliźniaczo znajomymi oczami.
I powie:
Witaj, synu, witaj, synowo. Gdzie wnuczek? Teraz ja z wami zamieszkam!
Nie bała się o siebie, bała się o Nikodema.
Jak on będzie dorastał przy babci o kryminalnej przeszłości?
Jak w ogóle dopuścić do dziecka kogoś po odsiadce?!
Jadzia, herbaty? zawołał z pokoju. W Lidlu promo na pieluchy, znalazłem gazetkę. Trzeba jutro skoczyć.
Nie odpowiedziała. Już otwierała aplikację PKO, sprawdzając, ile jej jeszcze zostało na koncie.
Powinno wystarczyć na start. Mieszkanie w innej dzielnicy super.
Lokatorzy wyprowadzą się za miesiąc. Najważniejsze: przetrwać ten miesiąc i nie wydać się.
***
Wojtek poszedł do pracy, wcześniej całując Nikodema w pulchne policzki, obiecywał szybciej wrócić.
Patrzyła na to z odrazą. Jak można było tak perfidnie ją okłamywać? To w ogóle można przemilczeć?!
Gdy został sama, wyjęła list. Ręce się jej trzęsły, chciała rozpieczętować i przeczytać, ale bała się.
A jak przeczyta i już nie zdoła odejść? Co, jeżeli tam jest coś, co zmieni wszystko?
Nie powiedziała do lustra. To już nieważne, co tam pisze. Kłamał przez dwa lata.
Nagle dzwonek. Jadzia aż zdrętwiała. Kto to może być?
Rodzice zawsze dzwonią. Przyjaciółka? Spojrzała przez judasza na klatce stał Kacper.
Sapie, nerwowo stuka butem, co chwila zerkając na windę.
Otworzyła.
Kacper? Ale Wojtek jest w pracy.
Wiem, Jadzia… Kacper wbił ręce głęboko w kieszenie. Tylko myślałem, iż może klucze do garażu zostawił. Miał na szafce leżeć.
Klucze? lekko podniosła brwi. Na żadnej szafce nie leżą. Na wieszaku też pusto. Na pewno u nas?
Tak mówił I jeszcze Jadzia, Wojtek prosił, żebym zajrzał do skrzynki, czy nie ma poczty. Zerknąłem pusto. Ty dziś brałaś pocztę?
Brałam. Czemu pytasz?
Kacper przełknął ślinę.
Tak tylko Paczki z częściami się spodziewamy, Wojtek prosił je wypatrywać.
Wolnym krokiem wróciła do kuchni, wzięła z szafki szarą kopertę.
To tego szukasz? podała mu list.
Kacper zbladł.
Jadzia, nie nie myśl Wojtek To naprawdę nie tak…
O czym nie mam myśleć, Kacper? Że matka mojego męża żyje i gnije za kratami? Że obaj zrobiliście ze mnie idiotkę?
Że urodziłam dziecko człowiekowi, którego „dobre korzenie” to tylko bajka?
Jadźka, on chciał jak najlepiej! wyrzucił z siebie gorączkowo, ściszając głos. Chciał normalności, wiesz? Matka… Ona mu zrobiła piekło. Chciał ci oszczędzić tych historii.
On nie zły, on wyciął to wszystko dla twojego dobra.
Wyciął?! Jadzia parsknęła. Jak można „wyciąć” matkę z życiorysu? To podłość.
Odebrał mi prawo wyboru! Powinnam wiedzieć do jakiego domu wchodzę.
Tam nie ma domu! Kacper zamaszyście machnął ręką. Ona została sama ze swoimi przekrętami. Tyle jest rodziny.
Jadźka, daj list, co? choćby nie otworzyłaś. Ja przekażę Wojtkowi, on sam pogada.
Idź sobie, Kacper powiedziała cicho. I nie zabierzesz listu. Jest do Wojciecha Szymańskiego. Odbierze go osobiście. Ode mnie.
Z hukiem zatrzasnęła mu drzwi przed nosem.
***
Dzień upłynął w gęstej mgle. Jadzia karmiła synka, przewijała, szła z nim na podwórko pod wysokie bloki, ale wszystko wydawało się nierealne, jak kartki z powieści.
Co spakować najpierw? Wózek, dokumenty, ubrania synka. Meble niech zostaną. W jej własnym mieszkaniu na Ursynowie była tapczanowa i wysłużona szafa. Wystarczy.
Do szóstej po południu nic już jej nie ruszało.
Nakryła do stołu, zrobiła kolację, ułożyła synka spać. Usiadła i czekała.
Oj, jak tu pachnie! Wojtek robił wszystko, by sprawiać wrażenie, iż nic się nie stało. Zobacz, co kupiłem. Pozytywka do łóżeczka Nikodema. Gra kołysanki.
Milczała. Na stole leżała szara koperta. Wojtek wszedł i od razu spadła mu maska.
Znalazł Kacper? wyszeptał.
Ja znalazłam. Kacper przyszedł na twoją prośbę. Chciał zabrać. Nie dałam.
Opadł ciężko na krzesło.
Czemu, Wojtek? Po co wymyślałeś jej śmierć?
Bo dla mnie umarła dwanaście lat temu podniósł na nią oczy pełne łez. Kiedy pierwszy raz ją wsadzili. Potem wyszła, pół roku na wolności, znów wróciła za kratki.
Jadziu, ty jesteś z normalnego domu twój tata inżynier, mama nauczycielka. choćby nie zrozumiałabyś jej słów. Ona całe życie była oszustką.
I to dawało ci prawo do kłamstw? Przez rok?! podniosła głos. Czy ty rozumiesz, iż odebrałeś mi zaufanie do ciebie?
Bałem się, iż mnie zostawisz! huknął. Gdybyś usłyszała, iż matka mi siedzi, pomyślałabyś: „O, zły gen, nie chcę takiego!”
Chciałem, by Nikodem dorastał w normalności. Lepiej już ojciec sierota niż syn złodziejki.
To teraz będzie miał ojca po rozwodzie powiedziała lodowato.
On zamarł.
Co?… O co ci chodzi? Przez ten list? Przez to, iż ukryłem?
Przez to, iż ciebie nie znam, Wojtek. jeżeli byłeś w stanie zmyślić własną matkę, co jeszcze ukrywasz?
A twój ojciec? Może on też nie zniknął, tylko razem z nią siedzi?
Jadzia, błagam
Nie ma co błagać. Napisałam do lokatorów. Za miesiąc się wyprowadzam. Jutro składam pozew.
Błagał ją. Klękał, płakał. Tłumaczył, iż to dla dobra rodziny.
Nie słuchała. Miała już w sobie ciszę i pewność.
***
Lokatorzy się wynieśli, Jadzia zamieszkała z synem na Ursynowie. Rozwód stał się faktem. Wojtek nie traci jednak nadziei i stara się ją odzyskać nie rozumiejąc, gdzie popełnił błąd. Przecież tak bardzo starał się o rodzinę
Nikodema odwiedza regularnie, daje wszystko czego trzeba. Ale do Jadzi już nie ma wstępu. Dla niej sprawa zamknięta.
