Znowu do niej – Czy znowu do niej idziesz? Marzena zadała pytanie, choć znała odpowiedź. Dymitr kiw…

Znowu do niej

Znowu idziesz do niej?

Małgorzata zadała pytanie, choć doskonale znała odpowiedź. Dariusz skinął głową, nie patrząc jej w oczy. Naciągnął kurtkę, sprawdził kieszenie klucze, telefon, portfel. Wszystko jest. Może wyjść.

Małgorzata czekała. Chociaż słowa. Choćby przepraszam albo zaraz wrócę. Dariusz jednak tylko otworzył drzwi i wyszedł. Zamek cicho kliknął, jakby przepraszał za swojego właściciela.

Małgorzata podeszła do okna. Podwórko zalane przygaszonym światłem latarni. Bez problemu wypatrzyła znajomą sylwetkę. Dariusz szedł szybko, zdecydowanie. Jak ktoś, kto dokładnie wie, dokąd zmierza. Do niej. Do Anki. Do ich siedmioletniej Zosi.

Małgorzata oparła czoło o zimną szybę.

Przecież wiedziała, od samego początku wiedziała, co ją czeka. Gdy ich drogi się skrzyżowały, Dariusz miał jeszcze żonę formalnie. Pieczątka w dowodzie, wspólne mieszkanie, dziecko. Z Anką już nie mieszkał wynajmował pokój, zaglądał do niej tylko dla córki.

Ona mnie zdradziła, powiedział wtedy Dariusz. Nie potrafiłem wybaczyć. Złożyłem pozew o rozwód.

I Małgorzata mu uwierzyła. Bo chciała wierzyć. Bo zakochała się głupio, rozpaczliwie, jak siedemnastolatka z liceum. Spotkania w kawiarni, długie rozmowy przez telefon, pierwszy pocałunek w deszczu przy jej klatce. Dariusz patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą na świecie.

Rozwód. Ich ślub. Nowe mieszkanie, wspólne plany, rozmowy o przyszłości.
A potem wszystko się zaczęło.

Najpierw telefony. Darek, przynieś Zośce lek chora jest. Darek, cieknie mi kran, co mam zrobić? Darek, córka płacze, chce cię widzieć, przyjedź natychmiast.

Dariusz jechał za każdym razem.

Małgorzata próbowała zrozumieć. Dziecko to święte. Córka nie winna, iż rodzice się rozstali. Powinien być blisko, pomagać, uczestniczyć.
Czasem Dariusz słuchał jej, próbował stawiać granice byłej żonie.
Ale Anka potrafiła znaleźć sposób.

Nie przyjeżdżaj w weekend, Zosia nie chce cię widzieć.
Nie dzwoń, stresujesz ją.
Pytała, dlaczego tata nas zostawił. Nie wiedziałam, co powiedzieć.
I Dariusz pękał. Gdy odmawiał kolejnej pilnej prośbie Anka trafiała w czuły punkt, atakowała przez córkę. Tydzień później Zosia powtarzała słowa mamy: Nie kochasz nas. Wybrałeś inną panią. Nie chcę cię znać.

Siedmiolatka sama by tego nie wymyśliła.

Po takich rozmowach Dariusz wracał do domu rozbity, z poczuciem winy, martwymi oczami. A gdy trzeba, znowu biegł do byłej byleby Zosia nie zamknęła się na niego, byleby nie patrzyła na niego obcym, chłodnym wzrokiem.
Małgorzata rozumiała. Naprawdę rozumiała.

Ale była już zmęczona.

Sylwetka Dariusza zniknęła za rogiem kamienicy. Małgorzata oderwała czoło od szyby, odruchowo przetarła skórę został czerwony ślad.
Puste mieszkanie przygniatało ją.

Prawie północ, gdy w zamku przekręcił się klucz.
Małgorzata siedziała w kuchni, przed nią dawno wystygnięta herbata. choćby nie tknęła patrzyła tylko, jak na powierzchni robi się ciemna skorupka. Trzy godziny. Trzy godziny czekała, nasłuchując każdego dźwięku na klatce.

Dariusz wszedł cicho, zdjął kurtkę, powiesił na haczyk. Ruszał się ostrożnie, jak ktoś, kto próbuje prześlizgnąć się niezauważony.

Co tym razem się wydarzyło?

Małgorzata zdziwiła się, iż brzmi tak spokojnie. Trzy godziny przygotowywała te słowa, a o północy wszystko w niej wypaliło się do cna.
Dariusz chwilę milczał.

Zepsuł się podgrzewacz. Trzeba było naprawić.

Małgorzata powoli podniosła wzrok. Stał w progu kuchni, nie wchodząc, patrzył gdzieś obok niej, w ciemne okno.

Przecież nie potrafisz naprawiać podgrzewaczy.
Fachowca wezwałem.
I musiałeś tam czekać? Małgorzata odsunęła szklankę. Nie mogłeś zadzwonić do niego stąd? Z telefonu?

Dariusz zmarszczył czoło, skrzyżował ręce. Cisza gęsta, brzydka.

Może wciąż ją kochasz?

Spojrzał na nią ostro, z żalem i gniewem.

Co ty wygadujesz? Przecież wszystko robię dla córki. Dla Zosi! Tu nie chodzi o Ankę!

Wszedł do kuchni, Małgorzata odruchowo odsunęła się z krzesłem.

Wiedziałaś, z kim się związałaś. Wiedziałaś, iż muszę tam bywać mam dziecko. I co teraz? Będziesz urządzać sceny za każdym, gdy jadę do córki?

Zawiązało jej się w gardle. Chciała mu odpowiedzieć pewnie, mocno, ale zamiast tego oczy ją zaszczypały i po policzku spłynęła łza.

Myślałam urwała, połknęła ślinę. Myślałam, iż chociaż będziesz udawał, iż mnie kochasz. Choćby udawał.
Gosiu, przestań już
Mam dość! głos jej się załamał, aż sama nie poznawała swojego krzyku. Mam dość bycia choćby nie na drugim miejscu! Na trzecim! Po byłej żonie, po jej zachciankach, po zepsutym podgrzewaczu o północy!

Dariusz uderzył dłonią w framugę drzwi.

Co chcesz, żebym zrobił? Żebym porzucił córkę? Przestał do niej jeździć?
Chcę, żebyś choć raz wybrał mnie! Małgorzata wstała. Szklanka przechyliła się, herbata rozlała się na stół. Choć raz powiedział nie! Nie mnie jej! Ance!
Mam już dość twoich awantur!

Dariusz odwrócił się, chwycił kurtkę z haczyka.

Dokąd idziesz?

Zamiast odpowiedzi drzwi trzasknęły.

Małgorzata została pośrodku kuchni, herbata kapała na linoleum, w uszach dzwoniło. Chwyciła telefon, wybrała jego numer. Jeden sygnał, drugi, trzeci. Abonent nie odpowiada.

Jeszcze raz. I jeszcze.

Cisza.

Małgorzata powoli usiadła na krześle, przycisnęła telefon do piersi. Gdzie poszedł? Do niej? Znowu do niej? A może tylko błąka się po nocnej Warszawie, wściekły i rozżalony?
Nie wiedziała. To poczucie niewiedzy bolało najbardziej.

Noc ciągnęła się niemiłosiernie.

Małgorzata siedziała na łóżku, telefon w dłoni ekran raz gasł, raz rozświetlał się. Wybrać numer, posłuchać sygnałów, rozłączyć. Napisać: Gdzie jesteś?. Potem: Odezwij się, proszę. Jeszcze: Boję się. Wysyłała i patrzyła, jak pod każdym pojawia się tylko samotna szara ptaszyna. Nie dostarczono. Albo dostarczono, ale nie przeczytano. Jaka to już różnica.

O czwartej rano łzy przestały płynąć. Wyschły, zostawiając w niej pustkę, która brzęczała w środku. Wstała, zapaliła światło, otworzyła szafę.

Dość.

Starczy.

Walizka leżała na pawlaczu, zakurzona, z urwanym identyfikatorem z jakiejś dawnej podróży. Małgorzata zrzuciła ją na łóżko i zaczęła pakować rzeczy. Swetry, spodnie, bielizna. Bez sortowania po prostu wrzucała wszystko, co było pod ręką. Skoro jemu wszystko jedno jej też. Niech wraca do pustego mieszkania. Niech szuka, dzwoni, pisze wiadomości, których ona nie odczyta.

Niech zobaczy, jak to jest.

O szóstej Małgorzata stała w przedpokoju. Dwie walizki, torba na ramię, kurtka zapięta byle jak jedna poła dłuższa od drugiej. Spojrzała na pęk kluczy. Musiała zdjąć swój, zostawić na szafce.

Palce się nie słuchały.

Szarpała kółko, próbowała podważyć paznokciem, ale klucz nie ustępował, ręce się trzęsły, oczy znów piekły, choć nie wiadomo skąd

No niech to!

Pęk poleciał na podłogę, zadźwięczał o płytki. Przez chwilę patrzyła na niego potem opadła na walizkę, objęła kolana i się rozpłakała. Głośno, brzydko, z szlochem i urywanym tchem, jak wtedy, gdy rozwaliła ukochaną mamową wazon i wydawało się, iż świat się skończył.
Nie usłyszała nawet, jak otworzyły się drzwi.

Gosiu…

Dariusz ukląkł przed nią na zimnej podłodze korytarza. Pachniał dymem i nocną Warszawą.

Gosiu, wybacz. Wybacz mi, proszę.

Podniosła głowę. Twarz zalana łzami, opuchnięta, tusz rozmazany. Dariusz powoli złapał jej dłonie w swoje.

Byłem u mamy. Przez całą noc. Tak mnie zrugała uśmiechnął się krzywo. Postawiła mnie do pionu.

Małgorzata milczała. Patrzyła na niego i nie wiedziała, czy uwierzyć.

Złożę sprawę w sądzie przeciwko Ance. Ustalimy oficjalny grafik spotkań z Zosią. Poproszę o kuratora wszystko oficjalnie. I już nie pozwolę, by manipulowała, nastawiała córkę przeciwko mnie.

Ścisnął jej dłonie mocniej.

Wybieram ciebie, Gosiu. Słyszysz? Ciebie. Ty jesteś moją rodziną.

Coś drgnęło w jej piersi. Malutki kiełek nadziei, głupiący i uparty, który przez całą noc próbowała wyrwać z korzeniami.

Naprawdę?
Naprawdę.

Małgorzata zamknęła oczy. Uwierzy Dariuszowi. Uwierzy po raz ostatni. A życie i tak napisze swój scenariusz i tylko od nas zależy, czy odważymy się wybrać siebie oraz nie bać się zawalczyć o własną wartość.