Znowu do niej
Znowu do niej jedziesz?
Małgorzata zadała pytanie, choć doskonale znała odpowiedź. Dominik potakująco skinął głową, choćby na nią nie spojrzał. Wsadził ręce do kieszeni kurtki, sprawdził klucze, telefon, portfel wszystko było na swoim miejscu. Można wychodzić.
Małgorzata trwała w ciszy. Chciała usłyszeć choć słowo. Choćby przepraszam albo za chwilę wrócę. Tymczasem Dominik po prostu otworzył drzwi i wyszedł. Zamek kliknął cicho, delikatnie, niczym puszczał ciche przeprosiny za właściciela.
Małgorzata podeszła do okna, oparła czoło o zimną szybę. Podwórze rozświetlały słabe uliczne lampy, bez trudu wypatrzyła znajomą sylwetkę. Dominik szedł energicznym krokiem, z determinacją, jak ktoś, kto dobrze wie, dokąd zmierza. Do niej. Do Agnieszki. Do ich siedmioletniej córki, Zosi.
Małgorzata westchnęła głęboko.
Zawsze przecież wiedziała. Od samego początku rozumiała, na co się decyduje. Gdy się poznali, Dominik wciąż był żonaty. Oficjalnie. Wspólne mieszkanie, stempel w dowodzie, dziecko. Ale z Agnieszką już nie mieszkał wynajmował pokój, pojawiał się wyłącznie dla córki.
Ona mnie zdradziła powiedział wtedy Dominik. Nie mogłem wybaczyć, złożyłem papiery o rozwód.
I Małgorzata mu uwierzyła. Bo chciała uwierzyć. Bo zakochała się głupio, do szaleństwa, jak nastolatka. Randki w knajpach, długie rozmowy przez telefon, pierwszy pocałunek w deszczu pod jej blokiem. Dominik patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą na całym świecie.
Rozwód. Ich ślub. Nowe mieszkanie, wspólne plany, rozmowy o przyszłości. A potem wszystko się zaczęło.
Najpierw telefony. Dominik, przywieź Zośce lekarstwa, jest chora! Dominik, pękł kran nie wiem co robić! Dominik, znowu płacze, chce cię widzieć, przyjedź już! Zawsze jechał.
Małgorzata próbowała to zrozumieć. Dziecko jest najważniejsze. Córka nie zawiniła, iż rodzice się rozeszli. To logiczne powinien być blisko, pomagać.
Czasem słuchał jej, próbował stawiać granice. Ale Agnieszka zmieniała strategię.
Nie przyjeżdżaj w weekend. Zosia cię nie chce. Nie dzwoń, bo ją rozdrażnisz. Pytała, dlaczego ojciec nas zostawił nie wiedziałam jak odpowiedzieć. Dominik łamał się. Kiedy próbował odmówić kolejnej pilnej prośbie Agnieszka trafiała w czuły punkt. Po tygodniu Zosia zaczynała powtarzać jej słowa: Nie kochasz nas. Wybrałeś inną panią. Nie chcę cię widzieć.
Siedmiolatka nie wymyśliłaby tego sama.
Dominik wracał po takich rozmowach przybity, pełen winy, zmartwiony, jakby gdzieś wygasł w środku. I znowu biegł na każde wezwanie byleby córka nie patrzyła na niego obcym, chłodnym spojrzeniem.
Małgorzata rozumiała. Naprawdę rozumiała.
Ale była już zmęczona.
Dominik zniknął za rogiem. Małgorzata oderwała czoło od szyby, mimowolnie potarła skórę zostawiła na niej czerwony ślad po zimnie.
Pustka w mieszkaniu zaczynała uwierać.
Dochodziła prawie północ, gdy w zamku znowu przekręcił się klucz.
Małgorzata siedziała w kuchni przy wystygniętej już herbacie. choćby jej nie tknęła patrzyła tylko, jak na powierzchni powoli pojawia się ciemna błonka. Trzy godziny czekała, wsłuchując się w każdy dźwięk na klatce schodowej.
Dominik wszedł cicho, ściągnął kurtkę, odwiesił ją. Poruszał się ostrożnie, jakby chciał przemknąć niezauważony.
Co tym razem się stało?
Nawet sam był zdziwiony spokojem tego pytania. Przez trzy godziny układała sobie je w głowie i o północy już nie zostało w niej więcej emocji.
Dominik zawahał się chwilę.
Piecyk się zepsuł. Musiałem naprawić.
Małgorzata podniosła powoli wzrok. Stał w progu kuchni, nie wchodził dalej. Patrzył gdzieś za jej plecy, na ciemne okno.
Przecież nie potrafisz naprawiać piecyków.
Przyjechał fachowiec.
Musiałeś czekać? Małgorzata odsunęła od siebie kubek. Nie można było zadzwonić i zamówić go stąd?
Dominik zmarszczył brwi, skrzyżował ręce. Milczenie zgęstniało i zrobiło się ciężkie.
Może ty ciągle ją kochasz?
Teraz spojrzał jej prosto w oczy. Ostro, złością, żalem.
Co za głupoty! Wszystko robię dla Zosi! Dla córki! Agnieszka nie ma z tym nic wspólnego!
Wszedł do kuchni, Małgorzata odruchowo odsunęła się ze stołem.
Przecież wiedziałaś na co się piszesz. Że tam muszę bywać, iż mam dziecko. I co teraz będziesz robić sceny za każdym razem?
Szarpnęło ją w gardle. Chciała odpowiedzieć z godnością, ostro, ale zamiast tego w oczach stanęły łzy i popłynęła pierwsza.
Myślałam… urwała, przełknęła ślinę. Myślałam, iż chociaż będziesz udawał, iż mnie kochasz. Choćby przez chwilę.
Małgosiu, daj już spokój…
Mam dość! głos jej się załamał, nie poznawała siebie. Mam dość bycia nie na drugim, ale na trzecim miejscu! Za twoją byłą, jej zachciankami, za zepsutymi piecykami w nocy!
Dominik uderzył dłonią w futrynę.
Czego ode mnie oczekujesz?! Żebym zostawił córkę? Żebym do niej nie jeździł?!
Chcę, żebyś choć raz wybrał mnie! Małgorzata zerwała się z krzesła, kubek się zachwiał, herbata rozlała się po stole. Choć raz powiedział nie! Nie mi jej! Agnieszce!
Mam już dość tych awantur!
Dominik złapał kurtkę.
Dokąd idziesz?!
Drzwi trzasnęły w odpowiedzi.
Małgorzata stała pośrodku kuchni, herbata kapała na linoleum, w uszach wciąż wszystko dudniło. Sięgnęła po telefon, wybrała numer. Jeden sygnał, drugi, trzeci. Abonent niedostępny.
Jeszcze raz. I jeszcze.
Cisza.
Małgorzata powoli usiadła na krześle i przycisnęła komórkę do serca. Dokąd poszedł? Do niej? Znowu do niej? Czy snuje się po nocnych ulicach, wściekły, rozżalony? Nie wiedziała. Nieznajomość bolała najbardziej.
Noc dłużyła się w nieskończoność.
Małgorzata siedziała na łóżku, telefon w dłoni ekran gasł i znów się zapalał. Dzwonić, nasłuchiwać, rozłączać. Pisać: Gdzie jesteś?. Potem jeszcze: Odpowiedz, błagam. I jeszcze: Boje się. Wysyłać i patrzeć na szare ptaszki. Niedostarczone. Albo odczytane, ale bez odpowiedzi. Zresztą co za różnica.
Koło czwartej nad ranem przestała płakać. Łzy się skończyły, jakby wyparowały, pozostawiając zastanawiającą pustkę. Wstała, włączyła światło w sypialni i otworzyła szafę.
Dość.
Dość tego.
Walizka znalazła się na górze szafy, zakurzona, jeszcze z urwaną przywieszką z jakiejś starej podróży. Rzuciła ją na łóżko i zaczęła pakować rzeczy swetry, spodnie, bielizna. Nie sortowała, nie układała wrzucała wszystko, co było pod ręką. jeżeli jemu nie zależy, jej tym bardziej. Niech wraca do pustego mieszkania. Niech szuka, dzwoni, pisze wiadomości, których już nie przeczyta.
Niech poczuje, jak to jest.
O szóstej rano stała w przedpokoju. Dwie walizki, torba na ramię, kurtka zapięta byle jak jedna poła dłuższa od drugiej. Spojrzała na pęk kluczy w dłoni. Trzeba zostawić swój na szafce.
Palce odmówiły posłuszeństwa.
Szarpnęła kółko, próbowała podważyć paznokciem, klucz się nie poddawał, ręce się trzęsły, w oczach znów poczuła mokre pieczenie, niby łez już nie było…
No niech to szlag!
Pęk kluczy poleciał na podłogę, zadźwięczał na płytkach. Patrzyła na nie przez chwilę, a potem opadła na walizkę, objęła się ramionami i rozpłakała się. Głośno, brzydko, z szlochem, tak jak w dzieciństwie, gdy stłukła ukochaną mamusiną wazę i myślała, iż świat się skończył.
Nie usłyszała nawet, jak otworzyły się drzwi.
Małgosiu…
Dominik ukląkł przed nią na zimnej podłodze w przedpokoju. Czuć było od niego dymem i nocnym miastem.
Małgosiu, przepraszam. Przepraszam cię bardzo.
Podniosła głowę. Twarz miała mokrą, opuchniętą, tusz w czarnych smugach. Dominik delikatnie ujął jej dłonie w swoje.
Byłem u mamy. Całą noc. Rozmowa… dziękuję jej, dała mi porządny wykład aż mi oświeciła rozum, można by rzec.
Małgorzata zamilkła. Patrzyła na niego, nie wiedziała, czy powinna mu wierzyć.
Złożę pozew na Agnieszkę. Ustalimy oficjalny grafik spotkań z Zosią, z kuratorem, jak należy. Nigdy więcej nie będzie mogła mną tak manipulować, nastawiać córki przeciwko mnie.
Dominik ścisnął jej dłonie mocniej.
Wybieram ciebie, Małgosiu. Rozumiesz? Ciebie. Jesteś moją rodziną.
Coś w niej drgnęło. Mały pęd nadziei, uparty i naiwny, który przez całą noc próbowała wyrwać z serca.
Prawda?
Prawda.
Małgorzata zasłoniła oczy dłońmi. Może jeszcze raz uwierzy Dominikowi. Ostatni raz. A potem niech się dzieje, co chce.
Dziś wiem jedno nie wolno tracić siebie w cudzych wojnach. Ciągłe poświęcanie się nigdy nie daje szczęścia. Trzeba umieć walczyć o siebie i własne miejsce, choćby jeżeli boli.
