Wywalczyła rozwód syna, a potem pożałowała…
Synowa znowu przyprowadziła mi wnuczkę na weekend żaliła mi się kiedyś sąsiadka, pani Genowefa, gdy spotkałyśmy się na klatce schodowej w naszym kamienicznym korytarzu. I znowu nie mogę nakarmić tej małej jak należy! Powtarza mi: Mama mówi, iż księżniczki nie jedzą dużo! dwie łyżki zje i koniec! Blada chodzi, aż się świeci, bidulka!
Pani Genowefa nie polubiła synowej, Jagody, od pierwszego wejrzenia. Po prostu dlatego, iż Jagoda była od jej syna, Michała, o siedem lat starsza. A Michał był jeszcze młokosem ledwie liceum skończył.
Przecież on przed nią choćby z żadną kobietą nie był! denerwowała się moja sąsiadka. Nic dziwnego, iż mu w głowie zamąciła! Z doświadczeniem ją wzięła i już!
A trzeba przyznać, Jagoda była piękna i pewna siebie. Zadbana, zgrabna, z poczuciem stylu i dobrze rozwijającą się karierą, robiła też wrażenie na wszystkich w okolicy. Wcale mnie nie dziwiło, iż Michał od razu zwrócił na nią uwagę jak to się mówi, mężczyźni kochają oczami, a tu było co podziwiać.
Jagoda dbała o dietę i zdrowe odżywianie. Nic więc dziwnego, iż córkę starała się także tego nauczyć od najmłodszych lat wpajała jej umiarkowanie, troskę o zdrowie i sylwetkę.
Zaledwie kilka miesięcy po ich pierwszych spotkaniach, Jagoda zaszła w ciążę. Czy to na przekór przyszłej teściowej, która na wszelkie sposoby starała się rozbić ich związek, czy może naprawdę chciała wyjść za mąż to już nieistotne. Bo Michał, choć miał dopiero osiemnaście lat, był zdecydowany się ożenić. Ona miała dwadzieścia pięć.
Po maturze dostał się do technikum, łączył naukę z pracą, bo z Jagodą postanowili mieszkać osobno, poza domem rodziców. Najpierw wynajęli kawalerkę, potem kupili mały pokoik w akademiku.
Byli szczęśliwi, ale pani Genowefa nie dawała za wygraną. Zawsze znalazła coś, co można wytknąć synowej: źle ugotowany obiad, niewyprasowana koszula męża, zła sukienka córki. W oczach teściowej Jagoda nie miała zalet, same wady i niedociągnięcia. Tak ją gnębiła, a synowi nie raz dogryzała…
Z czasem Jagoda ograniczyła do minimum kontakty z teściową. Sama prowadziła córkę do przedszkola, na gimnastykę czy szachy. Cały czas była w biegu z pracy do przedszkola, potem do sekcji, potem na siłownię, do kosmetyczki, do fryzjera… W domu bywała coraz rzadziej.
Michał wracał a tam pusto, córka na zajęciach, żona załatwia swoje sprawy, jeżeli nie czeka akurat z dzieckiem.
Któregoś wieczoru zawitała sąsiadka Sylwia samotna, trzydziestoośmioletnia wdowa z dwójką nastolatków. Wspólną kuchnię w akademiku zalała woda, bo pękł kran poprosiła Michała o pomoc, żeby zalania uniknąć.
Michał był złotą rączką, więc sprawnie zakręcił wodę i zajął się naprawą. W tym czasie Sylwia gotowała makaron z mielonym. W ramach podziękowania zaproponowała Michalowi talerz jedzenia przyjął z radością, bo Jagoda już od dłuższego czasu unikała smażenia kotletów i pieczenia ciast, nie miała na to siły ani czasu.
Od tego dnia Sylwia coraz częściej zapraszała Michała na nocne posiedzenia w kuchni. Gdy żona i córka były nieobecne, spędzali czas razem, rozmawiając, objadając się pierogami i drożdżówkami. I nie wiadomo choćby kiedy, między nimi pojawiła się iskra, aż wzajemnie nie mogli bez siebie wytrzymać tych wieczorów.
A w akademiku wszystko widać, wszystko słychać wspólna kuchnia i jeden korytarz. gwałtownie ktoś życzliwy doniósł Jagodzie, iż jej mąż u sąsiadki bywa nie tylko dla pomocy przy kranie.
Wybuchła afera na cały blok, cały piętro krążyło wokół ich spraw. Jagoda, jako dumna kobieta, wyrzuciła Michała z mieszkania, spakowała gwałtownie rzeczy i wystawiła na klatkę.
Do matki nie miał już jak wracać, było zbyt późno, więc poszedł do Sylwii, która go ugościła z otwartymi ramionami.
Oliwka, córka Michała i Jagody, miała wtedy sześć lat. Michał 25, Jagoda 32, a Sylwia 39.
Genowefa, jak tylko dowiedziała się, iż syn odszedł od żony, triumfowała sukces! Ale gdy usłyszała, iż Michał związał się z kobietą o czternaście lat starszą, z dwójką własnych dzieci nagle zamilkła…
Było to dla mnie ogromnie zaskakujące przez lata uprzykrzała życie Jagodzie właśnie za wiek, a tu raptem cisza, jakby zupełnie się pogodziła, może przemyślała własną porażkę?
Od tej historii, od rozwodu Michała i Jagody, minęło już ponad piętnaście lat. Przez ten czas Michał jest związany z Sylwią. Wspólnego potomstwa się nie dorobili, ale żyją ze sobą w zgodzie: on ma dziś czterdzieści lat, ona pięćdziesiąt cztery. Genowefa akceptuje ich w swoim domu bez słowa goryczy jest spokojnie, cicho, rodzinnie. I widzę, iż Michał jest naprawdę szczęśliwy.
A jak Wy uważacie czy szczęście jest możliwe, gdy kobieta jest starsza?
