Zima otuliła podwórko Andrzeja miękką pierzyną śniegu, ale jego wierny pies Graf, ogromny owczarek niemiecki, zachowywał się nietypowo. Zamiast wylegiwać się w dużej budzie, którą Andrzej zbudował mu z sercem zeszłego lata, Graf uparcie sypiał na śniegu. Andrzej spoglądał na niego z okna i czuł dziwny ucisk w piersi — Graf nigdy wcześniej tak się nie zachowywał. Każdego ranka, wychodząc na dwór, Andrzej widział, jak Graf patrzy na niego niespokojnie. Gdy tylko zbliżał się do budy, pies ustawiał się między nim a wejściem, cicho warczał i błagalnie patrzył, jakby mówił: „Proszę, nie wchodź tam.” Ten dziwny, niespotykany dotąd w ich przyjaźni gest zastanowił Andrzeja — co ukrywa jego najlepszy przyjaciel? Zdeterminowany, by odkryć prawdę, Andrzej uknuł mały plan — zwabił Grafa do kuchni kawałkiem pachnącego steku. Gdy pies, zamknięty w domu, szczekał rozpaczliwie pod oknem, Andrzej podszedł do budy i przykucnął, by zajrzeć do środka. Serce stanęło mu w piersi, gdy oczy przyzwyczaiły się do ciemności i zobaczył coś, co aż zmroziło mu krew… …W środku, zawinięty w kocyk, leżał malutki kotek — brudny, zziębnięty, ledwie łapiący oddech. Oczka miał ledwo otwarte, całe ciało trzęsło się z zimna. Graf znalazł go gdzieś i zamiast przepędzić czy zostawić, schronił w swojej budzie. Sam spał na dworze, by nie straszyć malucha i pilnował wejścia, jakby w środku była najcenniejsza skarbnica. Andrzej wstrzymał oddech. Ostrożnie wyciągnął małe stworzonko i przytulił do piersi. W tym samym momencie Graf podbiegł i przylgnął do jego ramienia — nie warczał, tylko czuwał, gotów pomóc. — Jesteś dobrym psem, Graf… — szepnął Andrzej, tuląc kotka. — Lepszym niż niejeden człowiek. Od tego dnia na podwórku nie mieszkało już tylko dwóch przyjaciół, ale trzech. A buda, zrobiona z serca, znów miała swoje przeznaczenie — stała się domkiem dla uratowanych dusz.

Zimowy świt rozpościerał się nad podwórzem Filipa, przykrywając wszystko miękką kołdrą śniegu, a jednak jego wierny pies olbrzymi owczarek o imieniu Zefir zachowywał się ostatnio zupełnie dziwnie.

Zamiast wylegiwać się w dużej budzie, którą Filip zbił własnoręcznie latem, Zefir uparcie sypiał na zewnątrz, wprost na zimnym śniegu. Filip spoglądał ze swojego okna i ściskało go coś w środku Zefir nigdy wcześniej nie robił nic podobnego.

Każdego ranka, gdy Filip wychodził przed dom, zauważał, jak pies śledzi go napiętym wzrokiem. A gdy Filip zbliżał się do budy, Zefir natychmiast ustawiał się między nim a wejściem, warcząc cicho i patrząc błagalnie, jakby mówił: Proszę, nie wchodź tam. To dziwne, niepokojące zachowanie, zupełnie inne niż przez wszystkie wspólne lata, dręczyło Filipa co ukrywa jego najwierniejszy towarzysz?

Zdeterminowany, by odkryć prawdę, Filip obmyślił drobny fortel. Zwabił Zefira do kuchni pajdą pachnącej karkówki. Gdy zamknął psa w domu, a ten szczekał i zawodził alarmująco przy oknie, Filip cichutko podszedł do budy i przysiadł tuż przed wejściem, aby zajrzeć do środka. Przez mrok i wilgoć ciemności, nagle przebił się wstrząsający widok, który zdawał się wyłaniać z samego dna snu…

Zwinięty w kłębek na starej szmacie leżał maleńki kotek brudny, przemarznięty i niemal nieoddychający. Oczka miał ledwie uchylone, cały trząsł się z zimna. Zefir musiał znaleźć go gdzieś w pobliskiej uliczce i, zamiast przepędzić czy zostawić samego, otoczył opieką. Spał na śniegu, żeby nie przestraszyć malca, i stanął na straży przy wejściu, jakby pilnował najcenniejszego skarbu.

Filip wstrzymał oddech. Z delikatnością wyciągnął drżące maleństwo i przytulił do piersi. W tej samej chwili Zefir pognał do niego, kładąc się przy jego ramieniu już nie warczał, ale czuwał, gotów pomagać.

Jesteś wspaniałym psem, Zefirze wyszeptał Filip, tuląc kociaka. Lepszym niż wielu ludzi.

Od tej chwili na podwórku mieszkało już nie dwóch, ale trzech przyjaciół. A buda, wykonana z sercem, odzyskała sens stała się małym domem dla ocalonych dusz.