Zimą 1943 roku, w zamarzniętym szpitalu gdzieś na polskich Kresach, zmęczony chirurg znajduje w śniegu umierającego chłopca, który nie ma nikogo oprócz starego pluszowego zajączka. Lekarz nie zamierza być bohaterem — po prostu każe przynieść chłopcu rosół i pozwala mu zostać, nie przeczuwając, iż ten cichy gest dobroci zapoczątkuje ciąg wydarzeń, które po dwudziestu latach doprowadzą do niezwykłego spotkania.

Dziennik, styczeń 1943 Zima 1943 była tak ostra, iż choćby stuletnie sosny otaczające nasz szpital wojskowy trzeszczały pod ciężarem śniegu i mrozu aż słychać było, jak pękają. Szpital zorganizowano w przedwojennej szlacheckiej posiadłości pod Radomiem, upaństwowionej po wojnie. Kiedyś w wysokich salach z gipsowymi sztukateriami tańczono poloneza, teraz beznamiętnie przyglądały się rzędowi łóżek, woni jodyny […]