W podręczniku dorastania mieściły się kiedyś poważne słowa. Usta za to były sznurowane. Ozdabiano je czerwoną tasiemką … co miało oznaczać, iż tam w środku człowieka, jest niespodzianka… część nie wytresowana, ani nie żyjąca na pokaz.
Każdy, kto oglądał kiedyś smerfy pamięta zgrywusa. Chodził tu i tam z pudełkiem. W końcu przystawał przed kimś kogo wybrał. Obdarowywał go swoim „prezentem”. Ów wyrażał zdumienie, zaskoczenie… och, naprawdę? Dla mnie? Rozpakowywał, a wtedy wnętrze pudełka wybuchało mu prosto w twarz.
Jako dziecko na jego widok kręciłam głową z politowaniem. Nie dziwiło mnie to, iż owe smerfy za każdym razem reagowały tak samo… nie uczyły się… dlaczego? Bo miały pozostać naiwnymi, liczącymi na to, iż ktoś pojawiający się znikąd, obdaruje ich miłą rzeczą? Zadba, ot z dobrego… serca…
Dziś, jako osoba wyrośnięta metryką, czasami cofam się, żeby przyjrzeć się własnym śladom. Włączyłam sobie losowy odcinek tychże małych, niebieskich cudaków. Łasuch myśli o ciasteczkach, smerfetka o sukienkach, mądrala o książkach, osiłek o ciężarkach, laluś o lusterku… co za koszmar. Ale, ale… jest i papa myślący o innych… dobry tata, dziadek? Ten dla odmiany ma jakiś syndrom obrońcy. Każdy pielęgnuje swoją przypadłość i nikt z pozostałych wioskowych uczestników nie próbuje go naprostować. Oni bezustannie są w jednym programie. Zapętleni w swojej wadzie, nasycający ją na wszelkie sposoby. Nigdy nie aspirowali do bycia dorosłym… taki był na nich plan producencki.
W świecie smerfów jest też Gargamel, który o ironio… ma kota… o ironio Klakiera… ten mu klaszcze i powtarza po nim każde słowo. Często w bajce pojawiał się dopiero, gdy wioska miała jakiś problem. Obdartus owładnięty chęcią zjedzenia małych, paskudnych, zamieszkałych w lesie żyjątek. On, czarny charakter, zdaje się jednak być jakiś smutno-prawdziwy. Mówi co myśli, kombinuje jak te myśli urzeczywistnić. Jego obsesja jest podyktowana być może głodem, być może chęcią wygranej. Nie ma to teraz znaczenia. Wciąż szuka sposobu, wciąż jest blisko i napotyka jakieś inne żywioły, które mu przeszkadzają w ostatecznym pozbyciu się „pasożytów”. Okazuje się być za głupi, za słaby, za mało pomysłowy… za, za, za.
Bardzo zajmująca jest analiza tej bajki w kontekście własnego rozwoju. Bodźca, jaki niewątpliwie ukształtował całe pokolenie, bo przecież smerfy, to było szaleństwo: długopis ze smerfami, naklejki, piórniki, kolorowanki… dobranocki, co by przed snem jakiś program się człowiekowi w głowie odpalał… Może przesadzam, może. Być może. No nie, nie przesadzam…
… więc jesteś dorosły? A czy już wybieliłeś i wyprostowałeś sobie zęby?
















