Walentyna stała przy oknie i patrzyła, jak mróz maluje na szybie wzory. Mówili, iż będzie minus trzydzieści. Może i więcej.
Nasłuchiwała.
Z dołu – głosy. Potem krzyk:
– Do wieczora! Słyszycie?! Do wieczora kota ma nie być!
Piotr. Administrator.
Walentyna odsunęła się od okna, narzuciła chustę i wyszła na klatkę schodową. Zeszła na parter. Tam już stali sąsiedzi – ktoś w kapciach, ktoś w rozpiętej kurtce. Milczeli, patrząc na Piotra, a on stał pośrodku, czerwony, rozpalony, i wskazywał palcem w kąt.
Tam, na kaloryferze, leżał bury kot.
Chudy. Z obdartym uchem. Drżał.
– Proszę! – warknął administrator. – Oto wasz przybłęda! Wszędzie sierść! Smród! Ja odpowiadam za porządek, a wy tu przytulisko urządziliście!
– Piotrze, – cicho powiedziała ciocia Zofia z trzeciego piętra, – przecież on nikomu nie przeszkadza.
– Nie przeszkadza?! – Piotr odwrócił się do niej tak gwałtownie, iż kobieta cofnęła się o krok. – A kto się skarżył, iż sierść wszędzie?! A kto mówił, iż pchły?! Ja tu nie za karę stoję?!
Ciocia Zofia spuściła wzrok.
Walentyna zacisnęła dłonie w pięści.
Chciała coś powiedzieć. Chciała. Ale gardło ścisnęło się, a słowa utknęły gdzieś w środku.
– Krótko mówiąc, – uciął administrator, – do szóstej wieczorem – żeby jego ducha tu nie było. Sami nie usuniecie – wyrzucę na ulicę. Jasne?
Popatrzył na wszystkich. Nikt nie odpowiedział.
– Jasne, mówię?!
– Jasne, – mruknął któryś z mężczyzn.
Piotr kiwnął głową, trzasnął drzwiami i wyszedł.
Sąsiedzi powoli rozeszli się, wzdychając.
A kot został na kaloryferze – bury kłębek, który choćby nie wiedział, iż mają go wyrzucić na mróz.
Walentyna weszła na swoje czwarte piętro. Zamknęła drzwi. Usiadła w kuchni i wpatrzyła się w ścianę.
Wieczorem będzie minus trzydzieści.
On zmarznie.
Wiedziała to na pewno.
Bo kiedyś zimą znalazła pod klatką wróbla – małego, zmarzniętego, ze skrzydłami przyciśniętymi do ciała. Przyniosła do domu, ogrzewała, ale było za późno. O wiele za późno.
Walentyna wstała, podeszła do okna.
– Boże, – szepnęła cicho, – co robić.
Usiadła znowu. Ręce drżały.
Bała się. Bała się awantury. Bała się, iż Piotr zacznie krzyczeć. Że sąsiedzi się odwrócą. Że nazwą ją wariatką.
Ale najbardziej bała się wyobrazić sobie, jak bury kłębek leży w zaspie – zastygły, z otwartymi oczami.
Walentyna zeszła na dół przed wieczorem.
Kot wciąż leżał na kaloryferze. Podniósł łeb, gdy podeszła. Spojrzał – żółtymi, czujnymi oczami.
– A ty co tu robisz? – wymamrotała. – Nie masz dokąd pójść?
Kot milczał.
Walentyna wyciągnęła rękę – pogładziła po obdartym grzbiecie. Wzdrygnął się, ale nie odszedł. Zamruczał cicho.
Wróciła na górę.
O wpół do szóstej na klatce znów rozległy się głosy. Walentyna wyjrzała na korytarz – uchyliła drzwi odrobinę.
Piotr stał na dole. Obok – dwóch mężczyzn z sąsiedniej klatki. Jeden trzymał worek.
– Oto ten szkodnik, – powiedział administrator, wskazując na kota. – Bierzcie.
Mężczyzna z workiem zrobił krok naprzód.
A tu – jak na złość – z mieszkania wyszła sąsiadka Zofia. Zobaczyła, stanęła.
– Co wy robicie?
– A to nie widzisz? – warknął Piotr. – Sprzątamy, jak się umówiliśmy.
– Piotrze, może nie trzeba? – cicho powiedziała ciocia Zofia. – Może ktoś go zabierze?
– Kto zabierze?! – ryknął. – Ty?! Albo ci wszyscy, co tutaj mieszkają i milczą?! Nie! To znowu ja mam ogarniać!
Ciocia Zofia spuściła wzrok.
– Właśnie, – syknął administrator.
Walentyna stała na górze i słuchała. Serce waliło tak, iż zdawało się wyskoczyć.
Na dole mężczyzna zarzucił worek na kota. Ten wrzasnął – dziko, rozpaczliwie. Drapał się. Ale i tak wepchnęli go do środka i zawiązali.
– I po sprawie, – powiedział Piotr. – Zanieście do śmietnika. Sam wyjdzie, jak mądry.
Mężczyźni wynieśli worek do wyjścia.
Drzwi trzasnęły.
Walentyna puściła klamkę. Ręce jej drżały. Nogi się uginały.
Wróciła do kuchni. Usiadła. Wpatrzyła się w ścianę.
Ale po chwili – zerwała się.
Chwyciła płaszcz. Naciągnęła walonki. Narzuciła chustę.
Wybiegła na schody.
Zbiegła na dół – tak szybko, iż o mało nie upadła na zakręcie.
Otworzyła drzwi klatki.
Walentyna pobiegła w stronę śmietnika.
Worek leżał w zaspie obok pojemnika.
Rozwiązała go. Ręce drżały – węzeł nie chciał puścić.
Worek się otworzył.
– Żyjesz, – westchnęła Walentyna. – Żyjesz, dzięki Bogu.
Podniosła kota – był lekki, prawie nieważki. Przycisnęła do piersi, okryła połami płaszcza.
Pobiegła z powrotem.
Na klatce – znów głosy.
Piotr stał przy skrzynkach na listy. Palii. Zobaczył ją – z kotem na rękach – i twarz mu się wykrzywiła.
– Co ty wyprawiasz?! – wrzasnął.
Walentyna zatrzymała się. Złapała oddech.
– Zabieram go do siebie, – powiedziała. Głos drżał, ale słowa padły wyraźnie.
– Gdzie zabierasz?! – Piotr podszedł do niej. – Powiedziałem – żeby ducha jego nie było!
– Powiedział pan, żeby go nie było na klatce – Walentyna uniosła brodę. – Więc zabieram. Do mieszkania. Do siebie.
– Oszalałaś do reszty?! – szturchnął ją palcem w pierś.
Walentyna weszła na czwarte piętro.
Zamknęła drzwi.
Usiadła na podłodze – w płaszczu, w walonkach.
Kot leżał jej na kolanach. Otworzył jedno oko – spojrzał na nią.
– Już, – szepnęła Walentyna. – Już. Teraz jesteś w domu.
Ręce drżały. Łzy płynęły po policzkach.
Ale w środku – po raz pierwszy od wielu lat – było ciepło i spokojnie.
Po tygodniu Piotr przyszedł do Walentyny.
Zapukał do drzwi – cicho, prawie nieśmiało.
Otworzyła. Zdumiała się.
– Pan? Co się stało?
Stał w progu – bez kurtki, w starym swetrze.
– Mogę? – zapytał.
Walentyna skinęła. Wpuściła go.
Piotr przeszedł do kuchni. Usiadł. Kot zeskoczył z parapetu, obwąchał jego buty i poszedł do pokoju.
– Herbaty? – zaproponowała Walentyna.
– Nie trzeba.
Pomilczał. Potem westchnął.
– Nie przyszedłem przepraszać – Piotr westchnął. – Chciałem tylko powiedzieć. Że pani dobrze zrobiła.
Wstał. Ruszył do drzwi.
– Piotrze – zawołała Walentyna.
Odwrócił się.
– Może jednak herbaty?
Zatrzymał się. Potem skinął.
– Może.
Siedzieli w kuchni – pili herbatę, milczeli. Kot wskoczył Walentynie na kolana. Zamruczał.
– Jak go pani nazwała? – zapytał administrator.
– Rudy – uśmiechnęła się Walentyna. – Po prostu Rudy.
Piotr skinął. Dopił herbatę. Wstał.
– No, ja pójdę.
– Piotrze – znów zawołała Walentyna. – Gdyby co, proszę wstąpić. Na herbatę.
Popatrzył na nią. Uśmiechnął się kącikiem ust.
– Wstąpię.
Minął miesiąc. Potem drugi.
Rudy utył. Sierść błyszczała. Ucho się zagoiło. Sypiał na parapecie – tam, gdzie rano świeciło słońce.
Sąsiedzi przywykli. Ciocia Zofia czasem przynosiła resztki ryby. Grażyna – częstowała śmietaną. choćby mężczyzna z piątego piętra raz przytargał drapak.
– Proszę, znalazłem przy śmietniku – powiedział. – Wygląda na cały.
Walentyna przyjmowała podarunki – i zawsze się dziwiła.
Za oknem padał śnieg. Mróz malował wzory na szybie.
Ale w mieszkaniu było ciepło.
I w duszy – też.
