Zdradziła pamięć ojca.
Halina Stanisławówna snuła się po podwórkach już dobrą godzinę, choć od domu do piekarni miała zaledwie pięć minut drogi. Ten wieczór był jednak wyjątkowo przygnębiający, a ona nie miała najmniejszej ochoty wracać do swojego mieszkania, gdzie czekał na nią tylko zimny czajnik, dawno nieumyta podłoga i tłusty kot Zbyszek, który przez ostatnie lata stał się jej jedynym towarzyszem nie licząc telewizora, który włączała z samego rana i wyłączała dopiero, jak kładła się spać, bo głosy prezenterów dawały choć namiastkę obecności innych ludzi.
Nogi bolały, kolano tępo doskwierało, a pogoda była paskudna, ale Halina i tak skręciła na plac zabaw. Huśtawki i ławki były już mokre, więc usiadła na rogu ławki pod zardzewiałym daszkiem-grzybkiem, głębiej wsuwając dłonie w kieszenie swojego starego płaszcza. Miała go już chyba z siedem lat, ale nie widziała sensu kupować nowego.
Kiedyś, gdy żył jeszcze jej mąż Zbyszek, życie wyglądało zupełnie inaczej. Dom był pełen hałasu, czasem choćby zbyt mały, bo w dwupokojowym mieszkaniu wychowywała dwójkę dzieci starszego Tomka i młodszą Małgosię. A teraz i Tomek, i Małgosia wyfrunęli dawno z gniazda. Zbyszka pochowali już piętnaście lat temu, a dzieci, którym oddała wszystko, uwiły własne gniazda bardzo daleko. Tomek z żoną i dwójką dzieci zagnieździł się pod Wrocławiem, Małgosia wyjechała do Gdańska, wyszła za mąż za jakiegoś informatyka po Politechnice, jeździli po świecie na różne szkolenia i wakacje. O mamie przypominali sobie głównie w święta, wysyłając krótkie Sto lat, mamo, całusy na Messengerze i dorzucając jakieś zdjęcia wnuków, którzy wydawali się coraz bardziej obcy i dalecy nie przyjeżdżali do babci choćby na wakacje, bo zawsze mieli jakiś obóz językowy, Hiszpanię albo korki.
Halina westchnęła, patrząc, jak gruba wrona skacze po mokrym asfalcie w poszukiwaniu jedzenia. Kiedyś była przekonana, iż dzieci będą jej podporą na starość, iż otoczą ją wnuki, będą dzwonić codziennie, wpadać na obiady Tymczasem rzeczywistość okazała się prozaiczna: Tomek dzwonił najwyżej raz w miesiącu, jeżeli akurat nie zapomniał, zawsze mówił to samo: Mamo, wszystko w porządku? My zabiegani, dzieci chore, sam rozumiesz ciężko się wyrwać. Małgosia natomiast miała poczucie obowiązku odhaczone przelewem na konto i mogła spać spokojnie.
Życie po przejściu na emeryturę zamieniło się w dzień świstaka: rano wstawała, włączała telewizor, karmiła kota, gotowała sobie owsiankę albo jajka, potem znów telewizor, obiad, telewizor, wieczorny spacer, telewizor, spać. Czasem łapała się na tym, iż mówi do siebie na głos, komentując prowadzących w programach, albo choćby wykłócała się z nimi, gdy opowiadali jakieś bzdury. Zbyszek (kot, nie mąż) wtedy zerkał na nią żółtym okiem, przeciągle mruczał i przenosił się na fotel.
Tego wieczoru szczególnie nie chciała wracać do domu. Tam było pusto i duszno od samotności. Więc gdy zaczęło kropić, tylko mocniej owinęła się płaszczem i naciągnęła na czoło dzierganą czapkę.
Halina? odezwał się nagle ktoś z boku. Halina, to pani?
Drgnęła. Podniosła głowę i od razu go poznała sąsiad z bloku, pan Marian, wysoki, lekko zgarbiony, w starym brązowym płaszczu i czapce z daszkiem. Z siwymi bokami i bystrymi, szarymi oczami. Często widywała go z laską na podwórku, czasem spotykali się w windzie lub przy śmietniku, rzucali sobie parę fraz o pogodzie i to był koniec rozmów.
Marian? zdziwiła się. Co pan tu robi w deszczu? Przeziębi się pan.
A pani? uśmiechnął się, siadając obok, po uprzednim rozłożeniu na mokrym ławkowym desce wyjętej z kieszeni gazety. Widzę, pani już tu dobrych parę godzin siedzi. Patrzyłem z okna myślałem, iż zaraz pani pójdzie, ale pani cały czas tutaj. Pomyślałem, zejdę i sprawdzę, czy pani coś nie jest.
Nic mi nie jest machnęła ręką Halina. Po prostu nie mam ochoty wracać do siebie. Taka pustka w domu Tęsknota, Marian, dobijająca.
Znam to bardzo dobrze przytaknął, wyciągając z kieszeni metalową piersiówkę. Brandy wyjaśnił, widząc jej spojrzenie. Lekarstwo na chandrę. Napije się pani? Ja przeważnie nie piję, ale czasem trzydzieści pięć procent jest w sam raz na rozgrzanie duszy.
Halina chciała odmówić, ale pomyślała i co mam do stracenia? Nikt nie zobaczy, nikt nie oceni. Wzięła piersiówkę, upiła mały łyczek. Alkohol przeszedł przez gardło ogniem, aż rozpłynęło jej się ciepło po ciele.
Dziękuję oddała piersiówkę. A pan? Sam pan? Przecież miał pan żonę?
Miałem westchnął Marian i też upił łyk. Trzy lata temu owdowiałem. Synowie w Warszawie, jeden na Ursynowie, drugi na Ochocie. Żyli swoje, zajęci, rodziny, praca Zjeżdżają się raz na pół roku, dzwonią w niedziele. I tyle. A pani?
Dzieci daleko odpowiedziała krótko. Rzadko dzwonią. Mąż zmarł dawno temu.
No to mamy duet przytaknął Marian. Dwie samotności, dosłownie.
Milczeli przez chwilę, spoglądając na deszcz bębniący po kałużach. Ale nie była to niezręczna cisza było w tym coś ciepłego, znajomego, jakby znali się od lat i rozumieli się już bez zbędnych słów.
Wie pani, Halinko, długo się pani przyglądałem przyznał nagle Marian, lekko zawstydzony. Zawsze taka zadbana, elegancka, spaceruje pani sama. Często chciałem podejść, ale nie miałem odwagi. A dziś uznałem, iż to znak siedzi pani pod deszczem jak pomnik.
Halina spojrzała na niego z niedowierzaniem.
Przyglądał się pan? Po co?
A co mi zostało? zaśmiał się cicho. Z okna patrzę, kiedy pani idzie. Ma pani swój stały czas, już się przyzwyczaiłem. Jak pani nie ma dłużej, to choćby się niepokoję.
No proszę pokręciła głową Halina, a w środku zrobiło się niespodziewanie cieplej ktoś na nią patrzy, ktoś czeka, ktoś się troszczy. Nie wiedziałam.
To może, wie pani co? Będziemy spacerować razem? zaproponował Marian. Raźniej we dwójkę, a i bezpieczniej. Może lasce moja przydam się za towarzystwo.
Od kogo będzie mnie pan bronił? zaśmiała się Halina po raz pierwszy od miesięcy. Od wron?
I od wron też uśmiechnął się Marian. Umowa?
Umowa kiwnęła głową.
Od tego dnia ich życie się zmieniło. Spotykali się każdego wieczoru, jeżeli tylko ulewa nie lała jak z cebra, i spacerowali po pobliskim parku. Okazało się, iż Marian był niegdyś inżynierem w fabryce, całe życie projektował części, a na emeryturze zainteresował się historią czytał masę książek, czasem pisał felietony do lokalnej gazety. Halina, z wykształcenia księgowa, słuchała z zaciekawieniem, choć w historii się nie orientowała, ale umiała słuchać i zadawać dobre pytania. Marian natomiast z przyjemnością wysłuchiwał jej wspomnień o dzieciach, o tym, jak budowali z mężem działkę, a potem ją sprzedali byle komu, bo dzieci nie chciały już tam jeździć.
Czas przy rozmowach umykał niezauważenie. Często zapominali o upływie godzin, a gdy wracali do siebie, Halina łapała się na tym, iż się uśmiecha. W jej mieszkaniu zrobiło się przytulniej, bo teraz wieczorami gotowała nie tylko dla siebie, ale myślała, czym tu poczęstować Mariana. Piekła drożdżowe bułeczki, a choćby kot Zbyszek, czując zapach świeżego jedzenia, łasił się i częściej ocierał o nogi.
Po miesiącu Marian po raz pierwszy został na noc. Tak się złożyło zagadali się przy herbacie i nagle spojrzeli na zegarek była pierwsza w nocy. Halina po chwili namysłu powiedziała:
Marian, zostań. Rozłożę ci kanapę w dużym pokoju.
Nie będę przeszkadzał? zapytał ostrożnie, ale w oczach miał nadzieję.
No co ty machnęła ręką Halina. Miejsca dość.
I tak już zostało. Początkowo Marian nocował raz w tygodniu, potem coraz częściej, aż wreszcie przyniósł swoje kapcie, szczoteczkę do zębów i w końcu torbę z rzeczami. Halina budziła się rano, słyszała, jak krząta się w kuchni i czuła, iż żyje się jej lżej i weselej. Telewizor włączali tylko czasem na wiadomości lub stary film. Zbyszek początkowo fukał na nowego lokatora, ale gwałtownie się przyzwyczaił i choćby spał mu w nogach.
Marian, a może jutro zrobimy gołąbki? rzuciła kiedyś Halina, gdy siedzieli nad kubkami herbaty z miodem. Kupiam kapustę, a sobie samej rzadko robię.
Świetny pomysł przytaknął. Ja załatwię mięso, ty ugotuj ryż.
Naprawdę razem lepili gołąbki w tej malutkiej kuchni, czując się dziwnie szczęśliwi i spokojni. Halina nie mogła uwierzyć, iż na stare lata dostała taki prezent od losu.
Tylko jedna myśl kładła się cieniem dzieci. Halina nie mogła się przemóc, żeby powiedzieć im o Marianie. Wiedziała, iż Tomek i Małgosia kochali ojca, Zbyszka stawiali zawsze za wzór. Bała się, iż zobaczą w Marianie zdradę, profanację pamięci taty. Minęło piętnaście lat od śmierci Zbyszka, a dzieci, zwłaszcza Tomek, ciągle powtarzały: Tata by tak zrobił, Tata byłby dumny.
Marian wyczuwał jej niepokój, ale nie naciskał.
Halina, to twoje dzieci, twój wybór mawiał. Powiedz im, kiedy będziesz gotowa. Poczekam.
Czas mijał, zbliżały się urodziny Haliny Stanisławówny, a dzieci zapowiedziały wizytę. Tomek napisał na Messengerze: Mamo, z Małgosią zdecydowaliśmy, iż wpadniemy na okrągłe urodziny. Powiedz, co chcesz dostać. Przyjedziemy wszyscy, z rodzinami, zostaniemy trzy dni. Tęsknimy!.
Na początku Halina się ucieszyła, zaraz potem ogarnęła ją panika. Cały dzień chodziła po mieszkaniu, obgryzała wargi, nie wiedząc, co począć.
Marian powiedziała wieczorem przy kolacji. Dzieci przyjeżdżają na trzy dni. Wszyscy, z wnukami.
Super odparł spokojnie, jedząc kaszę z kotletem. To mnie poznasz z rodziną.
Ja nie wiem, Marian Halina poczuła ścisk w gardle. Oni mogą to źle odebrać. Ojca bardzo kochali. Co, jeśli
jeżeli co? Marian spojrzał jej w oczy. Halina, my się nie poznaliśmy w sanatorium. Dwoje samotnych ludzi, którzy chcą się wesprzeć na starość co w tym złego? Przecież nie urządzamy tu żadnych wybryków, tylko po prostu żyjemy, pomagamy sobie. Dzieci tego nie zrozumieją?
Nie wiem westchnęła. Tomek jest porywczy, potrafi palnąć Może na razie wrócisz do siebie? Na ten czas. Ja z nimi pogadam, przedstawię sytuację, a potem, na spokojnie, przyjdziesz do nas na kolację i się poznacie.
Marian dłuższą chwilę milczał, patrząc w talerz. Potem odłożył widelec.
Halina, poważnie? zapytał cicho. Kim ja dla ciebie jestem? Kochankiem, którego trzeba chować przed dziećmi? Od pół roku żyjemy razem, kocham cię, a ty chcesz mnie wystawić przy pierwszej okazji?
Marian, nie wystawiam niemal zapłakała. Proszę cię, tylko parę dni, żebym mogła ich przygotować.
Dobrze powiedział twardo po chwili. Zbiorę rzeczy i jutro wrócę do siebie. Tylko Halina, pamiętaj: kocham cię, ale nie będę facetem ukrywanym ze wstydu.
Marian, przestań łzy napłynęły jej do oczu. Oni w końcu zrozumieją. Potrzebuję czasu.
Czasu nam nie zostało za wiele, Halina mruknął, wstając od stołu. Dobra, nie martw się. Zbiorę się.
Następnego dnia Marian wyprowadził się do swojego mieszkania. W domu Haliny od razu zrobiło się pusto i zimno, choć kaloryfery grzały jak trzeba. Zbyszek kręcił się po pokojach, szukając Mariana i miauczał. Tylko głaskała kota i czekała na dzieci.
Dojechali w sobotni poranek: Tomek z żoną Anią i dwoma synami, a Małgosia z mężem Bartkiem i córeczką Basią zajechali taksówką z dworca. W mieszkaniu zrobił się gwar, smród perfum, śmiech i harmider. Halina nakrywała do stołu, raz po raz zerkała na szafkę, gdzie schowała kapcie Mariana.
Wieczorem, kiedy dzieci najadły się, a wnukowie poszli spać, Halina poprosiła Tomka i Małgosię do kuchni. Serce waliło jej jak szalone, ale uznała, iż trzeba.
Dzieci zaczęła, gdy usiedli przy stole. Muszę wam coś powiedzieć.
Co się stało, mamo? Tomek, już lekko łysiejący, spojrzał podejrzliwie. Coś nie tak?
Nie, nic się nie stało odpowiedziała po prostu Z Marianem, sąsiadem, od pół roku jesteśmy razem. Mieszkamy razem.
W kuchni zapadła cisza. Tomek zamarł z kubkiem w ręku, Małgosia, wysoka, szczupła, z perfekcyjnym manikiurem, oparła łokcie na stole i wpatrywała się w matkę.
Co znaczy mieszkacie razem? spytała lodowatym tonem. Mamo, zwariowałaś? Ile ty masz lat?
Sześćdziesiąt pięć odpowiedziała cicho Halina. Ale to chyba nie znaczy, iż mam być trupem.
To nie o to chodzi! wybuchł Tomek. Do mieszkania, które kupowaliście razem z ojcem, do którego nas wychowywaliście, wprowadziłaś jakiegoś obcego faceta?
Nie jest obcy próbowała tłumaczyć. To dobry człowiek, inżynier, jesteśmy szczęśliwi.
Mam gdzieś kim on był! przerwał syn. Mamo, zdradziłaś pamięć taty, rozumiesz? Zdradziłaś! On żył dla nas, a ty jakiegoś typa tu sprowadzasz!
Tomek, nie krzycz, obudzisz dzieci syknęła Małgorzata, ale sama mówiła równie głośno. Rozumiemy, iż jesteś samotna, ale to przesada. Pytałaś nas o zdanie? Skonsultowałaś to z nami?
Czy muszę? Halinie ścisnęło się gardło. Mam prawo do własnego życia!
Własnego życia jej się zachciało rzucił Tomek. Sześćdziesiąt pięć lat! Powinnaś zajmować się wnukami, nie facetami! Przyjeżdżamy z rodzinami, a tu bam konkubent! Gdzie on jest? Schowałaś go?
Poprosiłam, żeby na razie wrócił do siebie. Chciałam najpierw porozmawiać.
Porozmawiałaś? Małgosia skrzyżowała ramiona. Żenujące, mamo. Wstyd przed mężem. Moja matka mieszka z kochankiem, jak jakaś… nie wiem kto.
Małgoś, przestań! Halina nie wytrzymała, łzy popłynęły jej ciurkiem. To nie kochanek, to bliski człowiek! Spacerujemy, jemy razem, oglądamy telewizję! Nie robimy nic złego!
Oglądamy telewizję! Co za argument! zadrwił Tomek. A tatę mamy zapomnieć? Przez lata był dla ciebie wszystkim, a ty? Wprowadzasz jakiegoś… Pana Mariana do jego mieszkania?
Nie mów tak o nim! uniosła się Halina. choćby go nie znasz!
I znać nie chcę! wykrzyknął Tomek. Masz wybór, mamo. Albo my, albo on. jeżeli przez cały czas będziesz się z nim spotykać, żegnaj się z nami i wnukami. Nie chcę, by nasze dzieci na to patrzyły.
Słusznie dorzuciła Małgorzata. To kwestia zasad. Albo my, albo on. Wybieraj.
Halina spuściła głowę, łzy kapały jej na świąteczny obrus. Chciała powiedzieć, iż kocha dzieci i Mariana, nie umie wybrać. Ale głosu zabrakło. Tomek i Małgorzata wstali i wyszli, zostawiając ją samą.
Nocą nie zmrużyła oka. Patrzyła w sufit, wspominając, jak Marian przynosił jej kwiaty, jak śmiali się razem z głupiego programu. Jak głaskał Zbyszka i przekomarzał się z nim. Jak całował ją w policzek na dobranoc. A wśród tych obrazów twarze dzieci surowe, gniewne.
Rano była kompletnie rozbita. Musiała przygotować śniadanie, ale ledwo wstała. Wyszła do kuchni, Tomek pił już kawę, a Ania smażyła jajka.
Mamo, jak się trzymasz? Ania spytała ostrożnie. Wyglądasz na zmęczoną.
W porządku mruknęła, nalewając sobie herbaty.
Mamo Tomek odstawił kubek. Z Małgosią przemyśleliśmy sprawę. Wyjeżdżamy dzisiaj. Nie będziemy świętować w takiej atmosferze.
Jak to wyjeżdżacie? Przecież dopiero przyjechaliście
Tak, wyjeżdżamy powiedział ostro. Nie chcę, by moje dzieci podziwiały babkę, która… Dobra, nie będziemy drążyć. Prezenty zostawiliśmy, są w przedpokoju. Pogadamy przez telefon.
Tomek, proszę szepnęła, ale już wychodził z kuchni.
Po godzinie mieszkanie opustoszało. Ania chyba jej współczuła, ale syn nie pozwolił jej oponować. Halina stała w przedpokoju, patrząc na stosik prezentów i czuła się, jakby dostała w plecy nożem.
Przesiedziała cały dzień w fotelu, zgaszonym telewizorem przed sobą. Zbyszek grzał się na kolanach, mruczał, ale nie przynosił ulgi. Wieczorem wzięła telefon i zadzwoniła do Mariana.
Marian powiedziała, gdy odebrał. Jej głos był cichy, bez życia. Nie przychodź więcej. Kończymy.
Halina, co się stało? zaniepokoił się. Płaczesz? Dzieci ci zabroniły?
Zabronili wyszeptała. Bardzo. jeżeli będę z tobą, zerwą kontakt. Ja i wnuki.
Więc wybrałaś ich? po długiej chwili padło przez telefon. Halina, oni tobą manipulują. Tak nie wolno.
Wiem szlochała. Ale oni są moimi dziećmi. Ty jesteś wspaniały, ale Przepraszam
Halina głos mu się łamał. Proszę, nie rób tego. Jesteśmy sobie bliscy. Kocham cię. Oni są samolubni Szantażują cię. Przejrzyj na oczy.
Wiem Ale nie umiem inaczej. Wybacz mi, przepraszam
Rozłączyła się, wyłączyła telefon. Usiadła w fotelu, przytuliła Zbyszka i rozpłakała się głośno, jak nigdy choćby po śmierci Zbyszka, bo wtedy miała jeszcze dzieci, a teraz została całkiem sama.
Minęły dwa miesiące. Halina znów włączała telewizor na cały regulator, znów komentowała programy, gotowała owsiankę tylko dla siebie. Zbyszek nieraz przysiadał pod drzwiami i patrzył wyczekująco, jakby pytał: A Marian? Kiedy wróci?. Halina głaskała kota w ciszy.
Kilka razy miała ochotę zadzwonić do Mariana, ale przypominała sobie, co obiecała dzieciom i zawieszała rękę nad klawiaturą. Dzieci zresztą dzwoniły jeszcze rzadziej. Tomek ograniczał się do smsów: Jak tam, mamo? Wszystko okej?. Małgosia milczała, przesyłała jedynie zdjęcia Basi na rodzinny czat. Nikt nie pytał o jej zdrowie, o potrzeby. Życie leciało swoim rytmem, a Halina czuła się dla dzieci bardziej zbędna niż kiedykolwiek.
Pewnego wieczoru, wracając ze sklepu, natknęła się w windzie na sąsiadkę z czwartego piętra, panią Wiesię, lokalną plotkarę.
Halina! rozpostarła ręce Wiesia. Sama pani chodzi. A Marian to co, już nie widać. Pokłóciliście się?
Nie, pani Wiesiu wyszeptała Halina. Rozstaliśmy się.
Wielka szkoda pokiwała głową. Fajna byliście para. A on, widziała pani? Jaki mizerny, chory się zrobił strasznie. Syn wpadł ostatnio na chwilę i z powrotem do Warszawy
Chory? serce Haliny zamarło. Co mu jest?
A któż to wie Wygląda bardzo źle, schudł mocno, bardzo blady.
Gdy winda stanęła, Halina wyszła i zamarła na korytarzu. Myśli mknęły: “Chory, samotny Ja czekam dzieci, które mnie ignorują, a Marian tam potrzebuje pomocy. Co ja wyprawiam?”
Weszła do mieszkania, postawiła zakupy, popatrzyła na telefon. Po dłuższej chwili zdecydowała się wybrała numer.
Jeden sygnał, drugi, trzeci Już miała się rozłączyć, gdy usłyszała słaby, zachrypnięty głos:
Słucham.
Marian, to ja Jak się czujesz?
Halina? Dzieci pozwoliły ci zadzwonić?
Marian, nie o dzieci tu chodzi, proszę cię Jesteś chory? Dlaczego nie powiedziałeś?
A po co? uśmiechnął się gorzko. Wybrałaś swoje, nie chciałem ci głowy zawracać
Głupek z ciebie Halina ścierała łzy. Zaraz przyjdę. Czekaj na mnie.
Wrzuciła płaszcz na siebie, chwyciła torbę i popędziła do sąsiedniego klatki. Na trzecim piętrze długo dzwoniła. W końcu otworzył chudy, blady, zmęczony, ale z tym samym serdecznym uśmiechem.
Halina Po co przyszłaś?
Głupi ty, Marian weszła, przytuliła go mocno. I ja głupia, wybacz mi. Dzieci mnie zostawiły, nie są przy mnie, a ty ty jesteś. Ty jesteś mój bliski człowiek.
Objął ją i stali tak w korytarzu długo. Potem Halina zaprowadziła go do kuchni, nakarmiła, zrobiła herbatę.
Jutro zadzwonię do Tomka powiedziała nalewając wodę. Powiem, iż przyjmą cię, albo mają mnie zapomnieć. Dosyć wybierania! Wybrałam już.
Halina, nie trzeba się przez mnie kłócić z dziećmi próbował oponować Marian.
Trzeba, Marian powiedziała twardo. Poświęciłam im pół życia, a teraz mnie szantażują. Dość. Ja też mam prawo do szczęścia i moim szczęściem jesteś ty.
Nakarmiła go, położyła do łóżka i została na noc. Rano, bez odkładania, zadzwoniła do syna.
Tomek, podjęłam decyzję. Będę mieszkać z Marianem. Kochamy się. jeżeli nie możesz tego zaakceptować, nie będę cię zmuszać. Ale pomyśl: jestem twoją mamą, mam prawo do własnego życia. I nikt nie powinien mnie osądzać za to, iż chcę być szczęśliwa. Pamięci taty nie zdradzam, i nie od was zależy, jak sobie z życiem radzę.
W słuchawce cisza. W końcu Tomek powiedział:
Mamo, zwariowałaś. Ostrzegałem.
Ostrzegałeś, zgodziła się. Ale ja wybieram siebie. jeżeli kiedyś będziecie chcieli mnie odwiedzić zapraszam. jeżeli nie trudno, życie. Kocham was, choćby jeżeli się nie odezwiecie. Ale nie będę już dłużej marionetką.
Odłożyła telefon. Poczuła ulgę, jakby spadł jej z pleców wielki ciężar.
Tydzień później przyszła wiadomość od Małgorzaty: Mamo, z Tomkiem przemyśleliśmy. Nie popieramy, ale jeżeli tak ci lżej… Przyjeżdżaj do wnuków, kiedy chcesz. Nie mamy nic przeciw. Ale o Marianie nam nie opowiadaj to dla nas trudne.
Przeczytała, odetchnęła, schowała telefon. Wiedziała, iż pełnej akceptacji nie mają, ale to już kompromis. A najważniejsze, iż obok siedzi Marian, Zbyszek mruczy mu na kolanach, a telewizor mógł sobie grać do woli już nie był najważniejszy, bo wreszcie mieli o czym rozmawiać.
Marian, zrobimy jutro gołąbki? Kupiłam kapustę.
Z przyjemnością potwierdził Marian, uśmiechając się jak dziecko. Ja kupię mięso, ty ugotujesz ryż.
